zaterdag in week 13 door het jaar

Van bruiloft naar verlangen

Tekst overweging: Kris

De voorbije dagen hoorden we, na de Bergrede, een reeks genezingsverhalen. Blinden gingen weer zien, melaatsen werden rein, verlamden stonden op en mensen vonden nieuw leven. In al die tekenen werd zichtbaar dat Gods koninkrijk in Jezus doorbrak. Meer nog, het waren de eerste tekenen van het messiaanse bruiloftsmaal dat God door de profeten had aangekondigd. In Hem breekt Gods eigen leven de geschiedenis binnen. God komt zijn volk nabij zoals nooit tevoren.

Doelend op zichzelf gebruikt Jezus vandaag dat beeld van de Bruidegom. Wanneer de leerlingen van Johannes aan Hem vragen waarom Hij en zijn leerlingen niet vasten zegt Hij dat zolang de Bruidegom aanwezig is zij niet hoeven te vasten. Een bruiloft is immers een tijd van vreugde, van verbondenheid en van leven. Daar wordt gefeest, gedeeld en het leven gevierd. Niet omdat het leven geen ernst kent, maar omdat de liefde de toon zet. De aanwezigheid van Christus is geen aanleiding tot somberheid, maar tot een diepe, dankbare vreugde. Wie met Hem leeft, mag nu reeds iets proeven van het bruiloftsmaal van Gods koninkrijk.

Dat betekent niet dat Jezus het vasten afwijst. Hij zegt uitdrukkelijk dat de dagen zullen komen waarop de Bruidegom wordt weggenomen; dan zullen zijn leerlingen vasten. Een christen leeft tussen Hemelvaart en wederkomst. Ook vandaag heeft het vasten daarom zijn plaats in het christelijke leven. Zoals vóór de komst van Christus blijft het een oefening van boete en bekering. Maar in Hem krijgt het een nieuwe diepte. Het wordt het verlangen van de bruid naar de Bruidegom. Wie bemint, kent immers ook het gemis. Door vrijwillig iets los te laten, maken wij ruimte voor Hem die ons diepste voedsel is. Ons hart wordt leger om zich steeds meer met Christus te laten vullen. De heilige Geest is het die dit verlangen in ons levend houdt. Hij leert ons uitzien naar de Heer, niet alleen naar zijn definitieve wederkomst, maar ook naar zijn komen vandaag: in de naaste die onze liefde vraagt, in al wat waarachtig, goed en schoon is, en in de stille tekenen van zijn aanwezigheid. Vasten is geen doel op zich, maar een weg om onze liefde te zuiveren en ons hart steeds meer gelijkvormig te maken aan dat van Christus.

Vanuit diezelfde gedachte spreekt Jezus over een nieuwe lap en over nieuwe wijn in nieuwe zakken. Hij schaft het oude niet af, maar brengt het tot vervulling. Religieuze praktijken behouden hun waarde wanneer zij gevoed worden door een levende relatie met Hem. Zonder die relatie dreigen ze lege gewoonten te worden. Met Hem krijgen ze hun ware betekenis. Gebed, vasten en boete zijn geen prestaties waarmee wij iets verdienen bij God. Het zijn wegen waardoor wij ons hart openen voor zijn genade. Daarom leeft de Kerk van de eucharistie, van het gebed, van het vasten en van het verlangen.

De Vader blijft zijn beloften vervullen, de Zoon blijft als de Bruidegom naar ons toekomen en de heilige Geest houdt in ons het verlangen naar Hem levend. Mogen wij steeds dieper leren tafelen met onze Drie-ene God, delend in hun leven van liefde, dat wij mogen uitstralen in ons dagelijks leven.

Laten we bidden

Heer Jezus,
U bent de Bruidegom die ons tegemoetkomt. Maak ons hart vrij om U te ontvangen. Laat uw heilige Geest het verlangen naar U in ons levend houden, zodat wij steeds dieper delen in uw leven van liefde en U herkennen in de mensen die U op onze weg brengt.
Amen.

Geliefde mensen, laten wij leven in de vreugde van de Heer.
Een mooi weekend,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Ervaar je ook dat spanningsveld tussen leven in de aanwezigheid van Jezus en tegelijk uitzien naar zijn komst? Misschien is dat minder tegenstrijdig dan we vaak denken. Juist omdat Hij vandaag al naar ons toekomt, groeit ook het verlangen om Hem steeds dieper te leren kennen en lief te hebben. Elke ontmoeting met Hem wekt het verlangen naar een nog innigere verbondenheid. Zo worden aanwezigheid en verlangen geen tegenpolen, maar twee bewegingen van dezelfde liefde. Vraag de heilige Geest om het verlangen naar Christus in je levend te houden.