donderdag in de 3e paasweek

Luisteren langs de weg

Tekst overweging: Kris

Ergens op een verlaten weg, tussen Jeruzalem en Gaza, zit een reiziger met een boekrol in de hand. Hij leest, zoekt, tast. Hij begrijpt niet echt. “Hoe zou dat kunnen als niemand mij uitleg geeft?” In die eerlijke vraag klinkt de honger van iemand die God zoekt, maar de betekenis van zijn Woord nog niet doorgrondt. En dan komt Filippus. Niet van bovenaf of als een alwetende leraar, maar als iemand die naast hem gaat zitten.

Wat een beeld! Wat een les voor een Kerk die vandaag zoekt naar wegen van evangelisatie. Filippus stelt zich niet boven de ander; hij daalt af in het moment, in het leven van die mens daar op die wagen. Niet vanop een kansel, niet met een draaiboek, maar gewoon: naast hem. Hij luistert, stelt een eenvoudige vraag en sluit aan bij wat de ander leest. Vanuit de Schrift opent hij het gesprek en getuigt hij van Jezus.

God zelf – zo lezen we – had Filippus naar die plek gezonden via een engel. Filippus gaf daaraan gehoor en kwam zo tot een ontmoeting met de eunuch. Het is de Geest die hem woorden ingaf, woorden die vrucht droegen: in dit geval zelfs met een doop tot gevolg. Ook hier een les voor de Kerk: dat wij dit gaan naar de mensen niet als iets van onszelf beschouwen, geen toe-eigening dus. Het is en blijft het werk van de Heer. Aan ons om ons aan Hem toe te vertrouwen.

In het verhaal van vandaag wordt diezelfde dag nog gedoopt, maar dat betekent niet dat ieder gesprek meteen moet uitmonden in het ontvangen van een sacrament. Wat we hier vooral kunnen leren, is het belang voor de Kerk om zich niet boven anderen te stellen, maar zich met hen te verbinden, daar waar zij staan in het leven. Dat betekent: hen zien als broeder of zuster, gegeven door God, ook als zij zich misschien bezighouden met heel andere dingen dan jij. Naast hen gaan staan – of liever nog: gaan zitten, op gelijke hoogte, de tijd nemend. Delen in hun zoektocht. Uitkijken naar aanknopingspunten. Het ‘goede gesprek’ voerend.

Zulke ontmoetingen kunnen overal gebeuren: op je werk, op de trein, op café, bij een bezoek aan de markt, bij mensen die je opzoekt in een woonzorgcentrum of een ziekenhuis.

En nogmaals, we kunnen hier niet genoeg belang aan hechten: we mogen dit niet als ‘ons project’ beschouwen. In de diepte zijn wij niet de scheppers van zulke gesprekken. Dergelijke ontmoetingen zijn een gave. De Geest zal ons leiden naar mensen, op het juiste moment. Hij zal ons de wijsheid schenken om te luisteren en het juiste woord te spreken. Hij opent ook het hart van wie luistert, zodat woorden kunnen landen en vrucht dragen.

In het evangelie van vandaag spreekt Jezus opnieuw over brood. ‘Ik ben het brood dat leven geeft’, zegt Hij. Dat brood, de Heer zelf, mogen wij, mag de Kerk, uitdelen. En wel als opdracht. Herinner je de broodvermenigvuldiging die we onlangs hoorden. Lucas vermeldt in dit gebeuren hoe Jezus de opdracht gaf aan de leerlingen: ‘Geven jullie hen maar te eten’ (Lc 9, 13). Het is dezelfde opdracht die Jezus aan de Kerk geeft: ‘Geven jullie de mensen te eten’. Welk eten? Het brood dat de Heer zelf is. Dat brood, de Heer zelf, mogen wij aanbieden. Dat brood is niet enkel bestemd voor ingewijden of gevorderden, maar voor ieder mens die het leven ten diepste wil omarmen. Zoals de eunuch, een zoeker van buitenaf, wordt ook vandaag ieder mens in de diepte door God aangesproken. Niet dat iedereen dat zo aanvoelt of Hem hoort. Maar misschien moeten we als Kerk de wereld weer leren ‘horen’. De vraag is: wie gaat naast de mensen zitten? Wie zal hun zoektocht en vragen ernstig nemen? Als Kerk dragen we hierin een opdracht, een zending. De Kerk is in wezen missionair. Laten we deze opdracht met vreugde omarmen.

Laten we als geloofsgemeenschap de moed, de nederigheid en de liefde hebben om naast de mensen te gaan zitten, tijd te maken en ons op te stellen als mede-pelgrim. En laat maar gebeuren wat moet gebeuren. Ja, laat de Geest maar zijn werk doen. Heb geen angst een longontsteking op te doen door te gaan staan in Gods heilige Wind. Integendeel. Je zal een levenskracht in je voelen opborrelen die jezelf en anderen tot leven brengt.

Laten we bidden

Heilige Geest,
breng mij vandaag bij wie op zoek is.
Leer mij luisteren zonder oordeel,
spreken zonder mezelf centraal te stellen,
stilte laten waar U wilt spreken.
Laat mij niet handelen uit eigen kracht.
Maak mij beschikbaar,
als pelgrim naast een pelgrim,
op de weg die U ons wijst.
In Christus, onze Heer.
Amen.

Geliefde mensen, laten we als Kerk naar buiten treden. De Heer is met ons.
Een toegewijde donderdag,
kris

---

Van Woord naar leven

In de Katechismus van de Katholieke Kerk lezen we, in navolging van het Tweede Vaticaans Concilie, meer bepaald Ad Gentes: ‘De Kerk is gedurende haar aardse pelgrimstocht van nature missionair, aangezien zij zelf volgens het plan van God de Vader haar oorsprong vindt in de zending van de Zoon en in de zending van de heilige Geest’ (KKK 850). Hoe betrekken we dit op ons eigen leven, in onze concrete situatie, op de plek waar wij wonen en werken, met de mensen die wij ontmoeten? Wat kan mijn bijdrage zijn in deze opdracht?