2e paaszondag - Beloken Pasen - A

Barmhartigheid als hart van de Kerk

Tekst overweging: Kris

De eerste lezing speelt zich af net na Pinksteren. De Geest is uitgestort, en Lucas beschrijft hoe het geloof concreet vorm krijgt in het dagelijks leven van de eerste christenen. Wat we lezen, is een beeld van wat Kerk-zijn in zijn kern betekent. De eerste christengemeenschappen zoeken hun weg, gedragen door wat zij ontvangen hebben, en bezield door de Geest die hen in beweging brengt. Zij blijven trouw aan het onderricht van de apostelen. Zij zoeken elkaar op en vormen een hechte gemeenschap. Zij breken het Brood en vinden daarin de levende aanwezigheid van de Heer. Zij volharden in het gebed en laten hun leven doordringen door de omgang met God. Hun geloof krijgt handen en voeten. Bezit wordt gedeeld, noden worden gezien, niemand blijft aan de rand staan. Ook voor ons vandaag blijft deze tekst een spiegel. Kerk-zijn krijgt vorm in trouw aan het Woord, in verbondenheid die verder reikt dan sympathie, in het breken van het Brood dat ons telkens opnieuw samenbrengt, en in een zorg die concreet wordt waar iemand tekortkomt. Het gaat om een levensstijl die open is, ontvankelijk en gastvrij, gericht op God, levend vanuit Hem.

Die openheid die niemand uitsluit, zien we vandaag ook in het evangelie. Hier bevinden we ons nog voor Pinksteren. De leerlingen zitten samen, met gesloten deuren, getekend door angst om vervolgd te worden. Maar ze leven wel met het geloof dat de Heer verrezen is. Hij is immers al aan hen verschenen. Ook Tomas is er, met zijn ongeloof, in tegenstelling tot de anderen die wel tot geloof waren gekomen. En dat is nu net zo mooi: Tomas mocht er zijn met zijn ongeloof, zijn twijfels, zijn nacht. Het was voor de anderen geen reden om hem weg te zenden. Hij hoorde erbij en hij hoort er nog bij, ook al kan hij niet meteen meegaan in het geloof van de anderen. Wanneer Jezus komt, richt Hij zich eerst tot de hele groep, en daarna ook persoonlijk tot Tomas: niet oordelend, uitnodigend en heel zeker ook dragend. Hij komt hem tegemoet in zijn vragen en nodigt hem uit tot vertrouwen. En dan de belijdenis: “Mijn Heer en mijn God.” Een belijdenis die groeit uit de ontmoeting met de verrezen Heer, gedragen door een gemeenschap waarin hij welkom bleef met zijn vragen.

Wanneer wij rondom ons kijken, kennen we zeker veel mensen die net als Tomas zoekend zijn, vragen stellen of in een zekere geloofsnacht verkeren. Misschien kennen we gelovigen die, om welke reden ook, ongelovig zijn geworden. Soms draagt men teleurstelling met zich mee. Anderen zijn mogelijk gekwetst. Weer anderen hebben het geloof misschien nooit echt leren kennen. De vraag is: hoe kijken wij naar hen? Is er plaats in onze geloofsgemeenschap voor hun vragen, voor hun aarzelingen, voor hun stilte? Of blijven de deuren onbewust gesloten? Het evangelie van vandaag toont hoe een gemeenschap kan groeien wanneer mensen elkaar dragen, én hoe de Heer zelf ruimte maakt voor wie nog onderweg is.

Misschien herkennen we onszelf ook in de figuur van Tomas: momenten waarop geloven moeilijk wordt, waarop zekerheden wegvallen, waarop vragen zich aandienen zonder meteen een antwoord te krijgen. Twijfel hoeft geen eindpunt te zijn, maar kan een weg worden waarin de Heer zelf binnenkomt. In die momenten kan het gebeuren dat het geloof donker wordt en wij zoekend. Het evangelie van vandaag nodigt uit om ook met die ervaring aanwezig te blijven, om niet te snel weg te lopen van de gemeenschap, en om open te blijven voor de ontmoeting met de Heer die zich laat kennen.

Vandaag vieren we de zondag van Gods barmhartigheid, zoals die door paus Johannes Paulus II een plaats kreeg in de liturgie. Het is een dag die ons wijst op het hart van het evangelie. De Kerk wordt het meest zichzelf wanneer zij een plaats wordt waar Gods barmhartigheid zichtbaar en tastbaar wordt. Dat zien we in de eerste lezing: mensen delen en zorgen voor elkaar. Dat zien we in het evangelie, waar Jezus zijn vrede schenkt en zijn leerlingen de zending geeft om zonden te vergeven. Daar, in die toevertrouwde vergeving, wordt Gods barmhartigheid heel concreet. Tomas mag blijven met zijn twijfel en wordt daarin aangesproken en gedragen. Barmhartigheid betekent elkaar zien, bijzonder wie om welke reden ook in nood zijn, en hen nabij zijn in hun nood. Dáár klopt het hart van het evangelie.

Vandaag vieren de orthodoxe kerken volgens hun liturgische kalender Pasen. Mogen we ons verbonden weten met hen. Moge de vreugde van de verrijzenis ons allen verbinden, over allen grenzen heen. Het blijft een verlangen dat ooit de dag mag komen waarop wij samen Pasen vieren, als één Kerk rond de ene Heer. Laten we bidden om die eenheid, en ons hart openen voor de weg die daarheen leidt.

Laten we bidden

Goede God,
U roept ons samen rond uw Woord
en rond het breken van het Brood.
Geef dat wij groeien in verbondenheid
met U en met elkaar.
Open onze ogen voor wie nood heeft,
en leg in ons hart de bereidheid om te delen.
Mogen wij een Kerk zijn
met open deuren en open harten.
Moge ieder, maar echt ieder,
van harte welkom zijn.
In Jezus’ naam.
Amen.

Geliefde mensen, laten wij samen een teken zijn van verbondenheid en mildheid, zodat niemand zich alleen hoeft te voelen.
Zegen over deze zondag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Mag jouw hart het beeld zijn waartoe de Kerk geroepen is? Geopend voor ieder. Moge zo Gods barmhartigheid zichtbaar zijn in jouw huis, op jouw werkplek, in jouw buurt. Laten we het samen doen, als één hechte gemeenschap in Christus.