Van Woord naar leven

'Ik geef mijn leven' Tekst overweging: Ricky Rieter Goede vrienden, elke week is het weer een nieuwe uitnodiging om over een Bijbeltekst te schrijven, een tekst die op een rooster staat dat niet door onszelf is vastgesteld. Voor de meditatie over welk fragmentje we gaan schrijven hebben we de keuze uit verschillende mogelijkheden (de eerste lezing, of de psalmtekst van de dag, of uit de tweede lezing). Natuurlijk kunnen we een mix maken als de onderwerpen verwantschap met elkaar hebben. Soms is dat zo, maar niet altijd. Het is de Geest die we nodig hebben voor onze inspiratie. Boven de overweging heb ik gezet: ‘Ik geef mijn leven’. Dat is wel een heel groot woord van Jezus. Ja, we kennen het verhaal misschien al heel lang, waardoor het een vrij gewoon klinkende zin kan zijn geworden. Maar als je tot je door laat dringen wat er staat, dan kun je ontroerd raken dat Jezus zijn leven gegeven heeft. Hij gebruikt het beeld van de schapen omdat het, zeker in zijn omgeving, verstaan wo...

De stem van de Herder Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia, uit: Het Woord van God elke dag – 2026, uitgegeven door Otheo/Sant’Egidio. De menigte in Jeruzalem die naar de eerste toespraak van Petrus luistert, vertegenwoordigt alle volkeren die zich, geraakt door het woord van het evangelie, afvragen wat de zin van hun leven is en wat hun taak in de geschiedenis is. Zij “waren diep getroffen” . Ook voor hen werd de enorme kloof zichtbaar tussen hun onverschilligheid, die de dood aan het kruis van deze rechtvaardige mogelijk had gemaakt, en de hartstochtelijke tussenkomst van de Vader, die Hem van de dood had bevrijd. Het evangelie “treft” altijd ons hart wanneer we ernaar luisteren: het onthult onze ongevoeligheid, onze kilheid, onze luiheid en onze zonde, en we voelen onze afstand tot God, de enige Goede, de enige die zijn hele leven heeft gegeven voor onze redding en die van allen. In een wereld waarin het normaal is om een hoge dunk van zichzelf te hebben, laat het eva...

Het Goede Nieuws, geleefd en gedeeld Tekst overweging: Kris Vandaag, op deze feestdag van de heilige Marcus, zendt het evangelie ons de wereld in om het Goede Nieuws, de Blijde Boodschap, te verkondigen. Verkondigen in daad en woord. De vraag is: zien de mensen aan ons dat we christenen zijn? Niet omdat we zouden willen opvallen, maar omdat onze levenswandel, de keuzes die we maken en onze omgang met elkaar en met ieder mens iets laten doorschemeren van een werkelijkheid die groter is dan onszelf. Een christen leeft vanuit een inwoning: Gods drie-ene Liefde. Die inwoning, God zelf, nodigt uit om ons in Hem te vestigen en zijn liefde te belichamen in de wereld. Niet op eigen kracht, maar gedragen in genade. Hij wil in ons werken, ons vormen, ons leiden. Wij zijn de fluit, Hij de fluitspeler. De muziek is Gods leven door ons heen. Een christen leeft als een paasmens, met een diep besef van innerlijke bevrijding. Hij leeft als het ware als Adam en Eva in het herteld Paradijs, in diep...

Geen mens afgeschreven Tekst overweging: Kris Vandaag lezen we in de eerste lezing over de roeping en bekering van Paulus. Paulus zou vandaag wellicht hoog scoren op het rapport van Kerk in Nood over schendingen van de godsdienstvrijheid. En toch: juist deze man krijgt van Christus een genadige ommekeer. Hij bekeert zich en wordt een verkondiger om U tegen te zeggen. Lieve mensen, dit verhaal is meer dan een historische bekering. Het is een spiegel voor ieder van ons. Want ook al gebeurt het bij ons niet met een lichtflits en een stem uit de hemel, toch blijft dezelfde hand zich uitstrekken. Ook ons wil God aanraken, oprichten, in beweging brengen. De Heer die Paulus riep, is dezelfde die jou roept, vandaag. Laat dit verhaal daarom een diepe troost zijn voor wie worstelt met schuldgevoelens over misstappen uit het verleden. Velen dragen dit mee en denken dat God nog weinig met hen kan – of zelfs wil – aanvangen. Maar dat is niet waar. God gooit nooit iemand weg. Nooit. De wereld ...

