Van Woord naar leven

Waar het hart en het handelen elkaar raken Tekst overweging: Kris De lezingen van vandaag raken een gevoelige snaar. Diep vanbinnen weten we allemaal: geloof en leven horen samen te vallen. Wanneer die eenheid ontbreekt, schuurt het langs alle kanten. We kunnen de juiste woorden spreken, trouw onze gebeden bidden, aanwezig zijn in de liturgie, en tegelijk een leven leiden dat haaks staat op wat wij belijden. Bij Jesaja gaat het niet om het afschaffen van de eredienst, maar om het herstel van het verbond. Hij spreekt een volk aan dat zijn religieuze plichten vervult en tegelijk onrecht laat voortbestaan. Hij vergelijkt hen met Sodom en Gomorra, steden die in de Bijbel symbool staan voor moreel verval en een samenleving waarin gerechtigheid verdwenen is. God laat zich niet eren door rituelen die losstaan van recht. Hij vraagt dat handen die zich vouwen in gebed, ook open handen worden voor wie kwetsbaar is. “Leer goed te doen. Zoek het recht.” Daar wordt zichtbaar wat verbondenheid m...

Schaamte en barmhartigheid Tekst overweging: Ricky Rieter Goede vrienden, in deze veertigdagentijd wordt onze aandacht getrokken naar ons bewustzijn hoe wij ons leven religieus vorm willen geven. Ook hoe we naar Pasen toe kunnen groeien, stap voor stap. Vroeger waren er veel voorschriften, wat je in de voorbereidingstijd van Pasen wel mocht en wat je niet mocht. Voorschriften van wie? Van de Kerk? Ik denk niet dat er nog veel gezinnen zijn waarin dat onderwerp op dezelfde wijze als vroeger benaderd wordt. Gelukkig liggen er nu andere accenten, waarin ook sociale activiteiten zijn opgenomen. Toch is het sociale alleen niet alles wat nodig is om toe te groeien naar Pasen. De eenheid van uiterlijke vormen en innerlijk bewustzijn brengt vruchtbaarheid tot stand. Het is meer dan een optelsom van twee verschillende aandachtspunten. Beide mogelijkheden dienen hand in hand te gaan en elkaar te beïnvloeden. Op onze site gaan we uit van teksten uit de liturgie van de dag. We proberen de lezi...

Gezien, vervuld, gezonden Tekst overweging: Kris In het evangelie van vandaag beleven Petrus, Jakobus en Johannes op de berg Tabor de zogenaamde transfiguratie van de Heer. Voor hun ogen verandert Hij van gedaante: zijn gelaat straalt als de zon en zijn kleren worden wit als het licht. In die schittering wordt zichtbaar wie Hij ten diepste is. Deze openbaring is een voorafbeelding van zijn Pasen en een versterking voor de leerlingen op weg naar het lijden. Mozes en Elia verschijnen en spreken met Hem – de Wet en de Profeten die in Hem hun vervulling vinden. Het is een moment van licht en heerlijkheid, van vrede en vreugde, van het mogen proeven van de hemel. Die ervaring willen de drie leerlingen niet kwijt; zij willen haar vasthouden. Petrus verwoordt dat verlangen: "Heer, het is goed dat wij hier zijn. Als U wilt zal ik hier drie tenten maken, een voor U, een voor Mozes en een voor Elia." Petrus was nog niet uitgesproken of een stralende wolk overschaduwde hen waaruit d...

