donderdag in week 14 door het jaar

Geworteld in Christus, gezonden naar de wereld

Tekst overweging: Kris

Waarom haalt Jezus vandaag de steden Sodom en Gomorra aan, zeggende dat het op de dag van het oordeel voor hen draaglijker zal zijn dan voor de steden die zijn leerlingen niet ontvangen? Hij verwijst naar twee steden die in de Bijbelse traditie symbool zijn geworden van een volk dat zich heeft afgesloten voor God en voor de naaste. Hun grootste zonde was niet enkel moreel verval, maar vooral hun weigering om gastvrijheid, gerechtigheid en barmhartigheid te beoefenen. Wanneer Jezus hen hier aanhaalt, houdt Hij zijn toehoorders een spiegel voor. Wie de boodschappers van het koninkrijk afwijst, wijst niet enkel mensen af, maar vooral God die in Christus zelf naar de wereld is gekomen. Meer dan een dreigement zijn deze woorden vooral een terechtwijzing. De mens kan niet vrijblijvend omgaan met het feit dat God zelf zich in Christus heeft aangediend. God nodigt iedere mens uit tot een antwoord. Maar we weten dat dit antwoord vaak op zich laat wachten of blijft steken in grote inconsequentie. Hoe moeten we daarmee omgaan?

We bevinden ons nog steeds in de zendingsrede van Jezus. Hij bereidt zijn leerlingen voor op hun zending, een zending die zij zullen vervullen vanuit zijn blijvende aanwezigheid en de kracht van zijn Geest. Zij moeten het koninkrijk verkondigen, zieken genezen, vrede brengen en mensen bijeenbrengen rond Gods liefde. Jezus bereidt hen erop voor dat zij niet overal met open armen zullen worden ontvangen. Er zullen plaatsen zijn waar hun woorden welkom zijn, maar ook plaatsen waar men hen afwijst, wantrouwt of zelfs vijandig tegemoet treedt. Hoe moeten zij daarmee omgaan? En wat betekent dit voor ons vandaag? Hoe moeten wij met die situatie omgaan?

Allereerst vraagt Jezus zijn leerlingen niet om mensen met dwang of druk te overtuigen. Het koninkrijk van God wordt niet gevestigd door het winnen van discussies of door mensen tegen hun wil over de streep te trekken. God zelf handelt wezenlijk anders. Hij nodigt uit, Hij roept, Hij spreekt het hart aan, maar Hij eerbiedigt altijd de vrijheid van de mens. Liefde kan nooit worden afgedwongen; zij kan alleen in vrijheid worden ontvangen en beantwoord. Wij mogen met overtuiging getuigen van de waarheid, maar nooit met dwang, druk of manipulatie. Uiteindelijk is het Gods genade die een mensenhart opent.

Wanneer mensen de Blijde Boodschap niet willen ontvangen, zegt Jezus dat zijn leerlingen het stof van hun voeten mogen schudden en verdergaan. In de tijd van Jezus was dit een bekend symbolisch gebaar. Wie uit heidens gebied terugkeerde, schudde soms het stof van zijn sandalen om niets van die wereld met zich mee te dragen. Jezus geeft aan dit gebruik een nieuwe betekenis. Zijn leerlingen hoeven niet te blijven waar het evangelie wordt afgewezen. Zij mogen verdergaan, niet omdat de ander hun onverschillig is, maar omdat zij de vrijheid van de ander eerbiedigen. Vandaag spreken wij over godsdienstvrijheid. Die vrijheid is niet eerst een politiek recht, maar wortelt in Gods manier van liefhebben.

Bovendien hoeft een christen de pijn van de afwijzing niet uit de weg te gaan. Hier mogen wij ons verenigen met de Gekruisigde Christus. Er ligt een diep mysterie verborgen in het dragen van afwijzing omwille van de verkondiging van het evangelie. Het behoort zelfs wezenlijk tot het leven van de Kerk. Daar is veel over te zeggen, maar het zou ons hier te ver voeren om daar nu dieper op in te gaan.

