7e paaszondag - A

Bidden met de eerste leerlingen

Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia, ontleend aan het boek Het Woord van God elke dag – 2026, uitgegeven bij Otheo/Sant’Egidio.

In de eerste lezing uit Handelingen lezen we dat de leerlingen tussen de hemelvaart van Jezus en Pinksteren bij elkaar zitten om te bidden. We doen er goed aan om de eerste leerlingen na te volgen en van hen te leren hoe we moeten bidden. De Schrift zegt dat ze eensgezind en met volharding baden. Dat zijn twee kenmerken die belangrijk zijn voor het christelijk gebed. De eensgezindheid is tegelijk voorwaarde voor en vrucht van het gebed. Bidden is zich namelijk tot de Heer keren om te vragen wat Hij graag heeft dat gebeurt. In het gebed willen we even vergeten wat wij zelf graag willen, om te luisteren naar God en te vragen: “Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede, Vader.” Als wij dit samen vragen, stellen we ons samen af op Gods golflengte. Niemand denkt meer aan zichzelf, maar samen vragen we om te willen wat God wil. Dit is onze eensgezindheid: delen in Gods gezindheid. Samen met de eerste leerlingen willen we van Gods wil onze eerste ambitie maken. Dat is ons volhardend gebed: God blijven lastigvallen opdat Hij ons hart voortdurend bekeert naar zijn ambities en zijn droom met de wereld.

Een tweede leerschool van gebed zijn de psalmen, de gebeden uit het gebedenboek van de Schrift zelf, de gebeden waarmee Jezus heeft gebeden tot op het kruis, volgens het getuigenis van de evangelies. Van wie kunnen we beter leren bidden dan van Jezus zelf? Vandaag zingen we met Jezus de psalmwoorden: "De Heer is mijn licht en mijn leidsman, wie zou ik vrezen?"

Behalve de psalm reikt de liturgie ons vandaag de woorden van Jezus’ eigen gebed aan: zijn gebed tot de Vader op het ogenblik dat Hij voor het laatst met zijn leerlingen samen is: “Vader, nu is de tijd gekomen, verheerlijk uw Zoon, dan zal de Zoon U verheerlijken.” Verheerlijken betekent: tot koning aanstellen, aangezien de Zoon Gods koningschap kwam waarmaken: vrede en overvloed van leven voor alle volkeren. Jezus vraagt niets voor zichzelf. Hij vraagt niet het koningschap voor zijn eigen eer en glorie, maar slechts dat God koning zou zijn.
En voor zijn leerlingen vraagt Hij het “eeuwig leven”. Hij vervolgt: “Het eeuwige leven, dat is dat zij U kennen, de enige ware God, en Hem die U gezonden hebt, Jezus Christus.” Eeuwig leven is God kennen. Jezus zegt niet dat dit enkel maar kan na de dood. Jezus heeft zijn leven voor ons gegeven opdat wij de Vader ook nu al kennen tijdens ons leven hier op aarde. Het eeuwig leven is de enige ware God kennen.

En dus ook: Jezus kennen die door God gezonden is en die ons heeft laten zien hoe God liefde is. Hij heeft ons getoond wat het betekent dat God een liefhebbende Vader is die ons niet verweesd achterlaat. Jezus leert ons de Vader te danken zoals Hij het zelf ook deed, toen Hij bad: “en nu begrijpen ze dat alles wat U Mij hebt gegeven, van U komt.” Wij mogen God danken voor het leven van Jezus, voor zijn liefde, voor zijn woorden, voor zijn voorbeeld, voor zijn Geest die Hij ons belooft om zijn evangelie te verstaan en in zijn liefde te leven.  Om die Geest bidden wij trouw en eensgezind met de eerste gemeenschap. Zoals Jezus willen wij kunnen zeggen: “alles wat van Mij is, is van U, en alles wat van U is, is van Mij”.

Wij weten dat al wat we hebben geschenk is van de Vader; dat ons leven en de hele wereld aan de Vader toebehoren. Wij willen niets ons eigendom noemen, maar het delen met de familie die ons tijdens ons aardse bestaan is toevertrouwd. Want zo zal Jezus in ons verheerlijkt zijn.

Laten we bidden

Heer Jezus,
leer ons eensgezind en volhardend bidden,
zoals de eerste leerlingen samen met Maria.
Keer ons hart naar Gods verlangen voor de wereld.
Leer ons in de heilige Geest te bidden
die Gij ons reeds geschonken hebt.
Leer ons leven vanuit uw liefde
en bewaar ons in uw Naam.
Maak ons één in U,
vandaag en alle dagen van ons leven.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij als leerlingen van Christus dicht bij elkaar blijven en in deze dagen voor Pinksteren samen bidden.
Zegen over deze zondag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Wanneer wij bidden, beseffen wij dan dat christelijk gebed ons altijd verbindt met Christus en met elkaar? Ook wanneer wij alleen bidden, dragen wij elkaar mee voor Gods aangezicht en worden wij opgenomen in het gebed van de Kerk. De leerlingen wachtten niet ieder apart op de komst van de Geest, maar bleven eensgezind samenkomen rond de Heer. Kunnen ook wij groeien in dat bewustzijn dat geloven en bidden ons binnenleidt in een gemeenschap die leeft vanuit dezelfde hoop en hetzelfde verlangen naar God?