Onverdeelde liefde Tekst overweging: Kris Het is des mensen dat er mensen zijn bij wie we spontaan gevoelens van sympathie ervaren en anderen bij wie eerder iets van afstand of antipathie opkomt. Vriendelijk omgaan met wie ons ligt, vraagt doorgaans weinig inspanning. Heel anders wordt het wanneer we vriendelijk willen zijn tegenover wie ons minder ligt. En dan gaat het bij Jezus over meer dan humane beleefdheid. Hij spreekt over liefhebben, over werkelijk beminnen. Niet evident! In de intentie klinkt dat misschien nog haalbaar, maar in het concrete leven blijkt het vaak weerbarstig. Daar, in de realiteit van gekwetstheid en ergernis, klinkt het evangelie van vandaag heel confronterend. De Vader bemint zo, zegt Jezus, Hij laat zijn zon opgaan over goede en slechte mensen. Onze roeping is om te zijn zoals de Vader dat doet: “Wees dus volmaakt, zoals jullie hemelse Vader volmaakt is.” Wat zou Jezus daarmee bedoelen? Ik vermoed dat het hier niet gaat over een staat van bereiktheid, als...

De weg van innerlijk ontwaken Tekst overweging: Kris De veertigdagentijd nodigt ons uit om stil te staan bij de diepere betekenis van bekering. Vaak verbinden we deze periode met uiterlijke tekenen: vaker en trouwer bidden, soberder leven, vasten, meer aandacht schenken aan naastenliefde en delen met de armen. Hoewel dit ongetwijfeld betekenisvolle stappen zijn, schuilt er een subtiele valkuil in: we kunnen zo sterk gefocust raken op het naleven van onze goede voornemens, dat we de ware essentie van bekering uit het oog verliezen: onze innerlijke omkeer, de diepgaande verandering van het hart. De profeet Ezechiël laat ons vandaag zien hoezeer God verlangt naar die werkelijke bekering van het hart. Hij benadrukt dat ware bekering zich kenmerkt door het afkeren van het kwaad en door te leven naar recht en gerechtigheid, zoals God het vraagt – een leven dat geworteld is in zijn liefde. Daarbij waarschuwt hij ons om niet zelfgenoegzaam te worden en niet te snel te denken dat we er al zijn...

Kloppen en meewerken Tekst overweging: Kris Beide lezingen spreken vandaag over gebed. Waar we in de eerste lezing horen hoe Ester haar toevlucht zoekt tot de Heer, leren we in het evangelie hoe Jezus zijn leerlingen oproept om te vragen, te zoeken en te kloppen, in het vertrouwen dat de Vader hoort en geeft wat goed is. Ester bidt tot God als haar ware Koning, als voorbereiding op het bezoek dat zij zal brengen aan koning Ahasveros om bij hem voor haar volk te pleiten. Zij weet dat dit haar leven kan kosten. Zij zal, dat weet zij ook, voor een gesloten deur staan. En toch bidt zij en zal zij gaan. Jezus spreekt in het evangelie niet over een gemakkelijke weg, maar over een volgehouden vertrouwen dat blijft aankloppen, ook wanneer de deur schijnbaar gesloten lijkt. Het evangelie en de eerste lezing: twee verschillende situaties, éénzelfde beweging: zich toevertrouwen aan God. Ester zal kloppen op de deur van een aardse vorst, en tegelijk op de deur van Gods barmhartigheid. Jezus no...

Hier is meer dan Jona Tekst overweging: Kris De eerste lezing voert ons naar Nineve, die grote stad waarheen Jona wordt gezonden met een eenvoudige, scherpe boodschap: nog veertig dagen en de stad zal worden weggevaagd. Het is een korte aankondiging, zonder uitleg, zonder onderhandeling. Toch gebeurt er iets onverwachts. De inwoners van Nineve geloven God. Zij roepen een vasten uit, hullen zich in boetekleed en breken met hun kwalijke praktijken. Zelfs de koning daalt af van zijn troon, legt zijn staatsiegewaad af en gaat op de grond zitten. Met een officieel bevel roept hij iedereen op, mens en dier, om zich tot God te keren en het onrecht achter zich te laten. Het hele openbare leven komt in beweging. Wat opvalt, is de eenvoud van hun reactie. Zij discussiëren niet. Zij vragen geen bewijs. Zij eisen geen wonder. Zij nemen het woord ernstig en laten het binnenkomen. Hun bekering krijgt een concrete vorm in ander gedrag, in het loslaten van geweld en onrecht. En wanneer God ziet dat ...