dinsdag in de paasweek

Wat moeten we doen ?

Tekst overweging: Kris

De Goede Week ligt nog vers in ons geheugen. In die dagen heeft de liturgie ons stap voor stap binnengeleid in de grote mysteries van Jezus’ leven: zijn laatste maaltijd, de voetwassing, zijn lijden, zijn sterven en zijn verrijzen. We zijn als het ware meegegaan in die weg, niet als toeschouwers, maar als mensen die worden meegenomen in een gebeuren dat groter is dan onszelf. Nu is het paastijd. We dragen de rijke erfenis van de Goede Week nog vers met ons mee, een overvloed aan woorden, gebaren en stilte die ons geraakt hebben. En dan die vraag: wat doen we nu met dit alles? Wat doet de Kerk met deze schat? Wat betekent dit voor de wereld waarin wij leven?

Diezelfde vraag klonk ook op Pinksteren, zoals we vandaag horen, toen de toehoorders van Petrus diep in het hart werden geraakt: “Wat moeten we doen?” Het is geen theoretische vraag. Het is de vraag van mensen bij wie iets is opengebroken, die aanvoelen dat ze niet kunnen blijven zoals ze zijn. Liturgie wil precies dat doen: niet alleen herdenken wat ooit is gebeurd, maar ons binnenvoeren in een levende werkelijkheid. Zij wil ons raken, omvormen, vernieuwen. Liturgie is het werk van de heilige Geest, die leven schenkt en richting geeft. Liturgie wil ons binnenleiden in een bestaan dat gedragen wordt door de levende Christus, een leven “in Hem”. Zolang dat geen werkelijkheid wordt in ons bestaan, blijft de vraag zich opdringen: wat moeten we doen?

Die vraag klinkt vandaag op vele niveaus. We zien wereldleiders die zich graag christen noemen en woorden als God, Christus, Bijbel en gebed niet schuwen. Naast christelijke leiders zien we ook wereldleiders met joodse wortels, die zich beroepen op God en traditie. Evenzeer zijn er leiders uit een islamitische context die zich op religie beroepen. We zien hoe verschillende van deze leiders, vanuit religieuze achtergronden, oorlogen in gang zetten met veel bommengeweld en mensonterende verwoesting. Op sommige plaatsen gaat dat gepaard met harde onderdrukking van de eigen bevolking, waarbij mensen verdwijnen omdat ze eenvoudig anders denken. Vanuit dit onrecht en deze oorlogen worden mensen uit hun huizen en steden verdreven en worden gezinnen uiteengerukt. En zoals altijd dragen de meest kwetsbaren de zwaarste lasten, áls ze er al levend uitkomen. In zo’n wereld klinkt de vraag “wat moeten we doen?” des te schrijnender. Ik vermoed dat deze wereldleiders die vraag ook in zichzelf stellen. Ze zullen het niet luidop doen, want ze zouden zich daardoor uiterst kwetsbaar opstellen. Maar het is toch een wezenlijke vraag die elke gelovige zich stelt?

En hoe kan men in Godsnaam dergelijk geweld vereenzelvigen met religie? Dat klopt niet! Hier wordt religie misbruikt op een manier die haar wezen tegenspreekt.

Maar ook wij als Kerk moeten ons voortdurend de vraag stellen: “Wat moeten we doen?” Waar staan we vandaag voor, anno 2026? Welke stelling nemen wij in ten aanzien van die grote oorlogen? Wat doen wij met die stromen vluchtelingen die op ons afkomen? Wat betekent werken aan vrede, zowel in het groot als in het klein? Nemen wij de oproep tot gebed om vrede serieus? Of blijft het bij het af en toe verwoorden van een vredesintentie tijdens een zondagse eucharistieviering?

En natuurlijk dringt die vraag zich ook op in ons persoonlijk leven. Wat doe ik met wat we de voorbije week hebben gevierd? Wat doet de liturgie van deze paastijd met mij? In welke mate vernieuwt dit alles mij van binnenuit, laat ik me erdoor dragen en sta ik toe dat het me richting geeft?

In het evangelie van vandaag ontmoeten we opnieuw Maria van Magdala. Zij staat bij het graf, in verdriet en verwarring, en wordt onverwacht aangesproken door de Verrezene. Wanneer Hij haar bij naam noemt, gaat haar hart open en herkent ze Hem. Daar groeit een diepe vreugde, een vreugde die we ook zelf proeven in de paasliturgie. Ricky benadrukte hier gisteren nog het belang van je toevertrouwen aan de Verrezene, wat inderdaad van fundamenteel belang is.

Vandaag zegt Jezus: “Houd Me niet vast.” Hij sprak deze woorden tot Maria, Hij spreekt ze ook tot ons. We hebben de neiging om Hem vast te grijpen, Hem vast te houden in ons plaatje, Hem te laten passen binnen wat voor ons vertrouwd is. Het risico bestaat dat we Hem vastzetten binnen onze eigen maat en daardoor veel missen. Onze omgang met Jezus vraagt een innerlijke weg van armoede, van loslaten, van ruimte maken en van ontvankelijk blijven. Hem laten komen zoals Hij zich wil tonen. Dat is een weg van openheid, waarin we Hem niet toe-eigenen, maar Hem laten zijn wie Hij is. En om even terug te komen op onze gelovige wereldleiders, zowel uit christelijke, joodse als islamitische traditie. Hoe kijken zij naar God, naar Jahwe, naar Allah? Eigenen ze Hem toe zodat Hij past in hun plaatje, of krijgt Hij de plaats waarop Hij zich wil tonen en zich wil belichamen?

Net zoals bij Maria van Magdala spreekt Jezus ook ons aan, ieder persoonlijk, bij onze naam. Hij doet dat van binnenuit, op een stille en tedere manier. Hij roept ons en nodigt ons uit om Hem te volgen op een weg die verder reikt dan wat wij zelf kunnen maken of uitstippelen. Het gaat erom ons toe te vertrouwen aan Hem die altijd groter is dan wijzelf. Met ons wil Hij op weg gaan, dag na dag. Aan ons wil Hij zich openbaren op de wijze die op dat moment voor ons nodig is.

Laten we ons persoonlijk, als Kerk, als kerken, als mensheid, toevertrouwen aan God, zonder Hem te snel in te vullen. Opdat Hij zijn droom met deze wereld mag verwezenlijken. Opdat er vrede mag zijn, broederlijkheid, een geest van samenleven waar zijn liefde bemind en bezongen wordt, waar ook ter wereld.

Laten we bidden

Heer Jezus Christus,
U die ons bij onze naam roept en ons leven vernieuwt, raak ons hart met uw Geest en leid ons op uw weg. Leer ons U niet vast te houden naar onze maat maar U te ontvangen zoals U zich aan ons geeft. Schenk ons een open hart dat bereid is te luisteren en te volgen. Vernieuw uw Kerk en maak ons tot mensen van vrede. Zie naar uw wereld die verscheurd is door geweld en verdeeldheid en wek in ons allen een verlangen naar verzoening en gerechtigheid. Laat uw vrede groeien tussen volken en in de harten van mensen, opdat uw liefde zichtbaar wordt in ons leven.
Vandaag en alle dagen.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij ons laten raken door de levende Heer en samen groeien tot mensen die vrede en hoop zichtbaar maken in deze wereld.
Een toegewijde dinsdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Betrap je jezelf er ook wel eens op dat je God naar je hand zet? Dat je Hem gebruikt om je eigen gedrag te rechtvaardigen? Laat ons arm worden, arm van geest, nederig en open voor hoe Hij zich wil tonen.