Van Woord naar leven

Wat kunnen wij doen ? Tekst overweging: Kris Een menigte verzamelt zich rond de Heer, hongerig naar woorden en brood. Jezus wendt zich tot Filippus. De mensen hebben immers honger. Filippus begint meteen te rekenen: tweehonderd denarie zijn niet genoeg. Menselijke logica botst op de realiteit van tekorten. We zien dat ook vandaag. Ook wij kijken vaak naar onszelf en onze beperkte mogelijkheden en zeggen: wat wij kunnen is te weinig, onze middelen zijn ontoereikend, onze woorden te zwak. Er zijn steeds minder priesters, en de enkelen die overblijven krijgen steeds meer opdrachten en hollen van parochie naar parochie. De eucharistie raakt uit beeld. Het doopsel wordt een zeldzaamheid. Pasen lijkt soms herleid tot paaseitjes en lentefeesten. In parochieploegen zoeken mensen vergeefs naar opvolgers. Jongeren vinden nauwelijks aansluiting. En dan klinkt het in ons hoofd: ocharme, wat zijn we toch beperkt, wat kunnen we doen? Maar Jezus zegt: rustig, laat iedereen gaan zitten. Breng wat j...

Ontwaken met en in God Tekst overweging: Kris Voor de vierde dag op rij horen we in het evangelie het gesprek tussen Jezus en Nikodemus. ‘God schenkt de Geest in overvloed.’ Zo horen we Jezus vandaag zeggen. Wie leeft in ontmoeting met de Heer, zal de Heer en zijn liefde steeds meer leren verstaan. Niet zozeer vanuit een louter menselijk denken, dat steeds om bewijzen en ervaring vraagt, maar vanuit de warmte van de heilige Geest die ons geschonken is. Doorgaans hechten we aan dit laatste weinig belang, en daardoor geven veel mensen het snel op of raken ze verstrikt in een twijfel waar ze moeilijk uit loskomen. Door het ontbreken van ruimte voor de Geest wordt het geloof abstract, misschien nog in stand gehouden door bepaalde rituelen of zelfs vormen van liefdadigheid, maar de levende overgave en de blijheid van een leven gedragen door de Geest zijn zoek geraakt. Willen we leven in Gods wil, willen we zijn woorden spreken, willen we zijn liefde belichamen, dan is het belangrijk d...

Waar het licht ons vindt Tekst overweging: Kris Vandaag dag drie waarin we meegenomen worden in het gesprek tussen Jezus en Nikodemus. Vandaag ligt de nadruk op het licht. Geloven is niet alleen instemmen met een waarheid, maar de stap zetten om naar het licht te gaan – naar de Heer – gedragen door de liefde waarmee Hij ons reeds is voorgegaan. Het is een weg waarop een mens zich toevertrouwt, waarin een mens toelaat dat zijn leven gezien wordt zoals het is. Dat kan confronterend zijn. Het licht van Christus maakt immers álles zichtbaar, maar altijd met het oog op genezing en nieuw leven. Waarheid en genade komen hier samen in een stroom van barmhartigheid. Laten we een zin van naderbij bekijken die kan schuren: “Over wie in Hem gelooft wordt geen oordeel uitgesproken, maar wie niet in Hem gelooft is al veroordeeld, omdat hij niet wilde geloven in de naam van Gods enige Zoon.” Wanneer Jezus hier over “oordeel” spreekt, gaat het niet over een straf van God, maar over wat er gebeurt...

