Van Woord naar leven

In albis Tekst overweging: Kris Vandaag is het zaterdag in albis, de afsluiting van de paasweek. Die naam gaat terug op de uitdrukking in albis deponendis : het moment waarop de pasgedoopten hun witte kleed aflegden. Acht dagen lang hadden zij dat kleed gedragen als teken van hun nieuw leven in Christus. Op deze achtste dag werd het afgelegd. Niet omdat dat nieuwe leven voorbij was, maar omdat het voortaan geleefd moest worden in het gewone bestaan, midden de wereld. Het Paasgeloof vraagt om zichtbaar te worden, hoorbaar te worden, gedeeld te worden. De leerlingen krijgen vandaag die opdracht heel concreet te horen: “Trek de wereld rond en verkondig het goede nieuws aan alle schepselen.” Tegelijk klinkt dat woord tot mensen die nog zoekend zijn. De leerlingen staan nog maar aan het begin. Ze hebben Hem gezien, en toch is er nog aarzeling, verwarring, onbegrip. Dat maakt hun zending des te opmerkelijker. Ze worden niet pas gezonden wanneer alles helder en uitgekristalliseerd is. Ze ...

Van verloochening naar zending Tekst overweging: Kris Het is een ontroerend beeld: Petrus die zich zonder aarzelen in het water werpt zodra hij Jezus herkent aan de oever. Geen uitleg, geen uitstel – alleen de sprong. Alsof zijn hart al bij de Heer is, nog vóór zijn lichaam het water raakt. Deze man, die Jezus driemaal had verloochend, wordt opnieuw aangesproken, niet met verwijten, maar met nabijheid. Jezus ontvangt hem met brood en vis, met warmte en stilte, met een eenvoudig: “Kom, eet iets.” Aan dat vuur, in die vroege ochtend, groeit het herstel dat met de verrijzenis is begonnen. De band wordt verdiept. De vriendschap wordt bevestigd, het vertrouwen herwonnen. Petrus wordt opnieuw binnengetrokken in zijn roeping. In de eerste lezing uit Handelingen zien we het gevolg van die ontmoeting: een andere Petrus staat op. Niet de bange, vluchtende man van toen, maar een herboren getuige, vervuld van de heilige Geest. Hij spreekt als getuige: het is “door de Naam van Jezus Christus va...

Hij opent, Hij zendt Tekst overweging: Kris Waar het evangelie ons gisteren meenam naar het huis in Emmaüs, waar de leerlingen de Heer herkenden bij het breken van het brood en besloten meteen terug te keren naar Jeruzalem, horen we vandaag hoe zij aan de anderen vertellen wat hun is overkomen. Zij hadden de Heer als Verrezene nog niet ontmoet en leefden nog in twijfel en verwarring, zoekend naar houvast. Net daar en op die moment komt Hij in hun midden en zegt: “Vrede zij met jullie.” Hij toont hun zijn handen en zijn voeten en nodigt hen uit Hem aan te raken. Wat hier gebeurt, is veel meer dan een gebeuren in het hart, veel meer dan een gedachte of een innerlijke ervaring. Hij is daar werkelijk aanwezig, fysiek tastbaar en concreet, met de sporen van het kruis nog zichtbaar in zijn lichaam. We kunnen ons proberen voor te stellen wat dit met hen deed. Al verschillende dagen leefden zij tussen hoop en ontgoocheling, tussen herinnering en verlies. Alles wat zij in Hem hadden gezien...

