Paaszondag

Wat de doeken ons vertellen

Tekst overweging: Kris

Het is vroeg in de morgen van Pasen. In de schemering gaat Maria van Magdala op weg naar het graf van Jezus. Haar hart draagt nog het gewicht van het verdriet, maar tot haar verbazing ziet ze dat de steen is weggerold en het graf leeg is. Achtergebleven zijn de linnen doeken waarin Jezus was gewikkeld, stille getuigen van een werkelijkheid die haar nog ontgaat – we komen straks nog terug op deze doeken. Hoe dan ook: iets nieuws is begonnen, een licht breekt door in de duisternis, al is het nog broos en moeilijk te vatten.

Het evangelie geeft ons niet meteen een helder inzicht. Maria begrijpt niet wat er gebeurd is. Ook de leerlingen tasten in het duister. Wat zich hier in enkele zinnen voltrekt, strekt zich in ons leven vaak uit over een lange weg. Er zijn momenten waarop alles gesloten lijkt, waarin vragen blijven hangen en het geloof geen vaste grond lijkt te hebben. Toch is het precies daar dat iets kan groeien. De leerling die bij het graf komt, ziet en komt tot geloof, zonder dat alles al duidelijk is. Het is een begin, een opening, maar het vraagt om groei en openheid voor wat geschonken wordt.

Het geloof is niet iets wat wij zelf maken, het wordt ons gegeven. Vaak in stilte, in het luisteren naar het Woord, in het ontvangen van de communie, in de ontmoeting met anderen, in kleine tekens van liefde die ons raken. In wezen is het de heilige Geest die het geloof in ons hart wekt. Hij opent ons voor wat wij uit onszelf niet kunnen voortbrengen. Hij brengt ons samen als gemeenschap en laat ons delen in het leven van Christus, in zijn verrijzenis. Hij geeft ons de kracht om te vergeven en om vol te houden waar het moeilijk wordt. Zo worden wij gaandeweg binnengeleid in het mysterie van Pasen, gedragen door een werkelijkheid die ons overstijgt en die tegelijk ons leven van binnenuit raakt, draagt en stuwt.

In het lege graf blijven de linnen doeken achter. Ze zijn niet zomaar restanten van wat voorbij is. Ze dragen een stille betekenis in zich. Aartsbisschop Vincenzo Paglia verwoordt het zo: ‘Deze doeken zijn de doeken van de liefde, de doeken van medelijden, de doeken van mededogen, de doeken die velen omhullen die door geweld getroffen zijn. Die doeken die de Kerk en elke christelijke gemeenschap oproept ze uit te spreiden in de periferie van de wereld om te zorgen voor het lichaam van zoveel armen, zieken, ouderen, kinderen, vreemdelingen, vluchtelingen en verlatenen. Het zijn de doeken van de verrijzenis, de tekenen van de overwinning van de liefde op de verlating. Pasen vraagt ons om ze te vermenigvuldigen door de ruimte van barmhartigheid te vergroten.’ (Vincenzo Paglia, Het Woord van God elke dag 2025, Otheo/Sant’Egidio, p. 151)

Wat daar in het graf achterblijft, wordt zo een wegwijzer voor het leven, een teken van hoop. Ze spreken van de zorg en de liefde waarmee Jezus werd omhuld, en die niet ophoudt bij de grens van de dood. Ze nodigen ons uit om zelf mensen te worden die nabij blijven, die zorg dragen, die anderen omhullen met tederheid en aandacht, vooral daar waar het leven kwetsbaar is. Als Kerk worden wij gezonden naar de plaatsen waar het leven onder druk staat, naar mensen die gebukt gaan onder lasten die soms zwaar wegen. Daar mogen wij de tekenen van Jezus' liefde zichtbaar maken, in kleine en concrete daden van goedheid.

Verkondiging is geen zaak van woorden alleen. Ze begint waar wij zelf paasmensen worden, waar wij het leven en het samenleven koesteren en beschermen.

Vandaag luiden overal ter wereld de klokken van Pasen. Moge dit feest niet alleen klinken in onze kerktorens, maar ook in ons hart, in onze woorden en in onze keuzes. Wij zijn geroepen om een gemeenschap te zijn die leeft vanuit het licht van de verrijzenis, een teken van Gods aanwezigheid in deze wereld. God heeft in Jezus de dood overwonnen, opdat wij als broeders en zusters een levend getuigenis zouden zijn van zijn liefde. Laten wij die weg gaan, gedragen door zijn Geest.

Laten we bidden

Heer Jezus,
U hebt de doeken achtergelaten
als stille getuigen van nieuw leven.
Geef dat wij, geraakt door uw Geest,
zelf doeken van hoop mogen worden,
voor alle mensen die U ons toevertrouwt.
Amen.

Geliefde mensen, een zalig Pasen voor jullie allen. Ook namens Ricky.
Met genegen groeten, kris

---

Om mee op weg te gaan

Hoe leeft de vreugde van Pasen in jou? Ben je je bewust van de paasgenade waarmee Christus jou van binnenuit bezielt? Laat Pasen zich weerspiegelen in je blik op de wereld en op de mensen die je ontmoet. Geef je aan de Heer, voel je gezonden, en durf met open hart het broze te omarmen – zo krijgt Pasen een gezicht, in jouw leven en in dat van anderen.