Pinksteren A

Doorwaaid door de Geest

Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia, ontleend aan het boek Het Woord van God elke dag – 2026, uitgegeven bij Otheo/Sant’Egidio.

De heilige liturgie dompelt ons onder in het mysterie van Pinksteren. Het is het begin van de zending van de Kerk. Voor het eerst verlaat de Kerk de bovenzaal. Jezus had het de apostelen gezegd toen Hij ten hemel opsteeg: “Wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen om mijn getuigen te zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.” (Hand. 1, 8).

Dat is het mysterie dat we vandaag vieren en dat we opnieuw moeten beleven. In de liturgie van dit feest komen we samen, op dezelfde plaats, in gebed, zoals de leerlingen in de bovenzaal. En we roepen de Geest over ons af.

Lucas vertelt het gebeuren in Bijbelse bewoordingen: "als een hevige windvlaag – in het huis waar ze zich bevonden – en er verschenen hen een soort vlammen, die zich als vuurtongen verspreidden en zich op ieder van hen neerzetten". Vanaf dat moment worden die leerlingen apostelen, getuigen van de verrezen Heer tot aan de grenzen van de aarde. De Geest overwint hun angst en drijft hen naar buiten, waar ze een plein aantreffen vol met een menigte mensen “uit ieder volk op aarde”.

En "allen" – niet slechts enkelen, merkt Lucas op – “werden vervuld van de heilige Geest en begonnen op luide toon te spreken in vreemde talen, zoals hun door de Geest werd ingegeven”. Het is het “wij” van de kerk, niet het “ik” van het individu, dat tot de volkeren van de hele wereld spreekt. Het wonder is dat de vele volkeren die luisteren zelf tot één volk worden omgevormd.

De hevige wind die over de bovenzaal was gekomen en de leerlingen had veranderd, komt nu via hen over het plein en slecht alle muren, te beginnen met die van de taalbarrières, waardoor ook de volkeren worden veranderd in een “wij”. Met Pinksteren worden de identiteit en de zending van de kerk duidelijk, die – zoals het Tweede Vaticaans Concilie zal zeggen – “teken en instrument van de eenheid van het menselijk geslacht” is.

Lucas presenteert met grote verhalende kracht de aanwezige volkeren één voor één: “Parten en Meden en Elamieten [...], mensen uit Kreta en Arabië [...], inwoners van Rome die zich hier gevestigd hebben [...], wij allen horen hen in onze eigen taal spreken over Gods grote daden.”.

Het is de eerste globalisering door de Geest. De volkeren die naar de prediking van de eerste christelijke gemeenschap luisterden – elk volk hoorde het ene evangelie in zijn eigen taal en allen begrepen die prediking – werden één volk: de Geest maakt de woorden van de leerlingen zo doeltreffend dat Lucas met enige voldoening schrijft: “Op die dag breidde het aantal leerlingen zich uit met ongeveer drieduizend” (Hand. 2, 41). De zending van de Kerk is begonnen.

Ook vandaag heeft de wereld behoefte aan een nieuwe doorbraak van de Geest en aan een doeltreffender communicatie van het evangelie om de wereld te bevrijden van de vernietigende kracht van het kwaad. Oorlogen blijven de samenlevingen verscheuren en zaaien dood, geweld en haat. Laten we de Geest aanroepen om het hart van de volkeren te veranderen, zoals gebeurde op dat plein in Jeruzalem.

Laten we bidden

Heilige Geest,
doorwaai onze geslotenheid,
maak ons open voor elkaar,
breek muren af
en geef ons die ene taal
van vrede en liefde.
Vandaag, morgen,
en heel ons leven door.
Amen.

Geliefde mensen, laten wij met de adem van Gods Geest de taal van liefde en vrede naar elkaar blijven zingen.
Een zalige hoogfeest,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Laat ik toe dat Gods Geest mij weghaalt uit mijn eigen kleine ik en mij leert leven als een mens van verbondenheid en gemeenschap?