Van Woord naar leven

Synodaal onderweg Tekst overweging: Kris Vandaag bevinden we ons opnieuw midden in dat zogenaamde eerste concilie van Jeruzalem. De jonge Kerk zoekt haar weg. Er zijn vragen, spanningen en verschillen in inzicht. Opvallend vandaag is toch weer hoe de heilige Geest hier een centrale plaats krijgt: “In overeenstemming met de heilige Geest hebben wij namelijk besloten…” We lazen reeds in de eerste lezingen van de voorbije dagen hoe die Geest zijn plaats kreeg in het nemen van beslissingen binnen de jonge Kerk. Dat is niet iets alleen iets van toen, maar het blijft ook vandaag actueel. Zoals gisteren al even ter sprake kwam in de overweging, spreekt men vandaag in de Kerk over synodaal denken. Paus Franciscus heeft daar tijdens zijn pontificaat sterk de nadruk op gelegd. Zo riep hij in Rome een grote synode bijeen over synodaliteit, voorafgegaan door een lange weg van luisteren in bisdommen en geloofsgemeenschappen over de hele wereld. Mannen en vrouwen, leken, religieuzen, priesters e...

Waar de Geest de weg wijst Tekst overweging: Kris De eerste lezing neemt ons vandaag opnieuw mee naar het zogenaamde ‘concilie van Jeruzalem’, aansluitend op de lezing van gisteren. In de jonge Kerk was een fundamentele discussie ontstaan: moesten mensen uit de heidense volken eerst jood worden om christen te kunnen zijn? Moesten zij zich laten besnijden en de wet van Mozes onderhouden? Petrus getuigt hoe God zelf de heilige Geest heeft geschonken aan niet-joden. Voor hem is dat beslissend: als God geen onderscheid maakt, mag de Kerk dat ook niet doen. Mooi is hoe men hier met elkaar in gesprek gaat. Er wordt niets opgelegd van bovenaf, maar men laat zich leiden door de heilige Geest om samen tot beslissingen te komen. Vandaag spreken we over Kerk-zijn als een synodale weg. Samen zoeken, samen luisteren, samen onderscheiden onder leiding van de heilige Geest. Niet vertrekken vanuit het streng bewaken van grenzen, maar vanuit de vraag hoe mensen kunnen groeien in het leven met Christ...

Geworteld in Christus Tekst overweging: Kris In de eerste lezing uit Handelingen bevinden we ons midden in een beslissend moment van de jonge Kerk, vaak aangeduid als het begin van het 'concilie van Jeruzalem'. De missionaire arbeid van Paulus en Barnabas heeft heidenen tot geloof gebracht, maar dat roept spanning op. Sommige gelovigen uit joodse kring blijven sterk verbonden met de Wet van Mozes en zien besnijdenis als noodzakelijk voor redding. De vraag is scherp: kan iemand werkelijk tot Gods volk behoren zonder die eeuwenoude weg te volgen? In die spanning wordt gezocht, gewogen en geluisterd, en de gemeenschap kiest ervoor samen op weg te gaan naar Jeruzalem. We lezen: “Ze verhaalden uitvoerig van de bekering van de heidense volken, iets dat bij alle gelovigen grote vreugde wekte.” Het is betekenisvol dat die vreugde hier uitdrukkelijk genoemd wordt. Die innerlijke vreugde zegt iets over God: Hij zélf is aan het werk, en zijn handelen opent nieuwe wegen die vooraf niet...

Vrede als gave en weg Tekst overweging: Kris Jezus spreekt tot zijn leerlingen in een intiem moment, vlak voor zijn lijden en afscheid. Hij weet dat hun wereld zal wankelen, dat onzekerheid en angst hen zullen raken. “Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef Ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan.” Het is een troostvolle belofte die klinkt midden in een dreigende werkelijkheid. De vrede waarover Jezus spreekt, is geen afwezigheid van conflict of spanning. Zij is geen resultaat van gunstige omstandigheden of een gevoel dat komt en gaat. Het is een vrede die haar oorsprong vindt in zijn verbondenheid met de Vader, een vrede die standhoudt, ook wanneer alles rondom onrustig wordt. De wereld kent vormen van vrede die afhankelijk zijn van macht en controle. De vrede van Jezus raakt het hart van de mens en opent het naar God en naar de ander. Zij is een innerlijke zekerheid dat het leven gedragen wordt door God zelf, en tegelijk een kracht die relaties herstelt en mensen samenbren...

