Van Woord naar leven

Grotere dingen dan deze Tekst overweging: Kris In het evangelie van vandaag horen we Jezus spreken tot zijn leerlingen tijdens het laatste avondmaal. Hij wijst hen op de diepe verbondenheid tussen Hem en de Vader en nodigt hen uit om in Hem te blijven en op Hem te vertrouwen. In dat gesprek horen we iets opvallends: “Wie op Mij vertrouwt zal hetzelfde doen als Ik, en zelfs meer dan dat, Ik ga immers naar de Vader.” Die woorden kunnen op het eerste gezicht vreemd klinken. Hoe zouden leerlingen méér kunnen doen dan Jezus zelf? Jezus spreekt hier vlak voor zijn lijden en zijn terugkeer naar de Vader. Hij zegt expliciet dat Hij naar de Vader gaat. Daarmee wordt duidelijk dat zijn werk niet eindigt, maar een nieuwe fase ingaat. Wat bedoelt Hij dan? Het gaat niet om grotere daden in de zin van indrukwekkender wonderen. Jezus heeft het volle werk van God al zichtbaar gemaakt in zijn leven, zijn woorden en zijn tekenen. “Meer” verwijst naar de reikwijdte en de vruchtbaarheid van dat werk. T...

Mijn God en mijn al Tekst overweging: Kris ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven.’ Deze woorden richtte Jezus tot zijn leerlingen. Maar ze ook tot ons gericht. Vraag is: Kunnen wij nu op onze beurt ook tot Hem zeggen: ‘Heer, U bent mijn weg, U bent mijn waarheid, U bent mijn leven’? Mag Jezus werkelijk  alles voor jou zijn: de inspiratie van je leven, de betekenis van je bestaan, de passie van je daden, de ziel van je liefde, de essentie van je wezen, het hart van je zijn? Met andere woorden: mag Jezus alles voor je zijn? Jezus alles voor je laten zijn betekent Hem met je meedragen als Degene aan wie je je toevertrouwt, aan wie je je hecht. Het is kiezen en toelaten dat Hij de weg van liefde in en met jou bewandelt. Het is je overgeven aan de heilige Geest, die jou in dit feest van liefde zal binnenvoeren. Dit kan diepgaande consequenties hebben. Want zoals we weten, is Jezus’ liefde geen oppervlakkigheid, geen kwestie van het volgen van eigen emoties gebaseerd op je eige...

De kracht van een bemoedigend woord Tekst overweging: Kris Wanneer Paulus en Barnabas in de synagoge van Antiochië worden uitgenodigd om een woord van bemoediging te spreken, grijpt Paulus het moment aan om Gods grote daden te verkondigen. Hij spreekt over Gods handelen in de geschiedenis: de uittocht uit Egypte, het leiderschap van David en uiteindelijk de komst van Jezus. God heeft geleid, geroepen, gekozen, beloofd, gered. Hij is een levende God, die zijn volk niet loslaat. Paulus spreekt met vuur en overtuiging. Zijn woorden wekken verlangen: het verlangen om die geschiedenis van heil beter te leren kennen en er deel van te worden. Morgen horen we hoe zijn toespraak verdergaat, wanneer hij zal spreken over de opstanding van Jezus. Maar vandaag wil ik stilstaan bij dat ene zinnetje, nog voor Paulus begint te spreken: ‘Broeders, als u voor de mensen een bemoedigend woord hebt, ga dan uw gang.’ En laten we dan aan onszelf de vraag stellen: hoe spreken wij tot elkaar? Hoe spreken...

