.

.

zondag in week 2 vasten - B

Vandaag horen we het zogenaamde evangelie van de gedaanteverandering, of de verheerlijking van Jezus op de berg Tabor. Een pareltje van een evangelie! Een voorafbeelding, zou je kunnen zeggen, van wat we met Pasen gaan horen, vieren en beleven.

We horen dat de leerlingen die bij dit gebeuren aanwezig waren (Petrus, Jakobus en Johannes) er duidelijk deugd aan hadden, ook al leefde er in hun hart een zekere angst. Je zou voor minder... Wat ze meemaakten, wat ze zagen, was ook niet alledaags.
Hoe dan ook, ze stelden Jezus voor tenten op te slaan, wat er op zou kunnen wijzen dat ze in die toestand wilden blijven.
Maar niets van dat. Gedaan met het lichtend visioen. Geen tenten. Terug de berg af, terug naar het gewone leven.

Ik denk dat velen van ons dergelijke momenten van 'licht' in hun leven gekend hebben. Sommigen misschien meerdere momenten, anderen misschien één moment. Sommigen misschien ook niet. Maar velen van ons, tenminste ik hoor dat toch dikwijls van mensen, hebben momenten in hun leven gekend waarvan ze zeggen: Hier heeft God me aangeraakt, hier heeft Hij zich bijzonder getoond, hier beleefde ik aan den lijve zijn aanwezigheid, hier openbaarde Hij zijn liefde op een heel sterke wijze,... Dit kan zijn bij een schouwen in het gebed, maar ook tijdens een moment van dankbaarheid tijdens het koken, of bij een moment waar verzoening tot stand kwam. Velen kenden deze moment ook wanneer ze zich geroepen voelden tot het religieuze leven, of om hun leven te wijden aan die ene persoon. Maar ook tijdens een biecht, of bij het ontvangen van de communie, kan het licht van God zich zeer diep openbaren. Persoonlijk heb ik al zeer sterke momenten gezien wanneer mensen de ziekenzalving kregen toegediend vlak voor ze de grote overstap maakten. Echt mooi.

Hoe dan ook... het zijn momenten die - wanneer we ze in her-innering roepen - ons nog steeds diep kunnen ontroeren. Misschien vervullen ze ons ook met een zekere heimwee. Moesten we kunnen, we zouden misschien ook tenten hebben willen opslaan om in die zalige toestand te blijven. Maar het leven zit zo niet in elkaar. De realiteit van het alledaagse leven is niet voortdurend 'verheerlijking'. Het leven van elke dag is geen aaneenraveling van dergelijke genademomenten. Het vraagt veeleer inspanning van ons om te blijven kiezen voor de Heer, voor zijn liefde. Het vraagt discipline om dagelijks te bidden. Het vraagt keuze om te leven niet voor onszelf maar voor de ander. Da's niet altijd romantiek. Soms is het moeilijk.
En vergeet niet dat het leven voor velen ook hard is.

Het doet me denken aan woorden van Theresia van Lisieux: 'Leven van liefde is niet je tent opslaan op de Taborberg, maar het is mét Jezus de weg van Calvarie gaan en het kruis zien als een schat'. Waarmee ze wil zeggen dat het dagelijks leven geen voortdurend aanschouwen is van verheerlijking, maar dat het een engagement is voor de liefde van God die haar kracht vindt in het kruis van de Heer. En inderdaad, zo is dat. Het gaat om ja zeggen op de liefde, zoals de liefde (God zelf) ja zegt tot ons. Het gaat om ons ja-woord, luisterend naar de innerlijke stem van Jezus, waar het evangelie ons vandaag toe oproept.

Laten we die enkele momenten van 'genadevol licht' (ik noem het nu maar even zo) die velen van ons ontvangen hebben ergens in hun leven, diep koesteren als een hoog goed. Laten we er dankbaar om zijn, en blijven. Laten we ze met regelmaat her-inneren. Maar mogen ze ons niet lam maken, maar juist fris en enthousiast om ons dagelijks leven te vullen met liefde voor al degenen die God ons toevertrouwt.

kris

5 opmerkingen:

