Van Woord naar leven

In Christus staande blijven Tekst overweging: Kris De lezingen van vandaag gaan over beproeving, over vallen en standhouden, over toegeven en gehoorzaam zijn. Ze houden ons een spiegel voor als het gaat om onze eigen kwetsbaarheid en neigingen. Allemaal vechten we immers dagelijks dat kleine oorlogje uit in ons hart: neigingen willen ons verwijderen van God en tegelijk leeft er een diep verlangen om Hem trouw te blijven. Maar de vraag is of dat oorlogje werkelijk alleen door ons eigen ik moet worden gestreden. Of is er een andere mogelijkheid? Laten we samen dieper kijken. In de eerste lezing van vandaag, uit het boek Genesis, wordt de mens gevormd uit stof en bezield door Gods adem, geplaatst in een tuin waar overvloed heerst en vertrouwen leeft. Midden in die rijkdom klinkt plots een woord dat die vrijheid beproeft. Het is de stem van de slang, die heel vriendelijk en uitnodigend zegt: “Heeft God werkelijk gezegd dat jullie van geen enkele boom in de tuin mogen eten?” De slang sla...

Wanneer leegte een roep wordt Tekst overweging: Kris We leven in een tijd waarin velen een sluimerende ontevredenheid ervaren. Ondanks alle welvaart en ontspanningsmogelijkheden ontbreekt het ons vaak aan diepe, innerlijke vreugde en echte levensvervulling. We zoeken geluk buiten onszelf, in werk, hobby’s en tal van bezigheden, en merken vroeg of laat dat deze vormen van geluk ons hart niet blijvend vullen. Wat ontspanning heet, kan soms een manier zijn om leegte te ontwijken. Wanneer die leegte aanhoudt, kan ze uitgroeien tot een stille weemoed die zwaar weegt op ons bestaan en zich zelfs lichamelijk laat voelen. Zou het kunnen dat de pijn van de verveling een pijn van leegte is, een uitdrukking van dorst naar een diepere levensvervulling? De profeet Jesaja wijst ons vandaag op een vervulling die haar wortels heeft in God en in de liefde voor de naaste. Wanneer wij – om de woorden van Jesaja te gebruiken – ‘het juk van onderdrukking wegnemen, afstand nemen van beschuldigende woord...

Mijn lichaam voor u gegeven Tekst overweging: Kris Is dit niet het vasten dat Ik verkies: misdadige ketenen losmaken, de banden van het juk ontbinden, de verdrukten bevrijden en ieder juk breken? Is het niet: je brood delen met de hongerige, onderdak bieden aan armen zonder huis, iemand kleden die naakt is, je bekommeren om je medemensen? In krachtige bewoordingen spreekt Jesaja over het vasten waar het God om te doen is: je bekommeren om je medemens. Wanneer wij over vasten spreken, denken we vaak aan een levenswijze waarin we gedurende een bepaalde tijd sober leven, onze eetgewoonten aanpassen of meer en intenser bidden. Dat zijn op zichzelf waardevolle praktijken. Ze kunnen onze relatie met God verdiepen en ons hart ontvankelijk maken voor de ander. Toch raakt Jesaja de kern: vasten is in wezen een omvorming van het hart, een bekering. Het gaat om een nieuw leven dat zich richt op de liefde. Die liefde krijgt concreet gestalte in aandacht voor de medemens, vooral voor wi...

