Van Woord naar leven

Maria, Moeder van de Kerk Tekst overweging: Ricky Rieter Goede vrienden, vandaag is het de tweede pinksterdag. Liturgisch gezien is dat geen extra ‘zondag’ meer. Wel is de tweede Pinksterdag in 2018 uitgeroepen tot een dag om te vieren dat Maria de moeder van de Kerk is. Laten we maar meteen naar de tweede lezing van vandaag gaan. We hebben nu wel het Pinksterfeest gevierd, maar moeten toch even terugschakelen in de tijd, al lijkt het wat onnatuurlijk bij de voortgang van de liturgische volgorde van feesten: Kerstmis, Veertigdagentijd, Goede Week, Pasen, Hemelvaart en Pinksteren. We gaan naar de indrukwekkende dag van de kruisiging: Bij het kruis van Jezus stonden zijn moeder en haar zus, en Maria, de vrouw van Klopas, en Maria van Magdala. Toen Jezus zijn moeder zag staan, en bij haar de leerling van wie Hij veel hield, zei Hij tegen zijn moeder: ‘Vrouw, dat is uw zoon’, en daarna tegen de leerling: ‘Dat is je moeder.’ Vanaf dat moment nam de leerling haar bij zich in huis. Wat ...

Doorwaaid door de Geest Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia, ontleend aan het boek Het Woord van God elke dag – 2026, uitgegeven bij Otheo/Sant’Egidio. De heilige liturgie dompelt ons onder in het mysterie van Pinksteren. Het is het begin van de zending van de Kerk. Voor het eerst verlaat de Kerk de bovenzaal. Jezus had het de apostelen gezegd toen Hij ten hemel opsteeg: “Wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen om mijn getuigen te zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.” (Hand. 1, 8). Dat is het mysterie dat we vandaag vieren en dat we opnieuw moeten beleven. In de liturgie van dit feest komen we samen, op dezelfde plaats, in gebed, zoals de leerlingen in de bovenzaal. En we roepen de Geest over ons af. Lucas vertelt het gebeuren in Bijbelse bewoordingen: "als een hevige windvlaag – in het huis waar ze zich bevonden – en er verschenen hen een soort vlammen, die zich als vuurtongen verspreidd...

Ruimte laten voor Gods Geest in de ander Tekst overweging: Kris Paulus bereikt vandaag Rome, het eindpunt van een lange en moeilijke weg. Hij leeft er als gevangene, bewaakt door een soldaat, en toch eindigt het boek Handelingen relatief rustig. Er wordt niet verteld hoe het verder afloopt met Paulus. We horen niets over zijn proces, zijn veroordeling of zijn dood. Dat open einde lijkt bewust gekozen. Het is alsof Lucas duidelijk wil maken dat het verhaal van Christus niet stopt. Het evangelie is vanuit Jeruzalem tot in Rome geraakt en zal nu verder blijven groeien in de Kerk en in het leven van gelovigen. Het verhaal blijft open. Volgens de christelijke overlevering zal Paulus uiteindelijk in Rome sterven als martelaar. Ook zijn levenseinde zal helemaal verbonden blijven met de verkondiging van Christus. Wat de eerste lezing ons vandaag toont is dat mensen kunnen gevangen genomen worden en zelfs gedood. Maar het Woord van God laat zich niet opsluiten. Terwijl Paulus – zoals we vand...

Liefde die zich laat zenden Tekst overweging: Kris In de lezingen van vandaag ontmoeten we twee getuigen, elk op hun eigen kruispunt: Paulus, die gevangen wordt gehouden en zich moet verantwoorden voor zijn geloof; en Petrus, die door de verrezen Jezus persoonlijk wordt aangesproken en geroepen. Beiden bevinden zich op een kantelmoment: Paulus op weg naar Rome, Petrus op weg naar zijn zending. Wat hen bindt, is dat ze hun leven geven voor Iemand die leeft – voor Jezus, de Gekruisigde die verrezen is. Paulus staat voor een Romeins gezag dat zijn verkondiging vreemd vindt. Wat hem verweten wordt, zijn geen misdaden, maar zijn geloof in een levende Heer. Festus begrijpt het niet: “een zekere Jezus, die dood is, maar van wie Paulus beweert dat Hij leeft.” Voor Paulus is dat niet zomaar een bewering. Het is zijn reden van bestaan. Hij is bereid zijn vrijheid, zijn toekomst en zelfs zijn leven te riskeren omwille van die Ene. Petrus wordt op zijn beurt door Jezus apart genomen. Drie kee...