Luisteren langs de weg Tekst overweging: Kris Ergens op een verlaten weg, tussen Jeruzalem en Gaza, zit een reiziger met een boekrol in de hand. Hij leest, zoekt, tast. Hij begrijpt niet echt. “Hoe zou dat kunnen als niemand mij uitleg geeft?” In die eerlijke vraag klinkt de honger van iemand die God zoekt, maar de betekenis van zijn Woord nog niet doorgrondt. En dan komt Filippus. Niet van bovenaf of als een alwetende leraar, maar als iemand die naast hem gaat zitten. Wat een beeld! Wat een les voor een Kerk die vandaag zoekt naar wegen van evangelisatie. Filippus stelt zich niet boven de ander; hij daalt af in het moment, in het leven van die mens daar op die wagen. Niet vanop een kansel, niet met een draaiboek, maar gewoon: naast hem. Hij luistert, stelt een eenvoudige vraag en sluit aan bij wat de ander leest. Vanuit de Schrift opent hij het gesprek en getuigt hij van Jezus. God zelf – zo lezen we – had Filippus naar die plek gezonden via een engel. Filippus gaf daaraan gehoor...

Tegen de stroom van het kwaad Tekst overweging: Kris Wanneer je de twee lezingen van vandaag aandachtig naast elkaar legt, zien we een duidelijke samenhang, een beweging die door beide teksten heen loopt en voortdurend terugkomt. In Handelingen worden mensen uit elkaar gedreven → in het evangelie belooft Jezus dat Hij niemand verloren laat gaan . In Handelingen heerst vervolging en breuk → in het evangelie spreekt Jezus over leven en opstanding . In Handelingen ontstaat verkondiging onderweg → in het evangelie is Jezus zelf het voedsel dat onderweg kracht geeft . In Handelingen groeit vreugde in Samaria → in het evangelie ligt de bron van die vreugde: leven in Christus . Anders gezegd: het kwade kan niet op tegen het goede. Je zou ook kunnen zeggen: de leugen zal onderdoen voor de Waarheid. Dat klinkt mooi en hoopvol. Anderzijds: wanneer we kijken naar de grote en kleinere oorlogen van vandaag, naar het vele onrecht in de wereld en naar de steeds dieper wordende kloof t...

Vergeven ... hoe doe je dat ? Tekst overweging: Kris Wat Stefanus doet op het moment van zijn dood, is ongewoon. Terwijl hij gestenigd wordt, bidt hij. Niet voor zichzelf, maar voor de mensen die hem doden: “Heer, reken hun deze zonde niet aan.” Geen bitterheid, geen wrok, maar een woord van vergeving. Wat beweegt een mens om zo te reageren? Waar vindt iemand de kracht om zo te spreken? Stefanus handelt niet uit zichzelf. Hij leeft als leerling van Jezus. De woorden die hij uitspreekt, heeft hij eerst gehoord uit de mond van zijn Meester aan het kruis: “Vader, vergeef het hun” (vgl. Lc 23,34). Zijn gebed groeit uit een diepe verbondenheid met Hem. Wat in Jezus zichtbaar werd, krijgt gestalte in hem. In Stefanus herkennen we iemand wiens leven afgestemd is op Christus. In zijn spreken en in zijn sterven wordt zichtbaar uit welke bron hij leeft. Hij wordt gedragen en laat zich leiden door de heilige Geest, die hem in deze uiterste beproeving innerlijk vrij maakt en hem doet delen ...