zaterdag 'in albis' in de paasweek

In albis

Tekst overweging: Kris

Vandaag is het zaterdag in albis, de afsluiting van de paasweek. Die naam gaat terug op de uitdrukking in albis deponendis: het moment waarop de pasgedoopten hun witte kleed aflegden. Acht dagen lang hadden zij dat kleed gedragen als teken van hun nieuw leven in Christus. Op deze achtste dag werd het afgelegd. Niet omdat dat nieuwe leven voorbij was, maar omdat het voortaan geleefd moest worden in het gewone bestaan, midden de wereld.

Het Paasgeloof vraagt om zichtbaar te worden, hoorbaar te worden, gedeeld te worden. De leerlingen krijgen vandaag die opdracht heel concreet te horen: “Trek de wereld rond en verkondig het goede nieuws aan alle schepselen.” Tegelijk klinkt dat woord tot mensen die nog zoekend zijn. De leerlingen staan nog maar aan het begin. Ze hebben Hem gezien, en toch is er nog aarzeling, verwarring, onbegrip. Dat maakt hun zending des te opmerkelijker. Ze worden niet pas gezonden wanneer alles helder en uitgekristalliseerd is. Ze worden gezonden zoals ze zijn: geraakt, maar ook nog onderweg.

Daarin herkennen wij onszelf. Geloof is geen afgerond geheel dat we op zak hebben. Het groeit, het verdiept zich, het wordt soms beproefd. Er kunnen vragen opkomen, momenten van onzekerheid, gedachten die vastlopen. Het mooie is dat dit geen hindernis hoeft te zijn voor de zending die ons wordt toevertrouwd.

De verkondiging van het Evangelie staat niet los van onze eigen weg. Terwijl wij naar woorden zoeken, terwijl wij proberen te leven vanuit wat ons gegeven is, worden wij zelf gevormd. De boodschap die wij doorgeven, werkt tegelijk ook in ons. Ze zuivert, verdiept en opent nieuwe perspectieven. Zo groeit het geloof niet alleen in het persoonlijk gebed en in de verdieping, maar ook in het delen met anderen.

Petrus en Johannes staan vandaag voor het Sanhedrin. Ze zijn geen geleerden, geen mensen met macht of aanzien. En toch spreken ze met een opmerkelijke vrijmoedigheid. Hun geheim? Hun kracht ligt niet in henzelf, maar in de Heer. Ze spreken in zijn naam. Ze handelen vanuit zijn aanwezigheid. Wat zij verkondigen, komt voort uit een ontmoeting met de Heer zelf.

Ik wil maar zeggen: Het gaat niet om volmaaktheid, maar om beschikbaarheid. Verkondiging groeit vanuit een hart dat zich laat raken door Christus en zich openstelt voor zijn Geest. De heilige Geest is een werkzame en genadevolle aanwezigheid die inzicht geeft, moed schenkt en woorden in ons legt waar we vanuit onszelf, los van de Heer, niet op zouden komen. De Geest brengt ons in beweging en laat ons spreken op een manier die ons eigen kunnen overstijgt.

Deze zaterdag in albis nodigt ons uit om die stap te zetten. Wat wij ontvangen hebben, gaan we delen, in Jezus' naam, hoeveel groei we zelf ook nog nodig hebben. Het kan zijn dat dit aarzelend begint, zoekend naar hoe, maar – en daar ligt de kracht – wij mogen ons gedragen weten door de Opgestane die ons voorgaat.

Jezus heeft de angst van de leerlingen omgevormd tot moed, hun geslotenheid tot openheid. Vanuit diezelfde kracht mogen ook wij onze weg gaan en in ons leven en onze woorden iets tonen van Jezus' Pasen.

Laten we bidden

Heer,
U roept ons om te spreken,
ook als ons hart nog zoekt,
ook als ons geloof nog groeit;
wees U onze stem.
Moge het vuur van uw Geest
in ons branden.
Maak ons tot getuigen van uw
blijde boodschap.
Vandaag en alle dagen van ons leven.
Amen.

Geliefde mensen, moge de Heer onze Spirit zijn.
Een mooi weekend.

---

Om mee op weg te gaan

Vecht jij ook soms met twijfel? Over het bestaan van God, de verrijzenis van Christus, of je eigen innerlijke weg? Weet dan: dat is geen zwakte, maar maakt deel uit van je geloofsweg. Denk aan de Emmaüsgangers – juist in hun onzekerheid kwam Jezus naast hen lopen. Durf jij, vertrouwend op de Heer, ook midden je twijfel getuigend aanwezig te zijn in de wereld? In je keuzes, je woorden, je houding?