Van Woord naar leven

Gerechtvaardigd naar huis Tekst overweging: Kris ‘Kom, laten wij terugkeren naar de Heer.’  Dit oude woord van de profeet Hosea klinkt als een frisse uitnodiging om ons hart in deze veertigdagentijd opnieuw en inniger op God te richten. God verlangt op de eerste plaats geen uiterlijke offers of rituelen, maar een oprechte band met Hem –  ‘Liefde wil Ik, geen offers; met God vertrouwd zijn is meer waard dan enig offer.’  Het wezen van het geloof ligt in een levende Godsrelatie, in een innige verbondenheid met de Drie-ene God die in ons woont. In het diepste van onze ziel heeft God zijn verblijf, een heilige plek waar Hij geduldig op ons wacht. Onze roeping is om naar binnen te keren, af te dalen tot die diepte waar de Eeuwige ons aanspreekt. Daar, in de stilte van ons hart, mogen we ons toevertrouwen aan Hem. Zoals zachte lenteregen op dorre aarde neerdaalt, zo wil Gods genade ons innerlijk doordrenken met Zichzelf. Maar hoe gemakkelijk verliezen we deze kern uit het o...

De kern van de wet Tekst overweging: Kris Vandaag spreken de lezingen ons over geboden en wetten, meer bepaald over de wet van Mozes. Niet omdat Mozes zelf de wet heeft bedacht, maar omdat hij wordt voorgesteld als de bemiddelaar tussen God en het volk. Op de Sinaï ontvangt hij de woorden van het verbond en geeft hij ze door aan Israël. Dat begint met de gekende tien geboden. Doorheen de eeuwen werd dit verbond steeds verder uitgelegd en toegepast op het concrete leven van het volk. Zo groeide een brede traditie van vele voorschriften en richtlijnen. In de joodse gemeenschap werden deze wetten zorgvuldig bestudeerd en besproken. Dat is op zichzelf een bijzonder mooi gegeven dat tot op vandaag voortleeft in het joodse geloofsleven. Dit proces van uitleg en verdieping werd in vroegere tijden ook vastgelegd in geschriften zoals de Talmoed, een omvangrijke verzameling van rabbijnse reflecties over de Thora. In de Talmoedische traditie (3e–5e eeuw) spreekt men over 613 geboden, een getal ...

Het Goede dat samenbrengt Tekst overweging: Kris “Wees Mij gehoorzaam, dan zal Ik jullie God zijn en zullen jullie mijn volk zijn.” Deze oproep van de Heer klinkt helder in de woorden van de profeet Jeremia. God verlangt ernaar dat wij luisteren naar zijn stem en wandelen op de weg die Hij ons wijst. Of beter gezegd: de weg die Hij met ons wil gaan. Doorgaans kennen we die weg. In ons hart fluistert het geweten immers wat goed en waar is. Toch zien we in Jeremia’s tijd - en ook vandaag - hoe vaak mensen niet luisteren. Het volk volgde zijn eigen plannen, ingegeven door een koppig en vaak boosaardig hart, en keerde God de rug toe. Wie naar onze wereld kijkt, herkent iets van diezelfde werkelijkheid: mensen gaan hun eigen weg, ondanks Gods blijvende roep om in Hem te leven. En natuurlijk gaat het niet enkel over de wereld rondom ons; ook in ons eigen hart kan diezelfde neiging leven om onze eigen weg te gaan en Gods stem naar de achtergrond te laten verdwijnen. Daarmee is niet gezegd...

