zaterdag in de 7e paasweek

Ruimte laten voor Gods Geest in de ander

Tekst overweging: Kris

Paulus bereikt vandaag Rome, het eindpunt van een lange en moeilijke weg. Hij leeft er als gevangene, bewaakt door een soldaat, en toch eindigt het boek Handelingen relatief rustig. Er wordt niet verteld hoe het verder afloopt met Paulus. We horen niets over zijn proces, zijn veroordeling of zijn dood. Dat open einde lijkt bewust gekozen. Het is alsof Lucas duidelijk wil maken dat het verhaal van Christus niet stopt. Het evangelie is vanuit Jeruzalem tot in Rome geraakt en zal nu verder blijven groeien in de Kerk en in het leven van gelovigen. Het verhaal blijft open.

Volgens de christelijke overlevering zal Paulus uiteindelijk in Rome sterven als martelaar. Ook zijn levenseinde zal helemaal verbonden blijven met de verkondiging van Christus. Wat de eerste lezing ons vandaag toont is dat mensen kunnen gevangen genomen worden en zelfs gedood. Maar het Woord van God laat zich niet opsluiten. Terwijl Paulus – zoals we vandaag lezen – boeien draagt, blijft het evangelie verdergaan. Dat is de diepe hoop die door deze laatste bladzijde van Handelingen heen klinkt: menselijke machten hebben nooit het laatste woord. Christus leeft, en zijn Woord blijft mensen oproepen, dragen en vernieuwen. Het zal de Kerk blijven voeden en richting geven. Ons leven mag daaraan ten dienste zijn. Een roeping, een levensopdracht.

Vandaag, op 23 mei, herdenkt de Kerk ook Oscar Romero, de bisschop van San Salvador die tijdens de eucharistie werd doodgeschoten omdat hij opkwam voor armen en onderdrukten. Zijn leven laat iets zien van dezelfde kracht die we vandaag bij Paulus herkennen. Mensen kunnen het evangelie bestrijden en wie ervan getuigt tot zwijgen proberen brengen, maar het Woord van God blijft leven in mensen die zich door Christus laten leiden, ook wanneer dat hen het leven kost.

In het evangelie van vandaag vraagt Petrus aan Jezus wat er met Johannes zal gebeuren. Waarop Jezus antwoordt: “Wat met hem gebeurt, is niet jouw zaak. Jij moet Mij volgen.” Woorden die diep bij Petrus moeten zijn binnengekomen. Ze klinken ook nogal direct. Een beetje kort door de bocht, zouden wij vandaag zeggen. En toch gaat er achter die woorden een bevrijdende uitnodiging schuil. Jezus wijst Petrus niet af, maar duidt hem op iets heel essentieels. Petrus hoeft zich namelijk niet bezig te houden met het pad van de ander. Hij wordt uitgenodigd om zijn blik op Jezus gericht te houden en Hem te volgen.

Ik denk dat wij ons soms ook vaak sterk bezighouden met het leven van een ander. Meestal is dat helemaal niet slecht bedoeld. Gewoonlijk gaat het om mensen die ons dierbaar zijn. Ouders zijn nu eenmaal bezig met de toekomst van hun kinderen: hoe het met hen zal gaan, welke keuzes ze zullen maken, hoe ze hun weg zullen vinden in een wereld vol verwachtingen en mogelijkheden. Vanuit liefde willen ouders hun kinderen beschermen en begeleiden. Ze denken mee over hun studies, hun toekomst, hun geluk. Daar is niets verkeerds mee. Toch moeten we als christenen vooral oog blijven hebben voor Gods aanwezigheid in hun leven, voor de weg die de heilige Geest met hen wil gaan. Uiteindelijk zijn onze kinderen onze kinderen niet.

De Geest van Pinksteren – die we morgen vieren – is geen abstracte kracht. Hij roept, Hij wekt leven, Hij opent wegen die soms anders lopen dan wij zelf hadden gedacht. Petrus krijgt zijn weg, Johannes de zijne. God schrijft met ieder mens een uniek verhaal. Daarom vraagt opvoeden ook vertrouwen: geloven dat God reeds werkzaam is in het hart van onze kinderen en jongeren.

Misschien ligt daar wel een van de moeilijkste opdrachten in het opvoeden: leren toevertrouwen. Niet alles willen invullen of vastleggen. Wel nabij blijven op een wijze die ruimte geeft om te groeien. Jongeren mogen ontdekken dat er Iemand met hen meetrekt, dat hun leven gedragen wordt door een liefde die hen kent en roept.

En dat is misschien het mooiste wat wij hun kunnen meegeven: onze jonge mensen leren luisteren naar de stem van God in hun leven. Dat ze Hem zoeken in het gebed, in stilte, in gesprekken, in de kleine en grote keuzes van elke dag. Dat ze hun weg leren leggen in het licht van Christus, die iedere mens persoonlijk kent en liefheeft.

Ouders, grootouders, begeleiders: laten we aanwezig zijn bij onze jongeren met een biddend hart. Laten we hen ondersteunen met vertrouwen, geduld en nabijheid, zodat zij in vrijheid hun eigen weg mogen ontdekken, geleid door de heilige Geest.

Laten we bidden

Goede God,
zend uw Geest over onze gezinnen.
Maak jonge ouders tot mensen van gebed
die hun kinderen begeleiden
met liefde en vertrouwen.
Wek in jongeren een open hart,
een verlangen om uw stem te herkennen.
Geef hun moed om keuzes te maken
gedragen door uw Geest,
vrij en verbonden,
op hun eigen unieke weg.
Dat zij Jezus mogen volgen
met vreugde en vertrouwen.
Amen.

Een mooi Pinksterweekend voor ieder van jullie!
Genegen, kris

---

Om mee op weg te gaan

Neem ik dagelijks de nodige tijd om mijn gezin en mezelf onder Gods zegen te plaatsen, met de bede dat de heilige Geest ons leven mag leiden?

Hoe kan ik een open gesprek voeren met mijn kinderen over hun levens- of studiekeuze, in vertrouwen dat God ook met hen een weg gaat?