zaterdag in de 6e paasweek

Gedragen door de Adem van God

Tekst overweging: Kris

Vandaag mogen we opnieuw aanwezig zijn op de missietocht van Paulus. Nadat Paulus door Galatië en Frygië is getrokken om de jonge christengemeenschappen te versterken, belanden we vandaag in Efeze, waar we Apollos ontmoeten. Apollos komt uit Alexandrië in Egypte, een stad met een sterke Joodse traditie en een grote intellectuele cultuur. Hij is geleerd, kent de Schriften goed, en verkondigt Jezus met veel vuur en enthousiasme. Toch ontbreekt er nog iets in zijn geloofskennis: hij kent alleen de doop van Johannes de Doper. Hij staat als het ware nog op de drempel van het volle paasmysterie.

Priscilla en Aquila, zo lezen we, corrigeren Apollos. Mooi is dat ze dat niet publiek doen, maar hem “terzijde” nemen. Dat kleine detail zegt veel over de stijl van de eerste Kerk. Groei in geloof gebeurt niet door iemand ten overstaan van anderen neer te halen, maar door hem, in liefde begeleidend, verder binnen te leiden in de weg van Christus. Het is ook opvallend dat hier een echtpaar genoemd wordt als geloofsgetuigen en begeleiders. In de eerste Kerk zijn het niet enkel de apostelen die meewerken aan de geloofsgroei, maar ook gewone gelovigen die mee bouwen aan de Kerk. Je hoefde geen apostel te zijn om een belangrijke rol te spelen in Gods werk.

We kunnen daar veel uit leren. Soms ontstaat de indruk dat geloofsverkondiging, geloofsgesprekken of catechese vooral een taak zouden zijn van priesters, diakens of pastorale medewerkers. Uiteraard dragen zij daarin een bijzondere verantwoordelijkheid, maar mooi is dat we vandaag zien hoe ook een echtpaar een belangrijke rol speelt in de geloofsgroei van een ander. Heel de gelovige gemeenschap draagt mee verantwoordelijkheid voor het geloofsleven van de Kerk. Mannen en vrouwen, alleenstaanden en koppels, ouderen en jongeren mogen elkaar ondersteunen, bemoedigen en verder helpen op de weg van Christus. Dat hoeven niet altijd grootse of georganiseerde momenten te zijn. Vaak gebeurt het in een klein gesprek, een bemoedigend woord, bewust aandacht en tijd geven wanneer je voelt dat het kan. Naast grote momenten van viering of georganiseerde catechese groeit de Kerk vaak in kleine onopvallende ontmoetingen waar doorheen het goede gesprek God zich mag openbaren.

In ons ochtendgebed mogen we vragen dat God ons zulke momenten schenkt. Vroeger sprak men van ‘heilige voorzienigheid’. Dat hoeft geen verouderde taal te zijn. We mogen vragen dat God ons doorheen de dag ontmoetingen schenkt waarin wij als instrumenten van Hem iets mogen betekenen voor de geloofsgroei of bemoediging van anderen. Dat vraagt gebed, beschikbaarheid, aandacht en keuze. En we hoeven daarvoor niet in alles deskundig te zijn. Ieder heeft zijn gave. De ene bezit wijsheid, de andere warmte, nog een ander een groot luisterend hart of een diepe kennis van de Schrift. Niemand bezit alles. Maar juist daarom hebben wij elkaar nodig. Tegelijk blijft die gezamenlijke weg verbonden met de grotere geloofsgemeenschap en uiteindelijk met de Kerk zelf. Christen-zijn is geen individuele zoektocht waarin ieder zijn eigen richting bepaalt. Wij ontvangen het geloof van de Kerk en dragen het samen verder, als mensen die samen onderweg zijn.

Belangrijk is, en we kunnen dat niet genoeg benadrukken, het belang van de heilige Geest in dit alles. Waar mensen zich het geloof toe-eigenen of denken alles zelf te moeten sturen, ontstaat al vlug hardheid, verdeeldheid of eigen gelijk. Dan verschuift de aandacht ongemerkt van Christus naar menselijke voorkeuren, meningen of groepen. De heilige Geest brengt juist een andere beweging op gang. Hij opent mensen voor nederigheid, luisterbereidheid en onderscheiding. Hij helpt ons om trouw te blijven aan Christus en tegelijk open te staan voor de gaven van anderen. Zonder de heilige Geest dreigt de Kerk een menselijke organisatie te worden die denkt alles zelf te moeten dragen. Door de heilige Geest blijft zij het levende lichaam van Christus en leert zij luisteren naar zijn stem.

In het evangelie van vandaag spreekt Jezus over de diepe verbondenheid met de Vader waarvan Hij zijn leerlingen, en met hen ook ons, deelgenoot wil maken. Terwijl Jezus zijn leerlingen voorbereidt op zijn terugkeer naar de Vader, belooft Hij hun tegelijk een nieuwe nabijheid. De leerlingen zullen niet verweesd achterblijven. Zij mogen leven vanuit een vertrouwvolle verbondenheid met God. Jezus bereidt zijn leerlingen voor op de gave van de heilige Geest, die hen verder zal binnenleiden in het leven van God zelf. Het is de Geest die mensen samenbrengt rond Christus en ons van binnenuit leert leven vanuit een innige verbondenheid met de Vader.

In dat gebeuren, zo lezen we vandaag, groeit echte vreugde. Geen oppervlakkige opgewektheid die afhankelijk is van omstandigheden, maar een diepe vreugde die ontstaat wanneer een mens geworteld raakt in Gods liefde.

Mogen wij ons in deze genadevolle dagen voor Pinksteren openstellen voor de heilige Geest. In deze noveen bidt de Kerk samen om zijn komst, zoals de eerste leerlingen eens verzameld waren rond Maria. Moge de Kerk zich steeds opnieuw door Hem laten leiden.

Laten we bidden

Heilige Geest,
maak van uw Kerk een gemeenschap
waar mensen elkaar dragen,
bemoedigen
en dichter bij Christus brengen.
In zijn naam.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij leren luisteren naar Gods Geest, die ons van binnenuit zal stuwen.
Een mooi weekend,
kris

---

Om mee op weg te gaan

In hoeverre leef jij vanuit vertrouwen in Gods voorzienigheid? Ben je aandachtig voor de momenten waarop God jou in bepaalde situaties brengt? Kun je je dan biddend toevertrouwen aan Christus, in het vertrouwen dat Hij jou de juiste woorden zal schenken?