vrijdag in week 26 door het jaar

GEZANTEN VAN DE HEER

"Wie naar jullie luistert, luistert naar Mij, en wie jullie afwijst, wijst Mij af. En wie Mij afwijst, wijst Hem af die Mij gezonden heeft."

Met deze woorden richt Jezus zich niet enkel tot de twaalf apostelen, maar tot de tweeënzeventig leerlingen die Hij uitzond. Naast zijn vertrouwde kleine kring van apostelen had Jezus ook een ruimere gemeenschap om zich heen, mannen en vrouwen die bereid waren zijn vrede en zijn boodschap verder te dragen. Die groep staat symbool voor ons, leerlingen van vandaag, die midden in het gewone leven worden gezonden om Christus zichtbaar te maken. Hij legt een diepe band tussen zichzelf en al wie in zijn naam gezonden wordt. Hij vertrouwt ons toe wat Hemzelf toebehoort: zijn woord, zijn zending, zijn verbondenheid met de Vader.

Leven wij werkelijk als gezanten van Christus? Hoe staan wij in het leven, persoonlijk, als gemeenschap, als Kerk? Soms hebben we de neiging om weg te kruipen in een veilige cocon, onder druk van een samenleving die ons vaak liever stil ziet en het geloof in de privésfeer wil houden. Moge die maatschappelijke druk vooral niet bepalend zijn. Want - Jezus zei het toen en dat is nog steeds actueel - ieder van ons draagt een zending in zich: Gods liefde zichtbaar maken in de wereld.

Die zending vraagt een bepaalde houding. Niet hoogmoedig, want wij staan niet boven anderen. Niet veroordelend, want respect voor elke mens moet vooropstaan. Niet zelfgenoegzaam, alsof wij de waarheid in onze zak hebben. Wij zijn geroepen om licht en vrede te dragen en uit te dragen, nederig en eenvoudig, omdat we geloven dat wie in Jezus’ naam leeft en bidt genezing brengt in de wereld.

De wereld heeft nood aan een bevrijdend getuigenis. Het dagelijks journaal brengt vaak berichten van oorlog, onrecht en veel miserie. Het is goed te weten wat er in de wereld gebeurt. Zoals men wel eens zegt: een christen draagt in de ene hand de krant en in de andere hand de Bijbel. Maar juist de Bijbel stuwt ons in een bepaalde richting. Wat je zelden leest in de krant, maar wat de Schrift ons telkens verkondigt: dat God leeft, dat Hij de mensheid niet in de steek laat, dat Hij bevrijding wil schenken. Dat is geen oppervlakkig ‘blij’ nieuws dat enkel een glimlach oproept, maar een diepgaande boodschap die de wortels van ons bestaan raakt en uitnodigt tot engagement.

Die boodschap vraagt om doorgegeven te worden. Wij zijn gezanten van de Heer, en dat uit zich in daad en woord. In onze daden wanneer we kiezen voor gerechtigheid, wanneer we zorg dragen voor de kwetsbare, wanneer we verzoening zoeken waar het vastzit. In ons woord wanneer we troost spreken tot wie lijdt, het onrecht aankaarten, wanneer we het goede gesprek aangaan daar waar we aanvoelen dat het kan.

Laten we erover waken dat we niet op het einde van ons leven berouwvol op onze borst moeten kloppen omdat we het wel wisten maar niet hebben gedaan. In de eerste lezing uit Baruch zien we hoe het volk zich schaamtevol tot God wendde en berouwvol zijn ontrouw beleed. Ze erkenden dat ze keer op keer de stem van de Heer hadden genegeerd. Dat mag voor ons een waarschuwing zijn om niet lauw te worden, maar trouw te blijven aan de zending die ons is toevertrouwd.

Lieve mensen, laat ons leven als gezanten van Christus. Zoals de tweeënzeventig destijds de wereld introkken, zo zijn ook wij gezonden om het lot en het lijden van mensen aan te trekken, om Gods liefde en barmhartigheid heel concreet handen en voeten te geven. Als Kerk zijn we geroepen om een blijde gemeenschap te zijn, niet opgesloten in onszelf, maar naar buiten gericht. Een gemeenschap die Gods liefde belichaamt door een leven te leiden dat bewust kiest te leven in naam van de Heer, vanuit zijn aanwezigheid, in eenheid met Hem.

Laten we bidden

Heer,
zend ons uit zoals de tweeënzeventig destijds.
Mogen wij woorden spreken die helen en bemoedigen.
Geef ons handen die nabij zijn bij kwetsbaren,
en ogen die zien waar uw licht ontbreekt.

Bevrijd ons van hoogmoed en zelfgenoegzaamheid,
vorm ons tot mensen die eenvoudig en trouw blijven.
Laat ons aanwezig zijn waar onrecht heerst,
zacht en moedig, opdat hoop kan groeien.

Vervul ons met de kracht van uw Geest,
opdat wij in Jezus’ naam vrede brengen
langs ons levenspad.
Amen.

Geliefde mensen, mogen we als Kerk het vuur van Gods liefde bewaren en uitdelen in een wereld die vaak koud aanvoelt.
Een vredevolle vrijdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Vraag jezelf af: laat ik het evangelie in mijn leven spreken? Waar en hoe krijgt mijn engagement concrete vorm? Beleef ik daar vreugde aan? En is Christus’ inwoning het hart ervan?