vrijdag in de 5e paasweek

Synodaal onderweg

Tekst overweging: Kris

Vandaag bevinden we ons opnieuw midden in dat zogenaamde eerste concilie van Jeruzalem. De jonge Kerk zoekt haar weg. Er zijn vragen, spanningen en verschillen in inzicht. Opvallend vandaag is toch weer hoe de heilige Geest hier een centrale plaats krijgt: “In overeenstemming met de heilige Geest hebben wij namelijk besloten…” We lazen reeds in de eerste lezingen van de voorbije dagen hoe die Geest zijn plaats kreeg in het nemen van beslissingen binnen de jonge Kerk. Dat is niet iets alleen iets van toen, maar het blijft ook vandaag actueel. Zoals gisteren al even ter sprake kwam in de overweging, spreekt men vandaag in de Kerk over synodaal denken.

Paus Franciscus heeft daar tijdens zijn pontificaat sterk de nadruk op gelegd. Zo riep hij in Rome een grote synode bijeen over synodaliteit, voorafgegaan door een lange weg van luisteren in bisdommen en geloofsgemeenschappen over de hele wereld. Mannen en vrouwen, leken, religieuzen, priesters en bisschoppen werden uitgenodigd om mee na te denken, te bidden en te onderscheiden. Het ging daarbij niet om een parlement waarin groepen tegenover elkaar staan om hun gelijk te halen. Het ging evenmin om een Kerk die zichzelf heruitvindt volgens de geest van de tijd. De diepste bedoeling was samen luisteren naar wat de heilige Geest vandaag zegt tot de Kerk.

Dat is iets heel anders dan zomaar ideeën verzamelen. Luisteren in gelovige zin vraagt stilte, nederigheid en innerlijke openheid. Het vraagt dat mensen bereid zijn oog te krijgen voor wat God mogelijk wil tonen in de huidige tijd en – niet onbelangrijk – doorheen de ander. Soms spreekt de Geest juist door de kwetsbare stem die gemakkelijk over het hoofd wordt gezien. Soms opent Hij wegen die niemand vooraf had bedacht. Soms brengt Hij mensen opnieuw dichter bij elkaar wanneer hardheid alles deed vastlopen.

“In overeenstemming met de heilige Geest…” Die woorden ademen een diep vertrouwen uit. De Kerk staat er niet alleen voor. Zij mag geloven dat Gods Geest werkzaam blijft in haar midden. Hij brengt mensen samen rond Christus en wekt verlangen naar het evangelie. Hij opent harten voor elkaar en schept gemeenschap. Hij geeft vreugde wanneer mensen samen zoeken en ontdekken wat God wil.

Synodaliteit is geen techniek. Het gaat niet over vergaderen om het vergaderen. Het gaat over mensen die samen proberen te leven vanuit het hart van Christus. Een Kerk waarin gelovigen en herders samen luisteren naar de Geest. Een Kerk waarin gezag dienstbaar blijft aan de gemeenschap. Een Kerk waarin men zoekt naar wat mensen helpt om werkelijk te groeien in het leven met Christus.

Eigenlijk spreekt Jezus daar vandaag ook over in het evangelie. Hij heeft het over vriendschap. “Ik noem jullie geen slaven meer… vrienden noem Ik jullie.” Jezus wil geen afstandelijke verhouding met zijn leerlingen. Hij deelt met hen wat Hij van de Vader heeft ontvangen. Hij betrekt hen in zijn eigen leven en liefde.

Die vriendschap betekent niet dat alles gelijk wordt. Jezus blijft de Heer. De leerlingen blijven leerlingen. Toch ontstaat er een diepe verbondenheid waarin ieder zijn plaats leert kennen en beminnen. De leerling wordt uitgenodigd te leven vanuit vertrouwen en zich te laten vormen door Christus in het luisteren naar de Geest van God.

In vriendschap met de Heer samen onderweg zijn als mensen die proberen te luisteren naar de stem van de Goede Herder: daarin ligt wellicht de diepste betekenis van synodaliteit. Hier kan de Kerk een plaats worden waar mensen niet alleen regels of structuren ontmoeten, maar ook iets van Gods levende aanwezigheid, de gemeenschap die Hij schept en de liefde waartoe Hij oproept.

Laten we bidden

Heilige Geest,
leer ons luisteren met een open hart,
opdat wij samen mogen zoeken
naar wat God van ons vraagt.
In Christus, onze Broer en Heer.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij leren wandelen in vriendschap met Christus en aandachtig blijven voor de stem van zijn Geest.
Een mooie vrijdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Hoe beleef ik mijn vriendschap met de Heer? Welke plaats krijgt Christus in mijn leven? Ben ik mij bewust van de liefde waarvan Hij mij deelgenoot wil maken? Is het antwoord op deze vragen louter een product van mijn eigen denken, of geef ik ook ruimte aan de heilige Geest die mij van binnenuit dichter bij Christus wil brengen?