woensdag in de paasweek

Samen rond de verrezen Heer

Tekst overweging: Kris

Vandaag horen we twee paasverhalen. Het evangelie brengt ons naar Paaszondag zelf, terwijl de eerste lezing ons binnenleidt in de eerste tijd van de Kerk. Laten we eerst stilstaan bij wat er gebeurt aan de tempelpoort.

We bevinden ons kort na Pinksteren. Petrus en Johannes gaan naar de tempel, zoals gelovige Joden dat dagelijks deden. Aan de poort ligt een man die sinds zijn geboorte verlamd is. Hij wordt er elke dag neergelegd en leeft van wat voorbijgangers hem geven. Zijn leven speelt zich af aan de rand. Ziekte en beperking betekenden ook uitsluiting. De tempel, plaats van Gods nabijheid, bleef voor hem op afstand. Hij zat er vlakbij, maar hoorde er niet bij.

Petrus en Johannes blijven staan. Ze lopen niet voorbij. Ze laten zich raken door de man. Deze beweging maakt meteen zichtbaar wat Kerk-zijn betekent: Halt houden bij wie lijdt, bij wie kwetsbaar en afhankelijk is. Dat kan gaan om mensen in armoede, mensen die uitgesloten zijn, mensen in de marge, maar ook om wie innerlijk dorst hebben naar God, naar levenszin, naar nabijheid, naar erkenning.

Petrus kijkt hem aan en nodigt hem uit om terug te kijken. Het is een blik van ontmoeting, een uitnodiging tot gemeenschap. Het is meer dan een toevallig contact. Hier wordt iemand gezien, aangesproken, opgenomen in een relatie. Dat vraagt aandacht, betrokkenheid, een open houding die de ander niet reduceert tot zijn nood, maar hem erkent als mens. Ook dit zegt iets over de roeping van de Kerk.

Dan de woorden van Petrus: ‘Zilver of goud heb ik niet, maar wat ik wel heb, geef ik u: in de naam van Jezus Christus van Nazaret, sta op en loop.’ Wat hier gedeeld wordt, is het leven zelf, de kracht van de verrezen Heer, werkzaam door de heilige Geest. Zij dragen Hem in zich en handelen in zijn naam. Dezelfde kracht die Jezus uit de dood heeft doen opstaan, richt nu deze man op. De man staat fysiek op, begint te lopen en – en dat is mooi – gaat mee de tempel in, de plaats waar God geprezen wordt. Ook dit zegt veel over de roeping van de Kerk: mensen helpen opstaan en hen binnenleiden in de gemeenschap.

Wat deze man daar meemaakt aan de tempelpoort is echter minder vanzelfsprekend dan het lijkt. Het evangelie van vandaag toont ons dat. Twee leerlingen zijn onderweg naar Emmaüs. Ze spreken met elkaar over wat er gebeurd is, maar hun blik blijft vertroebeld. Het kruis heeft alles doorkruist. Hun hoop lijkt weggevallen. Plots komt Jezus naast hen lopen, maar ze herkennen Hem niet. Hij is aanwezig, maar hun hart is nog gesloten. Eerst luistert Hij naar hun verhaal. Hij neemt hun verwarring ernstig. Daarna opent Hij de Schriften en toont Hij dat zijn lijden geen einde was, maar juist een weg die naar het volle leven leidt. Gaandeweg wordt hun hart geopend, zonder dat ze het meteen kunnen plaatsen. Het keerpunt komt aan tafel. In het breken van het brood gaan hun ogen echt open. Daar herkennen ze Hem.

Ook wij kennen momenten van teleurstelling, van vragen die blijven hangen. Soms lijkt God ver weg. Toch kan Hij dichterbij zijn dan we denken. Het vraagt tijd, aandacht, openheid. Een woord uit de Schrift kan licht brengen. In de eucharistieviering kan iets doorbreken van zijn aanwezigheid, waarin Hij zelf zich geeft en ons hart raakt.

Soms denken we dat ons geloof eerst sterk en helder moet zijn voor we naar de eucharistie gaan. Eerst geloven en dan gaan. Priesters zeggen dit ook vaak in de Mis: ‘Voor wie gelooft mag nu te communie gaan.’ Dit heeft zeker waarde, maar het evangelie van vandaag toont ook een andere weg: dat de Heer in de eucharistie groter is dan onze twijfels en ons ongeloof. De eucharistie voedt ons geloof, ook wanneer het zwak is. Daarom is het goed om toch naar de eucharistieviering te gaan, ook wanneer we op dat moment moeilijk of zelfs niet kunnen geloven. Zijn aanraking is vol van genade, geeft inzicht en kan ons juist brengen tot geloof. Wanneer je dus – om welke reden ook – leeft met geloofstwijfels, of wanneer je te maken hebt met een geloofsnacht, geef niet te snel toe aan de neiging om weg te blijven. Het kan goed zijn juist dan toch te gaan, om je toe te vertrouwen aan wat daar gebeurt. God is groter dan wat wij op dat moment kunnen dragen of bevatten. Laat het moment van genade gebeuren.

Na de Heer herkend te hebben keren de leerlingen terug naar Jeruzalem. Hun richting verandert. Wat hen eerst wegvoerde van de gemeenschap, brengt hen nu opnieuw samen met de anderen. En dat leren nu juist de twee lezingen van vandaag: dat de ontmoeting met de verrezen Heer mensen samenbrengt en hen niet laat blijven waar ze waren. De man aan de tempelpoort wordt opgericht en gaat binnen, naar de plaats van gebed, midden in de gemeenschap. De leerlingen van Emmaüs keren terug naar hun broeders en zusters en delen wat hun is overkomen. In beide verhalen toont zich een weg die leidt naar samenkomen rond de Heer, die zelf zijn Kerk bijeenbrengt.

Moge Hij ook ons aanraken, richting geven en ons samenbrengen met elkaar in Hem. En mogen we zo als Kerk oog hebben voor wie bedelend door het leven gaat, op welke wijze ook. Laat ons vriendschap sluiten met de armen; niet als meerderen, maar als één van hen, als broers en zussen van elkaar.

Laten we bidden

Heer Jezus,
U die mensen opricht
en hun leven vernieuwt,
raak ook ons aan met uw kracht.
Open onze ogen
voor wie langs de rand leeft
en maak ons tot dragers
van uw leven.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij toelaten wat de Heer in ons wil bewerken en zo samen uitgroeien tot een gemeenschap van hoop.
Een toegewijde woensdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Wat doet deze paastijd met je? Leef je vanuit de vreugde van de verrijzenis en laat je innerlijk raken door de vrede van de Heer? Of mag het iets meer zijn: groeit in je ook de aandacht voor wie aan de rand van het leven zitten, hunkerend naar brood, zin en God? Spreek en handel je in naam van de Heer, gedragen door zijn paasgenade? Ben je iemand die zich laat samenbrengen rond Hem en zo een mens van gemeenschap wordt voor anderen?