dinsdag in de 3e paasweek

Vergeven ... hoe doe je dat ?

Tekst overweging: Kris

Wat Stefanus doet op het moment van zijn dood, is ongewoon. Terwijl hij gestenigd wordt, bidt hij. Niet voor zichzelf, maar voor de mensen die hem doden: “Heer, reken hun deze zonde niet aan.” Geen bitterheid, geen wrok, maar een woord van vergeving.

Wat beweegt een mens om zo te reageren? Waar vindt iemand de kracht om zo te spreken?

Stefanus handelt niet uit zichzelf. Hij leeft als leerling van Jezus. De woorden die hij uitspreekt, heeft hij eerst gehoord uit de mond van zijn Meester aan het kruis: “Vader, vergeef het hun” (vgl. Lc 23,34). Zijn gebed groeit uit een diepe verbondenheid met Hem. Wat in Jezus zichtbaar werd, krijgt gestalte in hem.

In Stefanus herkennen we iemand wiens leven afgestemd is op Christus. In zijn spreken en in zijn sterven wordt zichtbaar uit welke bron hij leeft. Hij wordt gedragen en laat zich leiden door de heilige Geest, die hem in deze uiterste beproeving innerlijk vrij maakt en hem doet delen in de gezindheid van Christus.

Vergeving schenken is geen evidentie. In een wereld waarin snel geoordeeld en gekwetst wordt, en waarin herinneringen aan onrecht vaak blijven nazinderen, is vergeven geen vanzelfsprekende weg. Toch opent juist die weg een toekomst. Zonder vergeving blijven wonden dikwijls etteren en bepalen ze de relaties tussen mensen.

Maar wie kan dat op eigen kracht? Vergeven waar onrecht is aangedaan, waar gekwetst is geworden, is geen vanzelfsprekende stap. Vandaag zegt Jezus: “Ik ben het brood dat leven geeft.” Wie naar Hem toe gaat, Hem ontvangt, Hem draagt en vanuit Hem leeft, kan soms dingen doen die verder reiken dan eigen grenzen.

Leven van Jezus’ brood betekent delen in zijn leven. Dit is meer dan zomaar een idee. Het is een werkelijkheid die een mens van binnenuit vormt. Wie zich aan Hem toevertrouwt, wordt opgenomen in zijn liefde, in zijn zachtmoedigheid, in zijn kracht. In ons toevertrouwen aan Hem zal zijn manier van kijken en handelen groeien in ons.

Dat zien we bij Stefanus. Hij kijkt zijn beulen aan zonder wrok, met de barmhartigheid van zijn Heer. Aan het kruis keek Jezus zijn vijanden aan met een hart dat vervuld was van mededogen en gericht op verzoening. Die gezindheid leeft verder in Stefanus. Hij leeft verbonden met zijn Heer, en de Heer kan in hem en door hem liefhebben.

Wij voelen ons vaak gekwetst, een ervaring die soms diep kan doorwegen. De pijn hoeft niet ontkend te worden. Het is zelfs goed ze onder ogen te zien. Wanneer ze echter ons hart volledig in beslag neemt, dreigt het te verharden en zich te sluiten voor de ander.

Weet dat juist daar, in het hart van de kwetsuur, de Heer nabij is. Hij kent en deelt ons lijden. Vanuit die verbondenheid kan er ruimte ontstaan, een opening waarin vergeving langzaam kan groeien en verzoening mogelijk wordt, vaak traag en heel geleidelijk. Veel hangt af van de mate waarin wij de Heer welkom heten.

Laten we ons toevertrouwen aan Jezus en bidden om deze gave. Wanneer wij leven van het brood dat Hij is, kan er midden in breuk en pijn nieuwe mogelijkheden ontstaan, waarin zijn liefde werkzaam is en sterker blijkt dan wat ons verdeeld houdt.

Laten we bidden

Heer Jezus,
leer ons vergeven zoals U vergeven hebt.
Als pijn ons hart dreigt te verharden,
wees dan onze kracht en genade.
Maak ons, zoals Stefanus,
tot mensen van barmhartigheid,
verbonden met U,
levend uit uw liefde.
Vandaag en alle dagen van ons leven.
Amen.

Geliefde mensen, vergeven is vaak niet makkelijk. En Jezus weet dat. Mogen we ons aan Hem toevertrouwen, opdat wat wij misschien onmogelijk achten, toch mogelijk wordt.
Een vredevolle dinsdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Bij wie zouden wij vergeving kunnen schenken? Soms zijn het mensen uit een ver verleden, soms gaat het om iets van vandaag. Het kan een woord zijn dat is blijven hangen, een breuk die nooit werd hersteld, een stilte die te lang heeft geduurd. Wat houdt ons tegen? Is het trots, pijn, teleurstelling? Of de angst dat het toch niets zou veranderen?
Durven we geloven dat ons toevertrouwen aan de Heer iets in beweging kan brengen? Dat Hij in ons een opening kan maken waar wijzelf geen doorgang meer zien?
Het zou toch jammer zijn als we sterven dat we brokstukken achterlaten die we nu nog kunnen lijmen.