Samen rond de verrezen Heer Tekst overweging: Kris Vandaag horen we twee paasverhalen. Het evangelie brengt ons naar Paaszondag zelf, terwijl de eerste lezing ons binnenleidt in de eerste tijd van de Kerk. Laten we eerst stilstaan bij wat er gebeurt aan de tempelpoort. We bevinden ons kort na Pinksteren. Petrus en Johannes gaan naar de tempel, zoals gelovige Joden dat dagelijks deden. Aan de poort ligt een man die sinds zijn geboorte verlamd is. Hij wordt er elke dag neergelegd en leeft van wat voorbijgangers hem geven. Zijn leven speelt zich af aan de rand. Ziekte en beperking betekenden ook uitsluiting. De tempel, plaats van Gods nabijheid, bleef voor hem op afstand. Hij zat er vlakbij, maar hoorde er niet bij. Petrus en Johannes blijven staan. Ze lopen niet voorbij. Ze laten zich raken door de man. Deze beweging maakt meteen zichtbaar wat Kerk-zijn betekent: Halt houden bij wie lijdt, bij wie kwetsbaar en afhankelijk is. Dat kan gaan om mensen in armoede, mensen die uitgesloten ...

Wat moeten we doen ? Tekst overweging: Kris De Goede Week ligt nog vers in ons geheugen. In die dagen heeft de liturgie ons stap voor stap binnengeleid in de grote mysteries van Jezus’ leven: zijn laatste maaltijd, de voetwassing, zijn lijden, zijn sterven en zijn verrijzen. We zijn als het ware meegegaan in die weg, niet als toeschouwers, maar als mensen die worden meegenomen in een gebeuren dat groter is dan onszelf. Nu is het paastijd. We dragen de rijke erfenis van de Goede Week nog vers met ons mee, een overvloed aan woorden, gebaren en stilte die ons geraakt hebben. En dan die vraag: wat doen we nu met dit alles? Wat doet de Kerk met deze schat? Wat betekent dit voor de wereld waarin wij leven? Diezelfde vraag klonk ook op Pinksteren, zoals we vandaag horen, toen de toehoorders van Petrus diep in het hart werden geraakt: “Wat moeten we doen?” Het is geen theoretische vraag. Het is de vraag van mensen bij wie iets is opengebroken, die aanvoelen dat ze niet kunnen blijven zoals...

Wees niet bang Tekst overweging: Ricky Rieter Beste vrienden, we hoorden al eerder het verhaal over Maria van Magdala en ‘de andere Maria’ die, na de sabbat bij het ochtendgloren, in alle vroegte, naar het graf waren gegaan en daar iets bijzonders beleefd hadden: een bevende aarde en een engel die het graf geopend had, en hen aansprak: Jezus is opgestaan uit de dood, ga het snel vertellen aan de leerlingen. Ontzet en opgetogen zijn de twee Maria’s , zo lezen we vandaag. Waarschijnlijk zeer verward, het is te veel om te kunnen bevatten wat hen in de laatste dagen overkomen is. Vandaag vertrekken ze samen om hun opdracht die de engel gaf, te vervullen. Hun opgetogenheid wordt nog veel groter als Jezus zelf hen tegemoetkomt. Hij groette hen. Ze liepen op Hem toe, grepen zijn voeten vast en aanbaden Hem. Deze gevoelens zullen overgaan in grote vreugde, en ook gepaard gaan met een niet begrijpen en angst hoe dit allemaal kon. Jezus stelt hen echter gerust: Wees niet bang. Ga mijn broed...

Wat de doeken ons vertellen Tekst overweging: Kris Het is vroeg in de morgen van Pasen. In de schemering gaat Maria van Magdala op weg naar het graf van Jezus. Haar hart draagt nog het gewicht van het verdriet, maar tot haar verbazing ziet ze dat de steen is weggerold en het graf leeg is. Achtergebleven zijn de linnen doeken waarin Jezus was gewikkeld, stille getuigen van een werkelijkheid die haar nog ontgaat – we komen straks nog terug op deze doeken. Hoe dan ook: iets nieuws is begonnen, een licht breekt door in de duisternis, al is het nog broos en moeilijk te vatten. Het evangelie geeft ons niet meteen een helder inzicht. Maria begrijpt niet wat er gebeurd is. Ook de leerlingen tasten in het duister. Wat zich hier in enkele zinnen voltrekt, strekt zich in ons leven vaak uit over een lange weg. Er zijn momenten waarop alles gesloten lijkt, waarin vragen blijven hangen en het geloof geen vaste grond lijkt te hebben. Toch is het precies daar dat iets kan groeien. De leerling die b...