De kracht van het getuigenis Tekst overweging: Kris De eerste lezing neemt ons vandaag mee naar het Sanhedrin, de hoogste Joodse raad, waar Paulus zich moet verantwoorden tegenover de hogepriesters en schriftgeleerden. De spanning is groot. Sommigen willen hem veroordelen, anderen zoeken naar wat hij werkelijk wilde zeggen. Paulus weet dat de vergadering verdeeld is tussen sadduceeën en farizeeën. De sadduceeën geloven immers niet in de verrijzenis van de doden, terwijl de farizeeën daar wel in geloven. Wanneer Paulus zegt dat hij terechtstaat omwille van de hoop op de verrijzenis, verandert plots de hele situatie. Wat eerst leek op een juridische of politieke zaak, wordt nu een vraag naar het hart van het geloof zelf. Uiteindelijk ontstaat er zo’n grote onrust dat de Romeinse soldaten moeten tussenkomen om Paulus in veiligheid te brengen. Maar kijk naar dat bijzonder teder en krachtig moment in de nacht. De Heer zelf verschijnt aan Paulus met de woorden: “Houd moed! Want zoals je i...

Eenheid als roeping Tekst overweging: Kris Beide lezingen van vandaag zijn opnieuw geschreven in het licht van afscheid. De voorbije dagen hoorden we al vaker woorden die klinken als een laatste toevertrouwen. Ook vandaag voelen we die sfeer sterk aan. Paulus neemt afscheid van de oudsten van de Kerk van Efeze. Jezus bidt vlak voor zijn lijden tot zijn Vader. In beide teksten klinkt liefde door, maar ook bezorgdheid om wat komen zal. Paulus weet dat hij zijn leerlingen wellicht niet meer zal terugzien. Jezus bereidt zijn leerlingen voor op een tijd waarin Hij niet langer zichtbaar onder hen zal zijn. In het gebed van Jezus horen we vandaag woorden die als een hartslag doorheen de eeuwen van de Kerk zijn blijven klinken: “Mogen zij één zijn.” Een gebed dat voortkomt uit de kern van Jezus’ zending. Het gaat hier niet enkel over organisatorische eenheid of oppervlakkige eensgezindheid, maar over een verbondenheid die geworteld is in Gods eigen leven. “Zoals Wij één zijn,” zegt Jezus...

Gedragen in gebed Tekst overweging: Kris Paulus bevindt zich in Milete, aan de westkust van Klein-Azië, en laat de oudsten van de christengemeente van Efeze bij zich komen. Het is geen gewone ontmoeting. Het heeft iets van een afscheidstoespraak. Paulus voelt aan dat een beslissende fase in zijn leven nadert. Hij is onderweg naar Jeruzalem, innerlijk gedreven door de Geest, terwijl hij tegelijk beseft dat lijden en gevangenschap hem wachten. Vanaf dit punt in Handelingen begint meer en meer de weg van Paulus naar zijn gevangenschap en uiteindelijk naar Rome. Wat volgt, zijn woorden van iemand die terugkijkt op zijn leven zonder zichzelf centraal te plaatsen. Paulus somt geen prestaties op. Hij spreekt over tranen, over weerstand, over dienen. Er klinkt geen verbittering in door, ook geen behoefte om zichzelf te verdedigen. Hij wil vooral dat het evangelie verder leeft in de mensen die achterblijven. Daarom zegt hij dat hij niets heeft achtergehouden van wat heilzaam kon zijn. Veel ...