Waar de Geest nieuw leven wekt Tekst overweging: Kris De eerste lezing van vandaag uit de Handelingen van de Apostelen herneemt en verdiept wat we vorige zondag al hoorden: het leven van de eerste christelijke gemeenschappen. In een wereld waar bezit zekerheid gaf en sociale verschillen scherp werden beleefd, groeiden nieuwe gemeenschappen die leefden vanuit een ander en nieuw beginsel. Hun eenheid en hun delen kwamen voort uit het gelovig besef dat Jezus verrezen was en onder hen woonde als de Levende bij uitstek. Het was een geloof dat niet enkel een innerlijke overtuiging was, maar zichtbaar werd in hun manier van samenleven. En al zullen we wat we lezen moeten vertalen naar moderne tijden en andere culturen, wat hier beschreven staat blijft spreken: hoe ingrijpend het leven verandert wanneer Christus werkelijk het middelpunt wordt van ons samenleven. Vandaag wordt ook Barnabas geïntroduceerd. Zijn oorspronkelijke naam is Jozef, maar de apostelen geven hem een nieuwe naam: Barnab...

Een nachtelijk gesprek Tekst overweging: Ricky Rieter Goede vrienden, elke week brengt ons weer een stukje verder, zowel in de liturgie als in het leven. Mij valt op dat hetgeen we meemaken, waar en hoe dan ook, mede een bepaalde kleur geeft aan ons geloof. De ene dag roepen de teksten vreugde op en de andere dag verdriet, of er speelt in ons gewone leven iets wat we niet kunnen verwerken, of waar we bijvoorbeeld heel dankbaar voor zijn. Zoiets moet Nikodemus ook overkomen zijn. Waarom gaat hij ’s nachts naar Jezus? Dat lijkt me een wat vreemde tijd. ’s Nachts ben je niet zo zichtbaar en kun je ook verkeerde dingen doen die het daglicht niet kunnen verdragen, maar van Nikodemus verwachten we dat niet. Wie is Nikodemus? In elk geval een respectabel man, lid van het Sanhedrin, een geliefde leraar. Geen meeloper met de mening van anderen. Dan zou je ook geen goede leraar kunnen zijn. Hij denkt zelf na over alles wat er gaande is. Binnen het Sanhedrin zijn de meningen momenteel nogal v...

Barmhartigheid als hart van de Kerk Tekst overweging: Kris De eerste lezing speelt zich af net na Pinksteren. De Geest is uitgestort, en Lucas beschrijft hoe het geloof concreet vorm krijgt in het dagelijks leven van de eerste christenen. Wat we lezen, is een beeld van wat Kerk-zijn in zijn kern betekent. De eerste christengemeenschappen zoeken hun weg, gedragen door wat zij ontvangen hebben, en bezield door de Geest die hen in beweging brengt. Zij blijven trouw aan het onderricht van de apostelen. Zij zoeken elkaar op en vormen een hechte gemeenschap. Zij breken het Brood en vinden daarin de levende aanwezigheid van de Heer. Zij volharden in het gebed en laten hun leven doordringen door de omgang met God. Hun geloof krijgt handen en voeten. Bezit wordt gedeeld, noden worden gezien, niemand blijft aan de rand staan. Ook voor ons vandaag blijft deze tekst een spiegel. Kerk-zijn krijgt vorm in trouw aan het Woord, in verbondenheid die verder reikt dan sympathie, in het breken van het B...

In albis Tekst overweging: Kris Vandaag is het zaterdag in albis, de afsluiting van de paasweek. Die naam gaat terug op de uitdrukking in albis deponendis : het moment waarop de pasgedoopten hun witte kleed aflegden. Acht dagen lang hadden zij dat kleed gedragen als teken van hun nieuw leven in Christus. Op deze achtste dag werd het afgelegd. Niet omdat dat nieuwe leven voorbij was, maar omdat het voortaan geleefd moest worden in het gewone bestaan, midden de wereld. Het Paasgeloof vraagt om zichtbaar te worden, hoorbaar te worden, gedeeld te worden. De leerlingen krijgen vandaag die opdracht heel concreet te horen: “Trek de wereld rond en verkondig het goede nieuws aan alle schepselen.” Tegelijk klinkt dat woord tot mensen die nog zoekend zijn. De leerlingen staan nog maar aan het begin. Ze hebben Hem gezien, en toch is er nog aarzeling, verwarring, onbegrip. Dat maakt hun zending des te opmerkelijker. Ze worden niet pas gezonden wanneer alles helder en uitgekristalliseerd is. Ze ...