dinsdag in de 5e paasweek

Vrede als gave en weg

Tekst overweging: Kris

Jezus spreekt tot zijn leerlingen in een intiem moment, vlak voor zijn lijden en afscheid. Hij weet dat hun wereld zal wankelen, dat onzekerheid en angst hen zullen raken. “Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef Ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan.” Het is een troostvolle belofte die klinkt midden in een dreigende werkelijkheid.

De vrede waarover Jezus spreekt, is geen afwezigheid van conflict of spanning. Zij is geen resultaat van gunstige omstandigheden of een gevoel dat komt en gaat. Het is een vrede die haar oorsprong vindt in zijn verbondenheid met de Vader, een vrede die standhoudt, ook wanneer alles rondom onrustig wordt. De wereld kent vormen van vrede die afhankelijk zijn van macht en controle. De vrede van Jezus raakt het hart van de mens en opent het naar God en naar de ander. Zij is een innerlijke zekerheid dat het leven gedragen wordt door God zelf, en tegelijk een kracht die relaties herstelt en mensen samenbrengt, ook waar breuken en wonden aanwezig zijn.

Jezus’ vrede wordt ontvangen, maar is tegelijk een uitnodiging om ernaar te leven, een weg die blijvend om volharding en bekering vraagt, stap voor stap. Zij zal zichtbaar worden in woorden die verbinden, in daden van verzoening, in de keuze om het goede te blijven doen.

Deze vrede blijft niet beperkt tot het persoonlijke leven of tot de kleine kring. Zij raakt ook aan de verhoudingen tussen landen en volkeren. Over dit laatste mag de Kerk niet zwijgen, ook al zouden sommigen dat liever anders zien. Zo sprak paus Leo XIV onlangs tijdens zijn bezoek aan Bamenda in Kameroen tot een gemeenschap die zwaar geleden heeft onder conflicten. Hij moedigde de gelovigen aan de innerlijke vrede van de Heer te bewaren en zei dat de ervaring van hun lijden hun overtuiging heeft verdiept dat God hen nooit in de steek laat: “In God, in zijn vrede, kunnen wij altijd opnieuw beginnen.” Hij noemde hen vredestichters en zag in hun inzet een teken voor de wereld. Uiterlijke vrede werd onder hen zichtbaar in concrete daden van zorg, in het verzorgen van wonden, in het geduldig opbouwen van wat gebroken is.

Ook tijdens zijn bezoek aan de Grote Moskee van Algiers bracht hij dit onder woorden. Hij sprak over het zoeken naar God dat samengaat met het erkennen van de waardigheid van iedere mens. Vanuit die houding groeit het vermogen om samen te leven in respect en om een wereld van vrede op te bouwen. Daar wordt duidelijk dat echte vrede niet ontstaat uit oppervlakkige overeenstemming, maar uit een dieper besef dat iedere mens zijn oorsprong vindt in God en door Hem wordt gedragen.

En laten we toch ook zijn scherpe woorden niet vergeten waarin hij waarschuwde voor wie religie misbruikt voor eigen belangen en zo wat heilig is meesleurt in duisternis. Religie kan het hart zijn van een mensenleven en een bron van hoop en verbondenheid. Maar wee hen die God misbruiken om eigen oorlogsdrang te rechtvaardigen. Paus Leo sprak hier over een weg van bekering: een bekering van het hart, een keuze om elkaar te aanvaarden als broeders en zusters. Vrede kan pas werkelijkheid worden wanneer wij de ander ten volle erkennen als medemens, als broeder en zuster.

Jezus zegt vandaag ook: “Maak je niet ongerust en verlies de moed niet.” Laten we deze woorden koesteren, zeker in deze dagen waarin onze wereld getekend is door onrust en spanning. Hij weet hoe snel angst ons kan verlammen, hoe onzekerheid ons kan doen terugplooien op onszelf. Daarom wijst Hij ons naar zijn vrede, een vrede die sterker is dan wat ons verontrust. Vanuit die gave mogen wij onze weg gaan, samen, stap voor stap, gedragen door het vertrouwen dat Hij ons niet loslaat.

Laten we bidden

Heer,
vervul ons hart met uw vrede,
een vrede die de wereld niet geven kan.
Leer ons leven vanuit
die diepe verbondenheid met U.
Laat deze vrede uitgroeien
tot een kracht van verzoening
en hoop in deze wereld.
In uw naam.
Amen.

---

Om mee op weg te gaan

Is mijn uiterlijk leven een gevolg van hoe ik het zelf organiseer en vormgeef, los van God, of geef ik ruimte aan de innerlijke vrede die de Heer mij wil schenken, vóór al het andere? Ben ik bereid om daarvoor dagelijks de stilte op te zoeken, om mij toe te vertrouwen aan zijn vrede, die de bedding mag zijn van al dat andere?