Klein voor God, licht voor de wereld Tekst overweging: Kris De twee lezingen van vandaag, op de feestdag van Catharina van Siena, zijn niet zomaar lukraak gekozen. Wie haar leven een beetje kent, begrijpt waarom juist deze lezingen vandaag klinken. Ze tonen namelijk een weg die zij zelf is gegaan. In de eerste lezing horen we: God is licht, en in Hem is geen spoor van duisternis. We mogen gerust zeggen dat dit tot de kern behoorde van Catharina’s leven. Zij leefde met een uitzonderlijke gevoeligheid voor waarheid. Leven in het licht betekende voor haar: geworteld zijn in God, van Hem ontvangen, en bereid zijn het eigen denken door Hem te laten zuiveren. De werkelijkheid onder ogen zien zoals ze is, ook waar dat schuurt in het eigen denken. Haar leven werd gedragen door de verbondenheid met God, door een bestaan dat zich steeds meer liet vormen in Christus. Catharina heeft die weg heel concreet geleefd, zowel in haar innerlijk leven als in haar handelen. In haar keuzes, in haar dad...

Van horen tot behoren Tekst overweging: Kris Op het feest van de Tempelwijding loopt Jezus in de zuilengang van Salomo. Rond Hem staan mensen die Hem vragen ronduit te zeggen of Hij de messias is. Jezus antwoordt dat Hij dat al heeft duidelijk gemaakt, niet in grote verklaringen, maar in wat Hij doet: “Wat Ik in naam van mijn Vader doe, getuigt over Mij.” Hij verwijst naar zijn daden – genezingen, tekenen van leven, woorden vol gezag. En toch dringt het niet door. Want al zijn die tekenen zichtbaar, ze roepen geen vanzelfsprekend geloof op. Ze vragen om een andere manier van waarnemen: een luisteren van binnenuit. Het gaat niet om zien op afstand, maar om zich aangesproken weten, om open te komen voor zijn stem. “Mijn schapen luisteren naar mijn stem. Ik ken ze en zij volgen Mij.” Alles begint bij dat luisteren: niet vanuit zekerheid of afkomst, niet gesteund op kennis alleen, maar in het herkennen van zijn stem. Wie Hem hoort, wordt gekend, en wie gekend is, wordt geleid. Het is...

'Ik geef mijn leven' Tekst overweging: Ricky Rieter Goede vrienden, elke week is het weer een nieuwe uitnodiging om over een Bijbeltekst te schrijven, een tekst die op een rooster staat dat niet door onszelf is vastgesteld. Voor de meditatie over welk fragmentje we gaan schrijven hebben we de keuze uit verschillende mogelijkheden (de eerste lezing, of de psalmtekst van de dag, of uit de tweede lezing). Natuurlijk kunnen we een mix maken als de onderwerpen verwantschap met elkaar hebben. Soms is dat zo, maar niet altijd. Het is de Geest die we nodig hebben voor onze inspiratie. Boven de overweging heb ik gezet: ‘Ik geef mijn leven’. Dat is wel een heel groot woord van Jezus. Ja, we kennen het verhaal misschien al heel lang, waardoor het een vrij gewoon klinkende zin kan zijn geworden. Maar als je tot je door laat dringen wat er staat, dan kun je ontroerd raken dat Jezus zijn leven gegeven heeft. Hij gebruikt het beeld van de schapen omdat het, zeker in zijn omgeving, verstaan wo...

De stem van de Herder Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia, uit: Het Woord van God elke dag – 2026, uitgegeven door Otheo/Sant’Egidio. De menigte in Jeruzalem die naar de eerste toespraak van Petrus luistert, vertegenwoordigt alle volkeren die zich, geraakt door het woord van het evangelie, afvragen wat de zin van hun leven is en wat hun taak in de geschiedenis is. Zij “waren diep getroffen” . Ook voor hen werd de enorme kloof zichtbaar tussen hun onverschilligheid, die de dood aan het kruis van deze rechtvaardige mogelijk had gemaakt, en de hartstochtelijke tussenkomst van de Vader, die Hem van de dood had bevrijd. Het evangelie “treft” altijd ons hart wanneer we ernaar luisteren: het onthult onze ongevoeligheid, onze kilheid, onze luiheid en onze zonde, en we voelen onze afstand tot God, de enige Goede, de enige die zijn hele leven heeft gegeven voor onze redding en die van allen. In een wereld waarin het normaal is om een hoge dunk van zichzelf te hebben, laat het eva...