Van bewaren naar vervullen Tekst overweging: Kris Mozes richt zich tot het volk met een duidelijke oproep: “Luister naar de wetten en de regels waarin ik u onderwijs en kom ze na.” Deze woorden klinken op het moment dat Israël aan de grens van het beloofde land staat. Het volk heeft een lange weg afgelegd, geleid door de Heer, en staat nu voor een nieuw begin. Mozes wijst hen op het belang van het luisteren naar Gods woord. De geboden zijn voor Israël geen verzameling voorschriften die van buitenaf worden opgelegd. Ze vormen het hart van het verbond dat God met zijn volk heeft gesloten. Mozes roept hen op om dit woord serieus te nemen en het als richtsnoer te kiezen voor de toekomst. Voor de gelovige Jood betekende het bewaren van de geboden: leven in verbondenheid met God. Zijn woorden moesten niet alleen gekend worden, maar ook in het hart worden gedragen. Het volk werd uitgenodigd de geboden te koesteren en ze door te geven van generatie op generatie. Wat God heeft gedaan, moet...

Van ontvangen vergeving naar vergevingsgezindheid Tekst overweging: Kris De vraag van Petrus houdt ons allemaal bezig: hoe vaak moet ik mijn broer of zuster vergeven wanneer hij of zij mij kwaad doet? Zeven keer? In de ogen van Petrus is dat al royaal. Jezus antwoordt met woorden die elke berekening doorbreken: niet zevenmaal, maar zeventig maal zeven. En dan de gelijkenis. Een koning scheldt een dienaar een onvoorstelbaar grote schuld kwijt. Het gaat om een bedrag dat een mens nooit zou kunnen terugbetalen. De man ontvangt dus een vergeving die alle maat te boven gaat. Wanneer diezelfde dienaar buiten komt, weigert hij een kleine schuld te vergeven aan een mededienaar. Het contrast kan haast niet groter zijn. Het gedrag van die dienaar heeft iets schrijnends: hij leeft van een barmhartigheid die zeer groot is en die hij zelfs in het kleine niet kan doorgeven. Wat Jezus ons leert is dat wie leeft van Gods barmhartigheid geroepen is om ook zelf barmhartig te zijn naar anderen toe. ...

Geloven, een kunst, én genade Tekst overweging: Ricky Rieter Beste vrienden, vandaag horen we twee verschillende verhalen, die met geloven en niet geloven te maken hebben. In beide verhalen komt de geloofwaardigheid aan de orde van mensen die er een rol in spelen. Bijbelverhalen dragen altijd een waarheid in zich, maar niet steeds een waarheid die je meteen herkent. Kunnen we meegaan met de emoties die er bij de betreffende personen onder liggen? Of hebben we er meteen een oordeel over? Misschien herkennen we er iets van onszelf in. Wat me opvalt in de lezing uit het boek Koningen is dat de geloofwaardigheid van de feiten meerdere keren betwijfeld wordt, onder andere door Naâman, de hoofdpersoon. Hij heeft een ernstige huidziekte waardoor hij onrein is. Hij zou daar graag van verlost worden. Via een tip van het dienstmeisje betreffende een profeet uit Samaria, gaat hij erheen met een aanbeveling van de koning. Naäman staat hoog bij de koning aangeschreven. Hij neemt veel cadeaus me...

Waar dorst en genade elkaar ontmoeten Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia – uit 'Het Woord van God elke dag - 2026' (Otheo/Sant’Egidio) Het evangelie van deze zondag in de veertigdagentijd doet ons stilstaan in Sichar, in Samaria, een land vol herinneringen aan het geloof van de oude aartsvaders. Jakob had het gekocht voor zijn zoon Jozef. Jezus is vermoeid van de reis en stopt bij de bron die toen nog de 'Jakobsbron' werd genoemd. Het is ongeveer middag. De leerlingen gaan eten halen. Je zou kunnen zeggen dat Jezus honger en dorst heeft, zoals iedereen op dat uur. Maar Hij heeft niet alleen honger naar brood en dorst naar water. Hij zal dit straks aan zijn leerlingen duidelijk maken als zij terugkomen en tegen Hem zeggen: “Rabbi, U moet iets eten” . Jezus antwoordt: “Ik heb voedsel dat jullie niet kennen ... Mijn voedsel is: de wil doen van Hem die Mij gezonden heeft en zijn werk voltooien” . De leerlingen begrijpen niet wat Jezus tegen hen zei, zoals da...