Donderdag in de paasweek

Hij opent, Hij zendt

Tekst overweging: Kris

Waar het evangelie ons gisteren meenam naar het huis in Emmaüs, waar de leerlingen de Heer herkenden bij het breken van het brood en besloten meteen terug te keren naar Jeruzalem, horen we vandaag hoe zij aan de anderen vertellen wat hun is overkomen. Zij hadden de Heer als Verrezene nog niet ontmoet en leefden nog in twijfel en verwarring, zoekend naar houvast. Net daar en op die moment komt Hij in hun midden en zegt: “Vrede zij met jullie.” Hij toont hun zijn handen en zijn voeten en nodigt hen uit Hem aan te raken. Wat hier gebeurt, is veel meer dan een gebeuren in het hart, veel meer dan een gedachte of een innerlijke ervaring. Hij is daar werkelijk aanwezig, fysiek tastbaar en concreet, met de sporen van het kruis nog zichtbaar in zijn lichaam.

We kunnen ons proberen voor te stellen wat dit met hen deed. Al verschillende dagen leefden zij tussen hoop en ontgoocheling, tussen herinnering en verlies. Alles wat zij in Hem hadden gezien en verwacht, leek weggevallen. En dan staat Hij daar opnieuw voor hen, als de Verrezene, als Degene die door de dood heen is gegaan. Wat moet dit in hen hebben losgemaakt? We kunnen het ons amper voorstellen. Vreugde en ongeloof moeten door elkaar hebben gelopen, verbazing en schroom, een voorzichtig ontwaken van vertrouwen. Het moet een ontmoeting geweest zijn die hen tegelijk overviel en droeg.

Opvallend is hoe Jezus zich als het ware mengt in de realiteit van het dagelijks leven, daar waar mensen gewoon eten en drinken. Opmerkelijk is ook hoe Hij zelf vraagt of ze iets te eten hebben. Hij stelt zich hier op als gast, en tegelijk als Degene die de gemeenschap draagt en leven geeft. Dat is een mooie gedachte. Als gast is Hij ook aanwezig in ons leven, in ons dagelijks bestaan. Hij komt ons niet alleen tegemoet in uitzonderlijke momenten, maar ook, en misschien zelfs vooral, in het alledaagse. Wanneer wij vandaag letterlijk aan tafel zitten, alleen, met huisgenoten of met anderen, mogen we ons bewust zijn van zijn aanwezigheid, als een genade die ons gegeven wordt. Als je alleen aan tafel zit, zit je er altijd met twee. Als je met zes aan tafel zit, zit je er altijd met zeven. Zijn aanwezigheid is geen idee, maar een werkelijkheid die ons omgeeft, waar we ook gaan of staan.

Terug naar het evangelie. Net zoals gisteren bij de Emmaüsgangers richt Jezus hun aandacht opnieuw op de Schriften. Hij opent hun hart zodat zij de Schrift kunnen verstaan in het licht van wat er gebeurd is. Zij hadden wellicht al veel kennis van de Schriften, vanuit wat zij gehoord hadden, vanuit hun opvoeding, misschien ook door studie. Hoe waardevol dat alles ook is, het is de Heer die hun hart opent. In de liturgie, maar ook in de persoonlijke omgang met de Schrift, gebeurt iets gelijkaardigs. Woorden worden voorgelezen, wij luisteren, wij denken na en zoeken naar betekenis. Maar in de diepte is het de Heer zelf die, door zijn Geest, onze harten opent en ons doet verstaan. Hij opent ons van binnenuit, zodat de Schrift niet enkel begrepen wordt als een tekst, maar als een levend woord dat ons raakt, ons vormt en ons meeneemt in zijn leven.

Het gesprek eindigt met een duidelijke zending. Jezus spreekt hen toe als getuigen. Wat zij hebben gezien en ontvangen, is bedoeld om doorgegeven te worden.

Daar spreekt ook de eerste lezing van vandaag over. Petrus spreekt het volk toe na de genezing van de lamme aan de tempelpoort – we hoorden dit verhaal gisteren. Petrus geeft duiding en plaatst wat gebeurd is in het licht van Jezus. Hij verbindt het met Mozes, met de profeten en met het verbond met Abraham.
In de toespraak van Petrus klinkt de eerste christelijke verkondiging, het kerygma, in haar meest heldere kern: het lijden van Christus, zijn dood, zijn verrijzenis en de oproep tot bekering. Doorheen de geschiedenis zal de Kerk deze lijn ter harte blijven nemen als de kern van haar verkondiging, samen met de roeping tot broederlijk en vredevol samenleven met ieder mens.

Wij zijn in de paastijd, liturgisch gezien een van de sterke tijden door het jaar. Dat betekent dat de lezingen, dag na dag, heel bewust samen zijn gekozen. Het is dan ook waardevol om de rode draad, de innerlijke samenhang, te ontdekken bij het beluisteren van beide lezingen. Vandaag worden wij binnengeleid in de oude Schriften, waarin het lijden en de verrijzenis van Jezus worden aangekondigd en zo hun plaats krijgen als vervulling van wat God van oudsher heeft gesproken, en waarin Hij als de Opgestane in ons midden verschijnt. Van daaruit worden wij geroepen om getuigend te leven, als mensen die dit heilsgebeuren niet enkel kennen, maar het ook dragen in hun leven. Het geloof mag immers geen werkelijkheid zijn die we voor onszelf houden, maar een weg die anderen uitnodigt, in eenvoudige woorden en daden, in een leven dat iets laat zien van Gods Drie-ene aanwezigheid en van de blijde boodschap voor de mensheid.

Laten we bidden

Heer,
U vertrouwt ons uw Woord toe
en zendt ons uit.
Help ons om te leven
vanuit wat wij ontvangen hebben.
Maak ons tot dragers van hoop
voor allen die wij ontmoeten.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij ons gedragen weten door de Levende.
Een vredevolle donderdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

De Heer verschijnt niet aan ons – toch niet in die fysieke, tastbare aanwezigheid – zoals Hij dat in het evangelie van vandaag deed aan de leerlingen. Maar dat betekent niet dat Hij minder reëel aanwezig is. Echt niet minder! Beseffen we dat wel genoeg? Altijd, ja altijd, zijn we in goed gezelschap. We zijn nooit alleen, op geen enkel moment. Mogen we openstaan voor dit wonderlijke gegeven. Laten we ons samenzijn met Hem koesteren – gebed zonder ophouden, weet je wel? – opdat zijn verrijzenisvrede ons ten deel mag vallen.