We zijn God niet ! Tekst overweging: Ricky Rieter Beste vrienden, vandaag een indringend verhaal over twee verkondigers van het goede nieuws: Paulus en Barnabas. Ze hebben al een hele reis achter de rug, aanvankelijk samen met Johannes. Het evangelie moet overal verkondigd worden. Ze komen uit Ikonium en moesten wel vluchten omdat men daar op het punt stond geweld te gebruiken. Ze gaan naar Lykaonië, naar de stad Lystra, waar Paulus zijn toespraak houdt. Er luistert ook aandachtig een man die vanaf zijn geboorte lam is. Paulus ziet zijn verlangen om te genezen en ziet ook zijn geloof dat het kan. Hij roept hem toe: ‘Kom overeind en ga op uw voeten staan.’ De man sprong op en begon te lopen. Verkondigers van het geloof hebben, in vertrouwen op de hulp van Gods goede Geest, blijkbaar speciale gaven gekregen (het is geen zelfverzonnen trucje). Zo’n gebeurtenis kan negatieve uitleg tot gevolg hebben, zoals ook hier: Toen mensen zagen wat Paulus had gedaan, verhieven ze hun stem en ze...

Jezus, het gezicht van God Nadat Jezus tot zijn leerlingen zei: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand kan bij de Vader komen dan door Mij. Als jullie Mij kennen, zullen jullie ook mijn Vader kennen, en vanaf nu kennen jullie Hem, want jullie hebben Hem zelf gezien’, zegt Filippus: ‘Laat ons de Vader zien, Heer, meer verlangen wij niet.’ Waarop Jezus antwoordt: ‘Ik ben nu al zo lang bij jullie, en nog ken je Me niet, Filippus? Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien.’ Laten we lezen wat aartsbisschop Vincenzo Paglia hierover schrijft. De tekst komt uit Het Woord van God elke dag – 2026 (Otheo/Sant’Egidio). 'We raken hier de kern van het evangelie en het christelijk geloof. En misschien wel van elk religieus zoeken. Ja, waar moeten we God zoeken? Waar kunnen we Hem ontmoeten? De apostel Johannes schrijft in zijn eerste brief: “Nooit heeft iemand God gezien” (1 Joh 4, 12), het is Jezus die Hem aan ons heeft geopenbaard. Dit betekent dat we, als we het gezicht va...

Grotere dingen dan deze Tekst overweging: Kris In het evangelie van vandaag horen we Jezus spreken tot zijn leerlingen tijdens het laatste avondmaal. Hij wijst hen op de diepe verbondenheid tussen Hem en de Vader en nodigt hen uit om in Hem te blijven en op Hem te vertrouwen. In dat gesprek horen we iets opvallends: “Wie op Mij vertrouwt zal hetzelfde doen als Ik, en zelfs meer dan dat, Ik ga immers naar de Vader.” Die woorden kunnen op het eerste gezicht vreemd klinken. Hoe zouden leerlingen méér kunnen doen dan Jezus zelf? Jezus spreekt hier vlak voor zijn lijden en zijn terugkeer naar de Vader. Hij zegt expliciet dat Hij naar de Vader gaat. Daarmee wordt duidelijk dat zijn werk niet eindigt, maar een nieuwe fase ingaat. Wat bedoelt Hij dan? Het gaat niet om grotere daden in de zin van indrukwekkender wonderen. Jezus heeft het volle werk van God al zichtbaar gemaakt in zijn leven, zijn woorden en zijn tekenen. “Meer” verwijst naar de reikwijdte en de vruchtbaarheid van dat werk. T...