zaterdag in week 9 door het jaar

De rijkdom van de arme weduwe

Tekst overweging: Kris

Het evangelie van vandaag speelt zich af in de laatste dagen voor Jezus' lijden en dood. Binnenkort zal Hij zijn weg gaan naar het kruis. Daar zal Hij alles geven. Hij zal zijn leven uit handen geven uit liefde voor zijn Vader en uit liefde voor de mensen. Tegen die achtergrond vertelt Marcus ons over een arme weduwe die twee kleine muntjes in de offerkist werpt. Op het eerste gezicht lijkt zij een onbelangrijke figuur. Zij spreekt geen woord. Niemand schenkt bijzondere aandacht aan haar. Toch roept Jezus zijn leerlingen bij zich om naar haar te kijken. Want in deze eenvoudige vrouw wordt iets zichtbaar van de weg die Hij zelf zal gaan.

Voordat de weduwe verschijnt, waarschuwt Jezus voor de schriftgeleerden. Zij houden van aanzien. Zij genieten van de eer die mensen hun betonen. Zij zoeken de voornaamste plaatsen en laten zich graag bewonderen om hun vroomheid. Jezus verwijt hun meer dan ijdelheid alleen. Zij gebruiken hun godsdienstige positie om aanzien en waardering te krijgen. Jezus doorprikt die houding. Liefde voor God kan niet draaien om eigen eer. Wie werkelijk leeft voor God, hoeft zichzelf niet in het middelpunt te plaatsen.

En dan wijst Jezus de leerlingen op de weduwe. Marcus plaatst deze twee scènes niet toevallig naast elkaar. Waar de schriftgeleerden gezien willen worden, blijft zij verborgen. Waar zij aandacht naar zich toe trekken, valt zij nauwelijks op. Waar zij willen opvallen, neemt zij eenvoudig haar plaats in tussen de anderen. Zij heeft geen behoefte aan bewondering. Zij verlangt niet naar applaus. Zij komt, geeft wat zij heeft en gaat weer weg.

Jezus ziet wat niemand anders ziet. Hij kijkt niet naar het bedrag dat in de offerkist terechtkomt. Hij kijkt naar het hart. De weduwe heeft twee kleine muntjes gegeven. In menselijke ogen stelt het bijna niets voor. Toch zegt Jezus dat zij meer heeft gegeven dan alle anderen. De rijken hebben gegeven van hun overvloed. Zij heeft gegeven van haar armoede. Zij heeft alles gegeven wat zij bezat, haar hele levensonderhoud.

Jezus neemt haar tot voorbeeld voor de leerlingen. Niet omdat zij een uitzonderlijke prestatie levert, maar omdat haar leven spreekt van een liefde die alles geeft. Zij houdt niets achter. Geen berekening. Ze houdt zich niet bezig met zich eerst veilig te stellen. Ze geeft alles, zo staat er. In haar zien we - zoals reeds gezegd - iets van de liefde die Jezus zelf binnenkort ten volle zal tonen op het kruis. Ook Hij zal niets achterhouden. Ook Hij zal alles geven. De arme weduwe gaat Hem als het ware vooraf. Haar twee kleine muntjes wijzen vooruit naar de totale gave van Christus.

Laten we ons eens spiegelen aan de weduwe. Hoe hebben wij lief? Vaak geven wij een stukje van onszelf. We zijn beschikbaar wanneer het ons past. Wij geven veel en graag tijd en aandacht aan mensen die ons liggen. Wie ons niet onmiddellijk ligt laten we al snel aan de kant staan. Wij tonen warmte aan wie ons dierbaar is. Wie ons minder dierbaar is zullen we niet snel opzoeken.
En ja, soms komt het duiveltje van het ego ook wel eens piepen. Beminnen om gewaardeerd te worden. Graag zien om bevestigd te worden. Dat is allemaal heel menselijk. Vaak heeft het te maken met kwetsuren die we in ons meedragen. Vandaag spreekt men over pleasegedrag. Voor dergelijke kwetsuren moeten we altijd begrip en respect hebben. En waarschijnlijk dragen we ze allemaal, in meer of mindere mate, met ons mee. Tegelijk is het goed om ons af te vragen wat de diepere drijfveren zijn van ons liefhebben. Moge de arme weduwe van vandaag onze leermeester zijn.

In de eerste lezing spreekt Paulus over zichzelf als iemand wiens leven één groot offer voor God is geweest. Hij heeft de goede strijd gestreden, de wedloop volbracht en het geloof behouden. Zoals de weduwe uit het evangelie alles gaf wat zij bezat, zo heeft Paulus na zijn bekering zijn leven volledig aan Christus geschonken. In zijn brief roept hij Timoteüs op dezelfde weg te gaan. Hij mag, zowel in zijn gegeven leven als in zijn verkondiging, niets achterhouden van het evangelie dat hem is toevertrouwd. Paulus spoort hem aan om de volle boodschap van Christus te verkondigen, met geduld, wijsheid en liefde.

Ook christenen van vandaag staan voor die uitdaging. Hoe spreken wij over ons geloof? Durven wij het evangelie zijn volle kracht te laten behouden? Altijd met respect voor de vrijheid van de ander, altijd met zachtheid en begrip, maar ook met de overtuiging dat het evangelie een woord van leven is dat de wereld nodig heeft. Ik ben me er zeer bewust van dat dit laatste makkelijker is neergeschreven dan gedaan.

De arme weduwe, Paulus en Jezus wijzen ons dezelfde richting. Zij nodigen ons uit om ons leven steeds meer weg te schenken in liefde. Dat is geen opdracht die in één dag voltooid wordt. Het is een levenslange weg. Stap voor stap leert de Heer ons om steeds meer en zuiverder lief te hebben. Wie zich door Gods liefde laat vormen, zal ontdekken dat een gegeven leven nooit verloren gaat bij Hem. Hij zal jou zien, zoals Jezus de arme weduwe zag tussen die menigte mensen. Geen enkele daad van liefde ontsnapt immers aan zijn blik.

Laten we bidden

Goede God,
leer ons ons leven steeds meer
weg te schenken in liefde.
Geef ons een hart
dat openstaat voor iedere mens.
In Christus, onze Heer.
Amen.

Geliefde mensen, laten wij ons toevertrouwen aan Gods genade, opdat ons leven, geschonken in liefde, een zegen mag zijn voor velen.
Een mooie weekend,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Het is weekend. Voor velen van ons brengt dat wat meer rust en ruimte met zich mee. Neem in de loop van de dag de tijd om dit evangelie opnieuw te lezen, in te bidden en te bemediteren. Verblijf een poos bij het Woord. Luister naar wat het in je hart oproept. En stel daarna aan Jezus de vraag: wat wil Je me zeggen door mij te wijzen op de arme weduwe?