Onbevlekt Hart van Maria

Het hart als tuin waar het Woord kan groeien

Tekst overweging: Kris

“Want zoals de aarde haar gewassen voortbrengt, zoals een tuin het gezaaide laat ontkiemen, zo laat God, de Heer, gerechtigheid ontkiemen en glorie voor het oog van alle volken.” (Jes 61,11)
“Zijn moeder bewaarde alles wat er met Hem gebeurd was in haar hart.” (Lc 2,51)

Vandaag, op de gedachtenis van het Onbevlekt Hart van Maria, denken we na over haar hart als plaats van innerlijkheid, beschikbaarheid en stilte. In bovenstaande verzen uit Jesaja en Lucas klinkt iets door van een verborgen proces dat zich bij haar van binnenuit voltrok. Zoals de aarde in stilte het zaad draagt en tot leven brengt, zo was ook het hart van Maria een vruchtbare ruimte waarin God zijn werk kon beginnen. In haar ontvankelijkheid, haar beschouwende stilte en haar innerlijke beschikbaarheid liet zij toe dat iets nieuws kon ontkiemen. Haar hart was een open ruimte van overgave, waar Gods geheim zich mocht ontvouwen: het mysterie van zijn Zoon die mens werd, groeide in haar leven en kreeg gestalte in haar bestaan. Zij droeg niet alleen Christus onder haar hart, maar ook in haar hart. Zijn woorden, zijn aanwezigheid en zijn zending kregen daar een plaats.

Dat we haar hart onbevlekt noemen, verwijst naar het mysterie van haar begin: Maria werd bij haar ontvangenis bewaard voor de zonde, zodat haar hart vanaf het eerste moment zuiver was voor God. Die bijzondere genade was gericht op haar roeping om de moeder van Jezus te worden. Tegelijk zien we in het evangelie hoe haar hart gedurende haar hele leven een plaats bleef van geloof, luisteren en meeleven met Christus. Het Onbevlekt Hart verwijst daarom niet alleen naar haar begin, maar ook naar de wijze waarop zij haar weg met de Heer heeft afgelegd. Voor ons ligt daarin een uitnodiging: dat ook wij ons hart zuiver houden, vrij van wat Gods aanwezigheid verduistert. Het geestelijk leven begint in het hart, waar liefde, overgave en zuiverheid groeien in de stilte. Wat in Maria vanaf het begin aanwezig was, mag ook in ons gestalte krijgen wanneer wij God de ruimte geven om ons hart om te vormen naar het beeld van zijn Zoon.

Uiteraard moet het geloof gestalte krijgen in het dagelijks leven, maar het heeft zijn bron in God, die in ons woont en werkzaam is. Geloof is geen verzameling meningen of overtuigingen die we zomaar etaleren. Geloof vraagt om een innerlijke weg.

Vaak begint het klein, bijna onmerkbaar, zoals een zaadje in omgewoelde aarde. Dat zaad is in ons gelegd bij ons doopsel; het is in ons uitgegoten als de gave van de heilige Geest. Maar zoals elk zaad heeft het tijd, ruimte en stilte nodig om te ontkiemen.

In een wereld waar alles snel moet gaan, waar veel boodschappen ons voortdurend overspoelen, is het niet vanzelfsprekend om die stilte te bewaren en te koesteren. Sociale media, nieuwsberichten, commentaren en beelden bereiken ons op elk moment van de dag. Zelfs als we de meldingen op onze smartphone uitzetten, klinkt de echo ervan vaak nog door in ons hoofd. We worden naar buiten getrokken, voortdurend afgeleid van de plaats waar God ons in de diepte wil ontmoeten.

Toch is die innerlijke bron essentieel, omdat God daar aanwezig wil zijn. Wie vertrouwd raakt met die plek, ontdekt dat er een ruimte bestaat waarnaar men telkens opnieuw kan terugkeren, ook wanneer er veel onrust is. Het is de heilige ruimte van ons hart. Wie daar leert vertoeven, ontdekt dat stilte geen leegte is, maar een ontmoeting. Geen afsluiting van de wereld, maar een opening naar het diepste leven, waar Christus ons tegemoetkomt.

Maria leefde vanuit die plek. Zij was iemand die niet snel oordeelde, iemand die niet meteen alles begreep. Zij was de vrouw die bewaarde, overwoog en in stilte liet rijpen wat zij nog niet kon bevatten. Wat zij in haar hart bewaarde, waren de woorden, de daden en het groeiende mysterie van Jezus. Dat maakt haar tot beeld van de Kerk, tot moeder van ieder mens die verlangt naar een zuiver en ontvankelijk hart.

Laten we de innerlijke stilte bewaren. Laten we Gods zaad koesteren dat in ons is gezaaid. Laten we afdalen in Gods heilige ruimte diep in onszelf en toelaten dat de Geest ons van binnenuit binnenvoert in het leven van Christus.

Laten we bidden

God van leven,
maak ons hart ontvankelijk voor uw Geest.
Moge in stilte groeien
wat U in ons hebt gezaaid.
In Christus, onze Heer.
Amen.

Geliefde mensen, moge God in ieder van ons een thuis vinden, zoals ook wij thuis mogen komen in Hem.
Een mooi weekend,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Wat helpt mij om minder aan de oppervlakte te leven en meer aandacht te hebben voor mijn innerlijke leven? Welke gewoonte of keuze zou mij kunnen helpen om meer tijd te maken voor stilte, gebed en bezinning?