Van Woord naar leven

Eenheid als roeping Tekst overweging: Kris Beide lezingen van vandaag zijn opnieuw geschreven in het licht van afscheid. De voorbije dagen hoorden we al vaker woorden die klinken als een laatste toevertrouwen. Ook vandaag voelen we die sfeer sterk aan. Paulus neemt afscheid van de oudsten van de Kerk van Efeze. Jezus bidt vlak voor zijn lijden tot zijn Vader. In beide teksten klinkt liefde door, maar ook bezorgdheid om wat komen zal. Paulus weet dat hij zijn leerlingen wellicht niet meer zal terugzien. Jezus bereidt zijn leerlingen voor op een tijd waarin Hij niet langer zichtbaar onder hen zal zijn. In het gebed van Jezus horen we vandaag woorden die als een hartslag doorheen de eeuwen van de Kerk zijn blijven klinken: “Mogen zij één zijn.” Een gebed dat voortkomt uit de kern van Jezus’ zending. Het gaat hier niet enkel over organisatorische eenheid of oppervlakkige eensgezindheid, maar over een verbondenheid die geworteld is in Gods eigen leven. “Zoals Wij één zijn,” zegt Jezus...

Gedragen in gebed Tekst overweging: Kris Paulus bevindt zich in Milete, aan de westkust van Klein-Azië, en laat de oudsten van de christengemeente van Efeze bij zich komen. Het is geen gewone ontmoeting. Het heeft iets van een afscheidstoespraak. Paulus voelt aan dat een beslissende fase in zijn leven nadert. Hij is onderweg naar Jeruzalem, innerlijk gedreven door de Geest, terwijl hij tegelijk beseft dat lijden en gevangenschap hem wachten. Vanaf dit punt in Handelingen begint meer en meer de weg van Paulus naar zijn gevangenschap en uiteindelijk naar Rome. Wat volgt, zijn woorden van iemand die terugkijkt op zijn leven zonder zichzelf centraal te plaatsen. Paulus somt geen prestaties op. Hij spreekt over tranen, over weerstand, over dienen. Er klinkt geen verbittering in door, ook geen behoefte om zichzelf te verdedigen. Hij wil vooral dat het evangelie verder leeft in de mensen die achterblijven. Daarom zegt hij dat hij niets heeft achtergehouden van wat heilzaam kon zijn. Veel ...

Samen met de Geest, een grote stap verder Tekst overweging: Ricky Rieter Beste vrienden, soms komen Bijbelwoorden humoristisch over. Herkennen jullie dat? Zo ook vandaag. Paulus is een ijverig verkondiger van het goede nieuws. Hij treft in Efeze enkele leerlingen van Johannes aan, maar kent verder niemand. Waar moet hij beginnen om aansluiting te krijgen? Hij ziet dat hier, althans bij de leerlingen van Johannes, bereidheid is om vanuit hun geloof te leven, en vraagt hen: Hebben jullie de heilige Geest ontvangen toen jullie tot geloof kwamen? Ze antwoorden: nee, we hebben zelfs niet gehoord van het bestaan van een heilige Geest. Een eerlijk en heerlijk antwoord waar ik van moet glimlachen. Het maakt voor Paulus heel veel duidelijk en opent een nieuwe ruimte. Ja, hiervoor is hij naar Efeze gekomen en kan hij verder met zijn verkondiging. De mensen hebben blijkbaar al een grote stap gezet toen Johannes, de voorloper, hen heeft mogen dopen. Ze zullen zich bewust zijn geworden van hun ...

