Van Woord naar leven

Waar het licht ons vindt Tekst overweging: Kris Vandaag dag drie waarin we meegenomen worden in het gesprek tussen Jezus en Nikodemus. Vandaag ligt de nadruk op het licht. Geloven is niet alleen instemmen met een waarheid, maar de stap zetten om naar het licht te gaan – naar de Heer – gedragen door de liefde waarmee Hij ons reeds is voorgegaan. Het is een weg waarop een mens zich toevertrouwt, waarin een mens toelaat dat zijn leven gezien wordt zoals het is. Dat kan confronterend zijn. Het licht van Christus maakt immers álles zichtbaar, maar altijd met het oog op genezing en nieuw leven. Waarheid en genade komen hier samen in een stroom van barmhartigheid. Laten we een zin van naderbij bekijken die kan schuren: “Over wie in Hem gelooft wordt geen oordeel uitgesproken, maar wie niet in Hem gelooft is al veroordeeld, omdat hij niet wilde geloven in de naam van Gods enige Zoon.” Wanneer Jezus hier over “oordeel” spreekt, gaat het niet over een straf van God, maar over wat er gebeurt...

Waar de Geest nieuw leven wekt Tekst overweging: Kris De eerste lezing van vandaag uit de Handelingen van de Apostelen herneemt en verdiept wat we vorige zondag al hoorden: het leven van de eerste christelijke gemeenschappen. In een wereld waar bezit zekerheid gaf en sociale verschillen scherp werden beleefd, groeiden nieuwe gemeenschappen die leefden vanuit een ander en nieuw beginsel. Hun eenheid en hun delen kwamen voort uit het gelovig besef dat Jezus verrezen was en onder hen woonde als de Levende bij uitstek. Het was een geloof dat niet enkel een innerlijke overtuiging was, maar zichtbaar werd in hun manier van samenleven. En al zullen we wat we lezen moeten vertalen naar moderne tijden en andere culturen, wat hier beschreven staat blijft spreken: hoe ingrijpend het leven verandert wanneer Christus werkelijk het middelpunt wordt van ons samenleven. Vandaag wordt ook Barnabas geïntroduceerd. Zijn oorspronkelijke naam is Jozef, maar de apostelen geven hem een nieuwe naam: Barnab...

Een nachtelijk gesprek Tekst overweging: Ricky Rieter Goede vrienden, elke week brengt ons weer een stukje verder, zowel in de liturgie als in het leven. Mij valt op dat hetgeen we meemaken, waar en hoe dan ook, mede een bepaalde kleur geeft aan ons geloof. De ene dag roepen de teksten vreugde op en de andere dag verdriet, of er speelt in ons gewone leven iets wat we niet kunnen verwerken, of waar we bijvoorbeeld heel dankbaar voor zijn. Zoiets moet Nikodemus ook overkomen zijn. Waarom gaat hij ’s nachts naar Jezus? Dat lijkt me een wat vreemde tijd. ’s Nachts ben je niet zo zichtbaar en kun je ook verkeerde dingen doen die het daglicht niet kunnen verdragen, maar van Nikodemus verwachten we dat niet. Wie is Nikodemus? In elk geval een respectabel man, lid van het Sanhedrin, een geliefde leraar. Geen meeloper met de mening van anderen. Dan zou je ook geen goede leraar kunnen zijn. Hij denkt zelf na over alles wat er gaande is. Binnen het Sanhedrin zijn de meningen momenteel nogal v...