Kies voor het leven Tekst overweging: Kris ‘U staat voor de keuze tussen leven en dood, tussen zegen en vloek. Kies voor het leven.’ Deze woorden klinken op het einde van het boek Deuteronomium, wanneer Mozes het volk toespreekt vlak vóór het de Jordaan overtrekt. Na een lange woestijntijd staat Israël op de drempel van het land dat God beloofd heeft. Het verbond is vernieuwd, de geboden zijn voorgehouden, en nu wordt alles samengebald in één indringende oproep. Het volk moet kiezen welke weg het zal gaan. Dezelfde keuze wordt ons vandaag opnieuw voorgehouden, aan ons persoonlijk, aan de Kerk en aan de hele mensheid wereldwijd. De woorden van Mozes raken aan ons dagelijkse bestaan. In grote beslissingen, maar evenzeer in kleine keuzes die nauwelijks zichtbaar zijn, speelt dezelfde vraag: kies je voor wat leven geeft, of kies je voor de dood? Kiezen voor de dood betekent: op dat moment Gods wil naast je neerleggen of halfslachtig volgen. Het betekent niet liefhebben waar je kunt li...

Een pelgrimage van verzoening Tekst overweging: Kris “Namens Christus vragen wij u dringend: laat u met God verzoenen.” Met deze woorden opent Paulus vandaag de veertigdagentijd. Hij schrijft niet als een moraalprediker, maar als een gezant, iemand die namens Christus zelf een uitnodiging overbrengt. In zijn oproep tot verzoening klinkt het hart van het evangelie zelf. De veertigdagentijd wordt ons gegeven als een tijd waarin wij ons opnieuw naar de Heer mogen keren en de breuken onder ogen zien die tussen Hem en ons zijn ontstaan. Het gaat om een beweging van het hart, een terugkeer die dieper reikt dan goede voornemens. Eenzelfde beweging zien we wanneer iemand te biechten gaat. Het begint met een bewustwording. Er groeit een besef dat woorden of daden niet in overeenstemming waren met het evangelie, dat er ergens een nee-woord is gevallen waar een ja-woord verwacht werd. Dat inzicht kan in stilte rijpen in het eigen hart. Het kan ook ontstaan doordat het Woord van God ons gewet...

Begeerte, zuurdesem en leven Tekst overweging: Kris Voor we morgen de veertigdagentijd ingaan, lezen we vandaag nog een tweede keer uit de Jakobusbrief. Hij spreekt over beproeving, begeerte en verleiding. Het moge duidelijk zijn dat God geen bron van kwaad is, en uiteraard ook geen verleider daartoe. Hij lokt niemand in de zonde. Het kwaad groeit in het hart van de mens wanneer begeerte zich losmaakt van de wil van God. Jakobus tekent bijna een biologische ontwikkeling: begeerte, zonde, dood. Wat begint als een innerlijke neiging kan uitgroeien tot een levenshouding die ons verwijdert van God en van elkaar. Begeerte op zich is geen zonde, maar wanneer zij zich afsluit voor Gods licht, gaat zij haar eigen weg. Dan wordt het verlangen niet langer gericht op leven en liefde, maar op bezit, macht, zelfbevestiging en drang naar applaus. Uit zo’n ontspoord verlangen groeit zonde, een breuk in de relatie met God en met de ander. Jakobus spreekt over dood als gevolg van de zonde, in sommig...

Ontvankelijk worden voor wijsheid Tekst overweging: Ricky Rieter Beste vrienden, vandaag, vlak voor het begin van de veertigdagentijd, nodigt Jakobus ons uit om ernst te maken met ons geloof. Wat betekent het geloof voor ons en hoe geven we er vorm aan? Mochten we nog betrokken zijn bij de festiviteiten van carnaval, dan toch al wat wijze raad van Jakobus. Hij leefde toen al niet meer, maar deze brief draagt toch zijn naam, zoals dit wel vaker gebeurt bij Bijbelse of andere geschriften. Niet uit ‘oneerlijkheid,’ maar om te beklemtonen dat hetgeen deze persoon te vertellen heeft als het ware uit de mond van Jakobus had kunnen komen. Wat me vooral treft in het begin van deze brief zijn de volgende woorden: Vraag vol vertrouwen, zonder enige twijfel. Twijfelaars zijn als de golven in zee, die door de wind, nu eens de ene en dan weer de andere kant op worden geblazen (vers 6). Stel je eens voor dat je op het water bent en bijna niet verder komt omdat de wind meer macht heeft over het b...