  1. Kris, bedankt. Het is heel juist wat u zegt. De Thaborervaring is een topmoment, dat echter niet blijft duren. We moeten weer naar het dal van het dagelijks leven. Toch is deze Thaborervaring zeer troostend voor de leerlingen die Jezus hadden horen vertellen over Zijn aanstaande dood, Zijn verworpen worden. Zie maar in Mc.8, het hoofdstuk voorafgaand aan dit waar het Thabormoment verhaald wordt. Ik denk dat God ons altijd troost. Hij beproeft ons nooit boven onze krachten. Ik denk ook dat het lijden er niet zou zijn als het (voor God) geen betekenis had. Als je wilt, zou ik dit Thaborgebeuren zelfs durven vergelijken met zgn. sterfbedvisioenen. Die komen niet veel meer voor, of beter, we horen er niet veel meer van, omdat de meeste mensen nu sterven in een grote verdoving. Best dat deze middelen tegen de pijn er nu zijn, maar ze hebben ook een schaduwzijde, nl. dat we niet meer helder het andere leven binnengaan en dus ook niets meer zeggen tegen onze dierbaren die we gaan verlaten. Bij sterfbedvisioenen lijken stervenden, maar ook degenen die rond hun sterfbed zitten, personen waar te nemen die al lang gestorven zijn, een ouder, een grootvader of grootmoeder, soms zelfs een kind dat de stervende verloren heeft. Het is wonderbaar. God troost ons in het lijden. De leerlingen mogen Mozes en Elia zien, niet alleen hun geschriften (Wet en profeten), maar werkelijk Mozes en Elia zelf. Dat is een visioen. Zij delen in wat Jezus in Zijn gebed, a.h.w. op Zijn sterfbed zelf meemaakt: dat Hij door lijden en sterven heen moet om heerlijk te verrijzen. Jezus wordt een ogenblik zelfs stralend wit. Zijn leerlingen mogen even zien wie Hij is, die man met wie ze nu al drie jaar optrekken. Hij is de heerlijke Zoon van God, maar verborgen in ons donkere vlees dat Hij aan heeft genomen. De leerlingen zijn buitengewoon bevreesd, ze begrijpen die heerlijkheid nog niet, ze weten niet dat er na dit leven voor Hem en voor hen een verrijzenis volgt. De wolk die over hen komt is Gods verborgen aanwezigheid en ze mogen horen - met de oren of misschien nog meer in hun diepste innerlijk - dat Jezus Gods welbeminde Zoon is naar wie ze moeten luisteren. Zij en ook wij die vandaag dit verhaal horen. Alles komt goed. Er is lijden. Waarom? Ik weet het niet. Het is een realiteit waaraan niets of niemand op aarde ontsnapt. Wij op weg naar Pasen, op weg om een verrijzenismens te worden, levend voor God en de anderen, die daarvoor af moeten sterven aan de oude mens die alleen voor zichzelf leeft, wij mogen vandaag even met de drie apostelen schouwen in de toekomst. We maken Jezus' sterfbedervaring mee en net als de leerlingen die rond Zijn 'kruisbed' zitten, delen wij een ogenblik in Gods troostende nabijheid. Morgen moeten we weer naar het dal, de lange weg nog van een maand, stervend aan onszelf, onszelf verstervend, de weg naar Pasen. Ook Abraham wordt op de proef gesteld. Is het zijn overgeërfde culturele opvatting dat een eerstgeborene aan God geofferd moet worden of is het werkelijk een beproeving, zoals een zware ziekte een kind en zijn ouders kan beproeven? In elk geval, Abraham krijgt zijn kind van God terug. God zal Zijn belofte waar maken: Abraham krijgt een talrijk nageslacht. En Paulus kan dan ook jubelen vandaag in de tweede lezing: Als God voor ons is, wie zal dan tegen ons zijn? Hij heeft zelfs Zijn Zoon niet gespaard. Zou Hij dan ons ook al het andere niet geven wat we nodig hebben in ons donkere bestaan?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. een visioen : leg uit wat dit wel eigenlijk IS ?

      Verwijderen
  2. Ooit had ik ook een Thabor ervaring,en was er zo intens in verzonken ,op een morgen werd ik wakker met deze woorden in mijn hart'Breng Mij naar de vlakte'.
    Die dag werd ik gedreven naar een schoonfamilie ,waar de dochter van ! jaar zwaar ziek lag;ik heb mijn hand op haar voorhoofd gelegd en gebeden in de stilte van mijn hart tot Onze Lieve Hemelmoeder,'Moederke raakt gij haar aan'.
    Het kind stond op had honger en wou naar school.

    Enige tijd later werden we bij de familie uitgenodigd,het kind stond uit te kijken naar mijn komst,maar duidelijk verwachtte ze iemand anders,haar mama zei 'dat is tant' 'neen' zei 'dat is tante niet,tante was heel héél mooi mooi '!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De dochter was 8 jaar ,ik zie dat ik daar een uitroepteken heb geplaatst.sorry.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mevrouw, u hebt een genadevolle ervaring gehad. De Heer is over u gekomen en u hebt Zijn genezende kracht door mogen geven aan dat kind. Wonderbaar. Het doet mijn ziel van vreugde danken.

      Verwijderen