Barmhartigheid als hart van de Kerk Tekst overweging: Kris De eerste lezing speelt zich af net na Pinksteren. De Geest is uitgestort, en Lucas beschrijft hoe het geloof concreet vorm krijgt in het dagelijks leven van de eerste christenen. Wat we lezen, is een beeld van wat Kerk-zijn in zijn kern betekent. De eerste christengemeenschappen zoeken hun weg, gedragen door wat zij ontvangen hebben, en bezield door de Geest die hen in beweging brengt. Zij blijven trouw aan het onderricht van de apostelen. Zij zoeken elkaar op en vormen een hechte gemeenschap. Zij breken het Brood en vinden daarin de levende aanwezigheid van de Heer. Zij volharden in het gebed en laten hun leven doordringen door de omgang met God. Hun geloof krijgt handen en voeten. Bezit wordt gedeeld, noden worden gezien, niemand blijft aan de rand staan. Ook voor ons vandaag blijft deze tekst een spiegel. Kerk-zijn krijgt vorm in trouw aan het Woord, in verbondenheid die verder reikt dan sympathie, in het breken van het B...

In albis Tekst overweging: Kris Vandaag is het zaterdag in albis, de afsluiting van de paasweek. Die naam gaat terug op de uitdrukking in albis deponendis : het moment waarop de pasgedoopten hun witte kleed aflegden. Acht dagen lang hadden zij dat kleed gedragen als teken van hun nieuw leven in Christus. Op deze achtste dag werd het afgelegd. Niet omdat dat nieuwe leven voorbij was, maar omdat het voortaan geleefd moest worden in het gewone bestaan, midden de wereld. Het Paasgeloof vraagt om zichtbaar te worden, hoorbaar te worden, gedeeld te worden. De leerlingen krijgen vandaag die opdracht heel concreet te horen: “Trek de wereld rond en verkondig het goede nieuws aan alle schepselen.” Tegelijk klinkt dat woord tot mensen die nog zoekend zijn. De leerlingen staan nog maar aan het begin. Ze hebben Hem gezien, en toch is er nog aarzeling, verwarring, onbegrip. Dat maakt hun zending des te opmerkelijker. Ze worden niet pas gezonden wanneer alles helder en uitgekristalliseerd is. Ze ...

Van verloochening naar zending Tekst overweging: Kris Het is een ontroerend beeld: Petrus die zich zonder aarzelen in het water werpt zodra hij Jezus herkent aan de oever. Geen uitleg, geen uitstel – alleen de sprong. Alsof zijn hart al bij de Heer is, nog vóór zijn lichaam het water raakt. Deze man, die Jezus driemaal had verloochend, wordt opnieuw aangesproken, niet met verwijten, maar met nabijheid. Jezus ontvangt hem met brood en vis, met warmte en stilte, met een eenvoudig: “Kom, eet iets.” Aan dat vuur, in die vroege ochtend, groeit het herstel dat met de verrijzenis is begonnen. De band wordt verdiept. De vriendschap wordt bevestigd, het vertrouwen herwonnen. Petrus wordt opnieuw binnengetrokken in zijn roeping. In de eerste lezing uit Handelingen zien we het gevolg van die ontmoeting: een andere Petrus staat op. Niet de bange, vluchtende man van toen, maar een herboren getuige, vervuld van de heilige Geest. Hij spreekt als getuige: het is “door de Naam van Jezus Christus va...

Hij opent, Hij zendt Tekst overweging: Kris Waar het evangelie ons gisteren meenam naar het huis in Emmaüs, waar de leerlingen de Heer herkenden bij het breken van het brood en besloten meteen terug te keren naar Jeruzalem, horen we vandaag hoe zij aan de anderen vertellen wat hun is overkomen. Zij hadden de Heer als Verrezene nog niet ontmoet en leefden nog in twijfel en verwarring, zoekend naar houvast. Net daar en op die moment komt Hij in hun midden en zegt: “Vrede zij met jullie.” Hij toont hun zijn handen en zijn voeten en nodigt hen uit Hem aan te raken. Wat hier gebeurt, is veel meer dan een gebeuren in het hart, veel meer dan een gedachte of een innerlijke ervaring. Hij is daar werkelijk aanwezig, fysiek tastbaar en concreet, met de sporen van het kruis nog zichtbaar in zijn lichaam. We kunnen ons proberen voor te stellen wat dit met hen deed. Al verschillende dagen leefden zij tussen hoop en ontgoocheling, tussen herinnering en verlies. Alles wat zij in Hem hadden gezien...