.

.

zaterdag in week 4 door het jaar

Vandaag horen we Jezus zeggen tot de leerlingen: ‘Ga nu mee naar een eenzame plaats om alleen te zijn en een tijdje uit te rusten.’

Wanneer je een stilte-retraite gaat volgen in een of andere abdij, dan liggen zeer dikwijls deze woorden ‘Ga nu mee naar een eenzame plaats om alleen te zijn en een tijdje uit te rusten’ op je te wachten op je kamer. Abdijen zijn dan ook plekken waar je zowel lichamelijk als geestelijk werkelijk tot rust kan komen. En ook al ben je beslist niet de enige gast, en zijn er de monniken , in een abdij ga je de eenzaamheid en de stilte in. Dat is niet alleen zalig, maar ook - naar het woord van de Heer - af en toe nodig.

Eenzaamheid, stilte, rust ... het heeft iets van een woestijn, een soort 'niets' waar enkel jij bent. En natuurlijk Jezus. Jij en Hem. Verder geen verstrooiingen; geen lawaai, gezellig geklets, tv, pc, sociale media, ... enkel jij en Jezus.
Voor wie innerlijk die eenzaamheid echt ingaat is dat best confronterend. Je kunt namelijk niet buiten Hem. Je zit als het ware op elkaars schoot en er is niemand anders om naar te kijken of om mee te praten. Enkel Jezus en jezelf.
Wat jezelf betreft: de eenzaamheid verplicht je naar jezelf te kijken, je binnenkant, je zonnige maar ook je duistere kantjes, je verslavingen, je zonden of je neigingen daartoe, enzomeer.
Wat Jezus betreft: die kijkt met je mee. Meer: Hij doet je kijken. Hij leert je in confrontatie te gaan met je binnenkant. Hij laat je daarbij niet alleen, maar Hij doet dat samen met u. En de mogelijke pijn die je daarbij voelt vervult Hij met zijn barmhartigheid, wachtend tot jij je hart geeft aan Hem opdat Hij je duistere kantjes kan ombuigen naar zijn Gods licht.

Je kan zeggen: moet ik daarvoor nu naar een abdij of een klooster ... Deze stilte en eenzaamheid ingaan kan ik toch ook thuis ...
Ja tuurlijk, dat kan je zeker thuis. Zalig zij, zou ik zeggen, die daarvoor met regelmaat de tijd kunnen maken en de discipline kunnen opbrengen om niet weg te lopen van een welbepaalde stilte-tijd. Toch hoor ik vaak van vele mensen dat ze verlangen naar zo'n dergelijke tijd maar dat de agenda of de drukte van het leven dit in de weg staan. Daarom denk ik dat het goed is om af en toe echt enkele dagen jezelf de tijd te gunnen om naar een plaats te gaan waar je werkelijk de stilte en de eenzaamheid kan ingaan. En doorgaans zijn abdijen of kloosters daarvoor zeer gezegende plaatsen. Ze zijn als religieuze haarden in onze samenleving waar we onze ziel aan mogen komen warmen.

Neem dat je gaat, dan blijft er beslist thuis of elders werk liggen. Doch is het geen verloren tijd, en loont het de moeite er tijd voor te maken en te nemen. Het Bijbelcitaat van vandaag indachtig: 'De mens leeft niet van brood alleen, maar van ieder woord dat klinkt uit de mond van God.'

kris

2 opmerkingen:

  1. Is het iets bijzonders wat Salomo vraagt? Ja, dat is het. Hij vraagt God om wijsheid. En dit is God aangenaam. Want Salomo vraagt om God zelf. De wijsheid heeft in het O.T. zelfs boeken voortgebracht met een verpersoonlijking van de wijsheid. De wijsheid is daar a.h.w. God zelf. En voor ons is Jezus Gods mens geworden wijsheid. De oude kerkvaders zeggen vaak: 'De wijsheid zegt, de waarheid zegt...' Daarmee bedoelen ze Jezus. Met St. Ignatius zouden wij die wijsheid nu misschien noemen: de gave van de onderscheiding der geesten. Wat komt van God? Wat komt maar van de wereld? Of zelfs van de duivel? Een land regeren, kan niet zonder dat onderscheiden. Maar ook jezelf besturen, je leven goed inrichten, kan niet zonder.
    Jezus, de Wijsheid, is dan ook voortdurend aan het werk, zoals Zijn Vader altijd werkt. En Hij zet ook ons met de apostelen aan het werk. Dat er geen tijd is voor rust, is niet erg. In Hem vind je rust. De leerlingen vinden rust in de woorden van wijsheid die Hij tot de menigte richt. Het zijn woorden van liefde en van barmhartigheid. Mochten wij zelfs op een vakantiedag blijven luisteren naar Jezus' woorden en ook dan nog leven van daden van liefde en barmhartigheid voor de mensen die we ook dan ontmoeten. Trouwens, wie een werk heeft dat hij of zij graag doet, zal al rust vinden in het werk. Ik zie sommige van onze medewerksters na een zware dagtaak in het WZC 's avonds nog joggen of fitnessen. Ik weet niet of dat nog nodig is. Is dat gezond? Ze zien er wel gespierd en pezig uit. Ik bid liever wat na en vóór mijn dagtaak.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ook Jezus de God-Mens rustte soms uit ,zoals in het bootje op het meer,waar Hij in slaap viel,ook wij mogen rusten :'Hij geeft het Zijn beminden in de slaap'.
    Voor en na de arbeid heb ik ook rust nodig en zelfs ertussen in,regelmatig terugkeren om te rusten ons werk aan de Heer op dragen en op naar de volgende opdracht.

    BeantwoordenVerwijderen