Bidden met de eerste leerlingen Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia, ontleend aan het boek Het Woord van God elke dag – 2026, uitgegeven bij Otheo/Sant’Egidio. In de eerste lezing uit Handelingen lezen we dat de leerlingen tussen de hemelvaart van Jezus en Pinksteren bij elkaar zitten om te bidden. We doen er goed aan om de eerste leerlingen na te volgen en van hen te leren hoe we moeten bidden. De Schrift zegt dat ze eensgezind en met volharding baden. Dat zijn twee kenmerken die belangrijk zijn voor het christelijk gebed. De eensgezindheid is tegelijk voorwaarde voor en vrucht van het gebed. Bidden is zich namelijk tot de Heer keren om te vragen wat Hij graag heeft dat gebeurt. In het gebed willen we even vergeten wat wij zelf graag willen, om te luisteren naar God en te vragen: “Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede, Vader.” Als wij dit samen vragen, stellen we ons samen af op Gods golflengte. Niemand denkt meer aan zichzelf, maar samen vragen we om te willen wat God ...

Gedragen door de Adem van God Tekst overweging: Kris Vandaag mogen we opnieuw aanwezig zijn op de missietocht van Paulus. Nadat Paulus door Galatië en Frygië is getrokken om de jonge christengemeenschappen te versterken, belanden we vandaag in Efeze, waar we Apollos ontmoeten. Apollos komt uit Alexandrië in Egypte, een stad met een sterke Joodse traditie en een grote intellectuele cultuur. Hij is geleerd, kent de Schriften goed, en verkondigt Jezus met veel vuur en enthousiasme. Toch ontbreekt er nog iets in zijn geloofskennis: hij kent alleen de doop van Johannes de Doper. Hij staat als het ware nog op de drempel van het volle paasmysterie. Priscilla en Aquila, zo lezen we, corrigeren Apollos. Mooi is dat ze dat niet publiek doen, maar hem “terzijde” nemen. Dat kleine detail zegt veel over de stijl van de eerste Kerk. Groei in geloof gebeurt niet door iemand ten overstaan van anderen neer te halen, maar door hem, in liefde begeleidend, verder binnen te leiden in de weg van Christus...

Liefde midden de wonden Tekst overweging: Kris Gisteren hoorden we op het hoogfeest van Hemelvaart hoe Jezus zijn leerlingen de wereld instuurt met de belofte: “Ik ben met jullie, alle dagen.” (Mt 28, 20b). Iets dergelijks horen we vandaag bij Paulus in een nachtelijk visioen, waar de Heer zegt: “Ik sta je bij.” Het klinkt als een echo van de Hemelvaart, alsof de verrezen Christus zijn Kerk verzekert dat zij nooit alleen op weg gaat. Vandaag voegt Jezus er zelfs aan toe: “Niemand zal een vinger naar je uitsteken om je kwaad te doen.” Dat moet Paulus deugd hebben gedaan. Hij bevindt zich immers in Korinte, een grote havenstad in Griekenland, vol handel, religieuze invloeden en morele verwarring. Het evangelie verkondigen in zo’n omgeving vraagt moed. Paulus ontmoet weerstand, spanningen en tegenkanting, ook vanuit een deel van de Joodse gemeenschap. De Heer ziet zijn vermoeidheid en zijn innerlijke strijd, en spreekt hem moed in. Toch weten we, ondanks die woorden, hoe het leven ...

Op weg onder een open hemel Tekst overweging: Kris Op het feest van de Hemelvaart opent zich een poort naar een dieper verstaan van Gods nabijheid. Wat wij lezen als een afscheid, is in wezen het begin van een nieuwe aanwezigheid. Jezus onttrekt zich aan het oog, maar niet aan het hart van zijn leerlingen. Hij blijft nabij en werkzaam, op een wijze die niet langer zichtbaar of tastbaar is zoals voordien. De leerlingen blijven eerst staan. Verstard. Met de ogen naar boven gericht. De wolk heeft Hem aan hun zicht onttrokken, maar ze blijven hopen iets terug te zien. Tot twee mannen in witte gewaden hen aanspreken, met een vermanende toon: “Wat staan jullie daar naar de hemel te kijken?” Hun blik moet anders worden. Wat zij ontvangen hebben, vraagt geen stilstand, maar een weg om te gaan. Vanaf dat ogenblik begint de beweging van de Kerk. Vanuit Jeruzalem naar Judea, Samaria en verder. De richting is duidelijk: de wereld in. Niet omhoog, maar naar beneden, naar de mensen, naar de arm...