donderdag in de 5e paasweek

Waar de Geest de weg wijst

Tekst overweging: Kris

De eerste lezing neemt ons vandaag opnieuw mee naar het zogenaamde ‘concilie van Jeruzalem’, aansluitend op de lezing van gisteren. In de jonge Kerk was een fundamentele discussie ontstaan: moesten mensen uit de heidense volken eerst jood worden om christen te kunnen zijn? Moesten zij zich laten besnijden en de wet van Mozes onderhouden? Petrus getuigt hoe God zelf de heilige Geest heeft geschonken aan niet-joden. Voor hem is dat beslissend: als God geen onderscheid maakt, mag de Kerk dat ook niet doen.

Mooi is hoe men hier met elkaar in gesprek gaat. Er wordt niets opgelegd van bovenaf, maar men laat zich leiden door de heilige Geest om samen tot beslissingen te komen. Vandaag spreken we over Kerk-zijn als een synodale weg. Samen zoeken, samen luisteren, samen onderscheiden onder leiding van de heilige Geest. Niet vertrekken vanuit het streng bewaken van grenzen, maar vanuit de vraag hoe mensen kunnen groeien in het leven met Christus en in zijn liefde kunnen blijven.

In het evangelie zegt Jezus ons vandaag: ‘Blijf in mijn liefde: je blijft in mijn liefde als je je aan mijn geboden houdt, zoals Ik me ook aan de geboden van mijn Vader gehouden heb en in zijn liefde blijf. Dit zeg Ik tegen jullie om je mijn vreugde te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn.’

Net zoals de vrede waarover de Heer eerder deze week sprak, gaat het ook hier over een vreugde die Hij geeft. Wij mensen zijn niet de makers van deze vreugde. Het gaat over een vreugde die haar wortels heeft in het bestaan van de Heer; meer bepaald in het paasmysterie. Hij schenkt ze ons. Of anders gezegd: Hij laat ons delen in zijn eigen vreugde.

Voor alle duidelijkheid: het gaat hier niet over een voorbijgaand gevoel van opgewektheid, ook niet over een vreugde die we kunstmatig proberen op te wekken met muziek, sfeer of kaarslicht. Uiteraard kunnen dergelijke dingen, ook binnen de liturgie, ons helpen om ons hart open te stellen voor God, maar zij vormen niet de kern van de vreugde waarover Jezus vandaag spreekt. Bij Jezus gaat het over een innerlijke blijheid, een soort jubel van de ziel: gelovig mogen ervaren dat je deelgenoot bent van het liefdesleven van God. De Zoon bemint de Vader zoals de Vader de Zoon bemint. Door Christus, gedragen door de heilige Geest, mogen wij, als gemeenschap, delen in die liefde van God. Hoe groots! Als dat geen innerlijke blijheid geeft!

Niet onbelangrijk: het evangelie van vandaag leert dat deze ‘vreugde’ wel degelijk verbonden is met het volbrengen van Gods geboden. En dan gaat het natuurlijk over de liefde: de liefde heel concreet in het dagelijks leven. Wie in Gods liefde leeft, wie die liefde belichaamt in al wat hij doet, wie keuzes maakt vanuit Gods liefde, zal drager zijn van de vreugde van de Heer.

Ja, drager. Zowel op momenten dat het liefhebben niet moeilijk valt als wanneer de liefde kruis-liefde wordt. Want soms is het dat. Ingaan tegen bepaalde stromingen in, spreken waar het moet — bijvoorbeeld door onrecht aan te kaarten. Meegaan in iemands lijden, aanwezig blijven bij een stervende of diens naasten, trouw blijven zorgen voor een partner die zorgbehoevend geworden is, geduldig nabij blijven bij iemand die steeds meer vergeet en telkens opnieuw hetzelfde verhaal vertelt. Oog en hart hebben voor de armen, in heel concrete zorg en nabijheid. Ook een persoonlijk lijden kan een plaats worden waar liefde standhoudt.

Gods liefde is geen romantiek. Heel vaak is het een echo van het kruis. Het kruis niet als een donkere steeg, maar als een weg die reeds in haar beleving de belofte inhoudt van Gods Pasen.

Wat beide lezingen ons vandaag leren, is dat de Kerk haar weg vindt wanneer zij samen luistert naar de heilige Geest en verbonden blijft met de liefde van Christus, door die liefde concreet te beleven in het dagelijks leven.

Laten we bidden

Heer,
geef dat wij een hechte thuis
mogen vinden in uw liefde,
en daar mogen verblijven,
altijd en overal,
tot in de eeuwigheid.
Leer ons daarom,
naar uw voorbeeld,
en in verbondenheid met U,
Gods geboden te onderhouden,
opdat wij zwanger zouden worden
van uw vreugde,
om haar te baren voor allen
die U ons op ons levenspad brengt,
doorheen werk en gebed.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, moge vandaag de vreugde van de verrezen Heer onze metgezel zijn. Ik wens het jullie van harte toe.
Met een hartelijke groet,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Op welke manieren kan ik mijn talenten en gaven inzetten om meer te leven vanuit de vreugde van de opgestane Heer?
Beleef ik vreugde in het ontmoeten van de ander? Niet alleen bij mensen voor wie ik spontaan sympathie voel, maar ook bij mensen die mij moeilijk liggen?