Jezus wil zijn leerlingen ook behoeden voor verbittering. Wie koste wat het kost gelijk wil halen, loopt het gevaar zijn vrede te verliezen. De leerling mag teleurstelling ervaren, maar hij hoeft zich er niet door te laten beheersen. Juist hier is het belangrijk mensen toe te vertrouwen aan Gods geduld en barmhartigheid. Ook bij afwijzing heeft de liefde het laatste woord. De ware leerling draagt niet alleen de boodschap van Christus uit, maar probeert ook Christus' zachtmoedigheid, geduld en barmhartigheid te weerspiegelen.

Liefde kan alleen liefde zijn wanneer zij in vrijheid wordt ontvangen. Dat is geen zwakte van God, maar juist de kracht van zijn liefde. Ook de leerling van Christus wordt geroepen zich die goddelijke houding eigen te maken. Evangeliseren is veel meer dan woorden spreken of argumenten aanreiken. Het is Christus aanwezig stellen door een leven dat getuigt van waarheid, liefde en vrede. Soms zal dat vrucht dragen, soms niet, of toch niet onmiddellijk. Ook dat moeten wij leren loslaten, in het vertrouwen dat God zelf verder werkt. Het is zoals de boer in het evangelie: hij zaait het zaad en gaat slapen. Terwijl hij rust, ontkiemt en groeit het zaad, zonder dat hij weet hoe (vgl. Mc. 4, 26-29).

In dit alles is het van wezenlijk belang dat wij verbonden blijven met de Heer. Alleen wie leeft vanuit de ontmoeting met Christus, kan Gods vrede geloofwaardig uitdragen. Alleen wie zijn hart telkens opnieuw door Hem laat vormen, leert spreken zonder te overheersen en liefhebben zonder te bezitten.

Ten slotte mogen wij nooit vergeten dat wij het evangelie niet uitdragen als individuele gelovigen. Christus zendt geen losse leerlingen op weg, maar verzamelt een gemeenschap die leeft vanuit hetzelfde geloof, dezelfde Heer en dezelfde zending. Juist die verbondenheid behoedt ons ervoor het evangelie te herleiden tot onze eigen inzichten of een zelfgecreëerde waarheid te verkondigen.

Wij ontvangen het geloof in gemeenschap en worden in gemeenschap gezonden. Dat leert ons het Pinksterverhaal. Het innerlijke vuur wordt niet gemaakt door losse individuen, maar in gemeenschap ontvangen, als gave van de Heilige Geest.

Voor ons als katholieke christenen blijft de Kerk, in gemeenschap met de paus van Rome, de plaats waar wij ons telkens opnieuw mogen laten voeden door Gods Woord, door de sacramenten en door de levende geloofstraditie. Tegelijk weten wij ons diep verbonden met alle christelijke kerken en allen die Christus oprecht willen volgen en Hem als Heer belijden. Wanneer wij geworteld blijven in deze grote geloofsgemeenschap, zullen wij ook geloofwaardig kunnen getuigen van Hem die zijn liefde belichaamd wil zien in deze wereld.

Laten we bidden

Heer Jezus,
leer mij getuigen van uw evangelie
zonder dwang, zonder eigenbelang,
maar met de zachtmoedigheid van uw hart.
Geef dat ik mag zaaien in vertrouwen
en de vrucht aan U mag overlaten.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij ons hart steeds opnieuw wortelen in Christus, bron van alle liefde.
Een vredevolle donderdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Ervaar je wel eens een zekere bitterheid wanneer je evangelische weg botst op de weg die anderen gaan? Herinner je dan de oproep van Jezus om zijn vrede niet te verlaten, integendeel. Moge zijn innerlijke vrede de bedding zijn van waaruit je anderen tegemoet treedt, ook wanneer zij jouw overtuiging niet delen. Laat de liefde altijd het laatste woord hebben.