maandag in de 5e paasweek

We zijn God niet !

Tekst overweging: Ricky Rieter

Beste vrienden, vandaag een indringend verhaal over twee verkondigers van het goede nieuws: Paulus en Barnabas. Ze hebben al een hele reis achter de rug, aanvankelijk samen met Johannes. Het evangelie moet overal verkondigd worden. Ze komen uit Ikonium en moesten wel vluchten omdat men daar op het punt stond geweld te gebruiken.

Ze gaan naar Lykaonië, naar de stad Lystra, waar Paulus zijn toespraak houdt. Er luistert ook aandachtig een man die vanaf zijn geboorte lam is. Paulus ziet zijn verlangen om te genezen en ziet ook zijn geloof dat het kan. Hij roept hem toe: ‘Kom overeind en ga op uw voeten staan.’ De man sprong op en begon te lopen.

Verkondigers van het geloof hebben, in vertrouwen op de hulp van Gods goede Geest, blijkbaar speciale gaven gekregen (het is geen zelfverzonnen trucje). Zo’n gebeurtenis kan negatieve uitleg tot gevolg hebben, zoals ook hier:

Toen mensen zagen wat Paulus had gedaan, verhieven ze hun stem en ze zeiden in het Lykaonisch: ‘De goden zijn in mensengedaante naar ons afgedaald!’

Barnabas werd Zeus genoemd en Paulus Hermes. Binnen de kortste keren was de priester van Zeus met zijn aanhangers in actie om de ‘goden’ te gaan bedanken door met bloemenkransen getooide stieren naar de stadspoort te brengen om aldaar de goden te vereren.

Toen Paulus en Barnabas dit ontdekten, waren ze zo ontzet dat ze hun kleren scheurden en riepen: Wat doet u toch? Wij zijn mensen, net als u. Onze boodschap is nu juist dat u zich moet afkeren van de afgoden om u te bekeren tot de levende God, die hemel en aarde en de zee heeft geschapen…

Op dit moment lukte het om hen tegen te houden in wat ze wilden doen, al blijkt later uit het vervolg van de geschiedenis dat het toch helemaal misgaat.

In psalm 115 lezen we: Niet ons, Heer, niet ons. Geef uw naam alle eer, om uw liefde, uw trouw.

Ook in het evangelie van Johannes is er sprake van mensen die Jezus en de Vader erkennen, maar tegelijkertijd staan er andere mensen tegenover die dit niet doen. Het is aan ons waar we ons bij aan willen sluiten. Het gaat om de liefde, leert Johannes ons.

Afgoden en de ware God? Kennen wij ook afgoden, al zullen wij die zelden zo noemen? Er bestaat een boek met de titel: 'We zijn God niet!' Auteur Jim van Os (psychiater) en Myrrhe van Spronsen (arts, wetenschapper, artistiek begaafd). Ze verleggen samen de grenzen in hun ideeën over behandelwijzen. Ik heb het boek niet gelezen, maar gebruik de titel omdat die perfect past bij het verhaal uit Handelingen.

Ik vraag me wel af of wij in ons gewone leven verwachten dat God alles kan. Daar kun je verschillende antwoorden op geven, afhankelijk van wat je eronder verstaat. De lamme in de eerste lezing geloofde dat hij kon genezen, en hij reageerde op de woorden van Paulus door meteen overeind te komen en te gaan lopen.

Zo simpel is het niet om een zieke altijd genezing te schenken, zelfs niet als zijn of haar geloof heel groot is. Ik heb het idee dat het in de begintijd van het christendom, als een aanloop tot geloven, vaker voorkwam en ook nodig was. Jezus zelf ging, zoals we weten, ook genezend rond, en zijn leerlingen mochten soms beschikken over die gave.

Nog even terug naar de titel van deze overweging. Nee, wij zijn God niet, maar in psalm acht, vers zes, staat wel: U hebt hem bijna een god gemaakt, hem gekroond met glans en glorie, hem toevertrouwd het werk van uw handen.

De kern van de vraagstelling zal zijn dat de mens zichzelf tot god maakt; dat is heel iets anders dan dat de mens god is uit eigen kracht. God is het die ons zo prachtig heeft gemaakt, dat wij heel ver in zijn glorie en mogelijkheden mogen delen. Maar nooit helemaal.

Laten we bidden

Vader God,
wij vragen U vergeving voor alle keren waarin wij onszelf een macht toe-eigenen die niet bij ons past. We hebben het leven van U gekregen, als geschenk waar we dankbaar voor zijn. Wij buigen voor U om door U gezegend te worden voor een deel van het werk dat U aan ons hebt toevertrouwd. Vergeef ons als er momenten zijn om op een onjuiste manier trots te zijn op het werk van onze handen. Uit onszelf zijn we niet in staat om grootse plannen uit te voeren. Mogen we met diepe eenvoud werken aan de gaven die U ons geeft, door Jezus, uw Zoon, die zich altijd schikte naar U en U de eer gaf.
Amen

Dierbare vrienden, vind elke dag, ook deze maandag, weer een moment waarop we de Ene van harte kunnen danken dat we mee mogen werken aan Gods plan met de wereld.
Ricky

---

Om door ons heen te laten gaan

Terugkijkend op ons leven kunnen we constateren dat ook wij niet altijd de eenvoud hebben om een stap terug te zetten en mogen we onze trots op onze prestaties in alle eerlijkheid aan de Gever van alle goeds teruggeven. Mogen we groot zijn in onze eenvoud.

Dit wil niet zeggen dat we niet trots mogen zijn op wat we voor elkaar hebben gekregen, maar laten we niet vergeten dat ook die ‘prestaties’ wél door onze handen zijn verricht, maar vanuit de wezenlijke achtergrond van zijn genadegaven om het te mógen doen!