donderdag in week 13 door het jaar

Meer dan een wonder

Tekst overweging: Kris

Net zoals de voorbije dagen behoort ook het evangelie van vandaag tot een reeks wonderverhalen waarin Matteüs stap voor stap laat zien wie Jezus werkelijk is. Na de Bergrede volgen verschillende tekenen die zijn woorden kracht bijzetten. We hoorden hoe Hij zieken genas, de storm op het meer tot bedaren bracht en gisteren nog de bezetenen bevrijdde. Vandaag brengen mensen een verlamde bij Hem. Elk wonder brengt ons een stap dichter bij het verstaan van Jezus' zending; Hij, de Gezondene van de Vader, in wie Gods heil en barmhartigheid tastbaar aanwezig worden.

De evangelies vragen meer dan een oppervlakkige lezing; zij nodigen uit tot dieptelezing. Wanneer we ons beperken tot wat er letterlijk staat, bestaat - bijvoorbeeld vandaag - het gevaar dat we Jezus herleiden tot iemand die enkel onze lichamelijke noden komt oplossen. Natuurlijk heeft Hij velen genezen. De evangelies getuigen daar overvloedig van. Maar Jezus heeft zelf duidelijk gemaakt dat zijn tekenen verwijzen naar iets dat veel groter is. Wanneer Hij de blindgeborene geneest, zegt Hij: "Opdat de werken van God in hem openbaar zouden worden" (Joh 9,3). Zijn wonderen zijn geen doel op zich. Zij maken de werken van God zichtbaar en nodigen ons uit tot geloof. Achter iedere lichamelijke genezing ligt een diepere genezing verborgen: de genezing van de ziel en daardoor van de hele mens. Jezus is immers niet in de eerste plaats gekomen om ons fysiek van ziekte te bevrijden, maar om ons te verlossen van de macht van de zonde en ons opnieuw te verbinden met God.

Nog vóór Jezus de verlamde laat opstaan, zegt Hij: "Houd moed, mijn kind, uw zonden zijn u vergeven." Wellicht hadden we verwacht dat Jezus eerst de lichamelijke genezing zou schenken. Maar Jezus begint bij het hart. Hij ziet dieper dan de zichtbare wonde. Hij ziet de mens in zijn diepste nood. Daarmee leert Hij ons dat de grootste verlamming niet altijd lichamelijk is. Ook een hart kan verlamd raken door schuld, bitterheid, hoogmoed of wanhoop. Juist daar wil Jezus ons aanraken. Wanneer de relatie met God wordt hersteld, vindt de mens zijn ware bestemming terug. De lichamelijke genezing die volgt, bevestigt zichtbaar wat zich eerst onzichtbaar heeft voltrokken.

Het verhaal van vandaag roept weerstand op, vooral bij de schriftgeleerden. Ze ergeren zich niet zozeer aan de genezing op zich, maar aan het feit dat Jezus met goddelijke volmacht zonden vergeeft. Volgens hen kan alleen God zonden vergeven, en daarin hebben zij op zich gelijk. Maar precies daar ligt hun blindheid. Zij erkennen niet wie er voor hen staat. Zij zien in Jezus niet God die mens is geworden. Daarom klinken zijn woorden voor hen als godslastering. Alleen het geloof kan in Jezus de Gezondene van de Vader herkennen; het ongeloof ziet slechts een mens van vlees en bloed. De schriftgeleerden zien het wonder, maar zij herkennen de wonderdoener niet. Zij horen de woorden, maar verstaan niet Wie ze uitspreekt.

In Matteüs 16,15, wat we eerder deze week lazen, stelde Jezus aan zijn leerlingen de vraag: "Wie zeggen jullie dat Ik ben?" Die vraag klinkt door alle tijden heen. Ook wij moeten daarop een antwoord geven. Is Jezus voor ons enkel een inspirerende mens, een wijze leraar of iemand tot wie we ons wenden wanneer we hulp nodig hebben? Of geloven wij werkelijk dat Hij de Zoon van God is, de Heer die macht heeft om zonden te vergeven en nieuw leven te schenken? Wanneer wij Hem werkelijk erkennen in wie Hij is, zullen zijn woorden ons niet ergeren, maar ons vervullen van hoop. Meer nog, wij zullen ons door zijn woorden laten raken, zodat zij, vol van genade, ons hart van binnenuit kunnen vernieuwen.

Een interessant detail in het verhaal van vandaag is dat de verlamde niet alleen naar Jezus toekomt. We zouden kunnen blijven steken bij de vaststelling dat hij niet kon lopen. Maar het mooie is dat de man gedragen wordt door mensen die in Jezus geloven. Jezus "zag hun geloof", zo vermeldt Matteüs. Het geloof van de vrienden opent de weg naar de ontmoeting met Christus. Dat is een prachtig beeld van de Kerk. Niemand hoeft alleen naar Jezus te gaan. Wij mogen elkaar dragen, ondersteunen en bemoedigen. Dat is een opdracht die niet beperkt blijft tot onze eigen geloofsgemeenschap. Zij reikt veel verder dan de grenzen van de Kerk. Het is een opdracht ten aanzien van allen die zoekend zijn, van wie ontmoedigd zijn of zich niet meer welkom voelen. Paus Leo heeft tijdens zijn laatste apostolische reis naar het Afrikaanse continent en onlangs ook naar Spanje herhaaldelijk benadrukt dat de Kerk geen gesloten kring mag zijn, maar een gemeenschap die mensen nabij komt, hen begeleidt en helpt om Christus te ontmoeten. Natuurlijk moet dit altijd gebeuren met het volle respect voor de eigenheid van iedere persoon en zijn vrijheid, maar tegelijk vanuit het verlangen om mensen de vreugde van de ontmoeting met Christus te laten ontdekken.

Christelijk geloof is veel meer dan zorg dragen voor elkaar, hoe wezenlijk die zorg ook is. Christelijke naastenliefde vindt haar diepste vervulling wanneer zij mensen niet alleen nabij is in hun noden, maar hen ook helpt om de levende Heer te ontmoeten. Zoals de vrienden de verlamde tot bij Jezus brachten, zo zijn ook wij gezonden om mensen de weg naar Hem te wijzen. Want uiteindelijk is er geen grotere genezing dan de ontmoeting met Christus, die niet alleen het lichaam kan oprichten, maar vooral het hart nieuw maakt.

Laten we bidden

Heer Jezus,
raak ook vandaag ons hart aan.
Genees wat in ons verlamd is,
vergeef wat ons van U verwijdert
en vernieuw ons door uw liefde.
Geef dat wij U steeds dieper leren kennen
en anderen met vreugde de weg
naar U mogen wijzen.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, laten wij elkaar met heel veel liefde en genegenheid dragen op de weg die naar de Heer leidt.
Een toegewijde donderdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Hoe broos ons fysieke bestaan misschien ook is, kunnen wij vooral ons hart aanbieden aan Jezus? Heten we Hem vooral daar welkom om ons van binnenuit tot nieuwe en frisse mensen te maken, ongeacht onze ouderdom en fysieke broosheid?

Hoe kan ik anderen tot bij Jezus brengen? Hoor ik ook in mijn hart de echo van de zending die Jezus aan zijn Kerk heeft toevertrouwd?