25 april - H. Marcus, evangelist

Het Goede Nieuws, geleefd en gedeeld

Tekst overweging: Kris

Vandaag, op deze feestdag van de heilige Marcus, zendt het evangelie ons de wereld in om het Goede Nieuws, de Blijde Boodschap, te verkondigen. Verkondigen in daad en woord.

De vraag is: zien de mensen aan ons dat we christenen zijn? Niet omdat we zouden willen opvallen, maar omdat onze levenswandel, de keuzes die we maken en onze omgang met elkaar en met ieder mens iets laten doorschemeren van een werkelijkheid die groter is dan onszelf.

Een christen leeft vanuit een inwoning: Gods drie-ene Liefde. Die inwoning, God zelf, nodigt uit om ons in Hem te vestigen en zijn liefde te belichamen in de wereld. Niet op eigen kracht, maar gedragen in genade. Hij wil in ons werken, ons vormen, ons leiden. Wij zijn de fluit, Hij de fluitspeler. De muziek is Gods leven door ons heen.

Een christen leeft als een paasmens, met een diep besef van innerlijke bevrijding. Hij leeft als het ware als Adam en Eva in het herteld Paradijs, in diepe verbondenheid met God. Dat betekent niet dat hij een teruggetrokken leven zou leiden, ver weg van de wereld, of een verheven bestaan boven al het andere. Zijn vrijheid krijgt juist gestalte midden in het leven van elke dag, waar zorgen niet ontbreken, eigen aan elk menselijk bestaan. Maar de dagelijkse zorgen worden gedragen in een ander licht, gericht op God, die het hart oriënteert en richting geeft. De zorgen verliezen hun beklemming wanneer ze niet meer rond het eigen ik blijven draaien, maar geplaatst worden in een ruimer perspectief.

Ook in de omgang met de naaste krijgt dit vorm. De zorgen van de ander worden gezien, ontvangen en gedragen, in het licht van God. Steeds klinkt de vraag hoe Gods liefde hier en nu concreet zichtbaar kan worden. Niet wegkijken en al zeker niet weglopen. De ander is een broer of zus, toevertrouwd om zorg voor te dragen.

In een wereld die vaak getekend wordt door eigenbelang en door de drang om te overheersen, klinkt de christelijke zending zeer helder. Wij zijn geroepen om licht te zijn, door het leven in zijn kwetsbaarheid en schoonheid te omarmen, door het goede in de ander te blijven zien en ieder mens, zonder onderscheid, te benaderen als een broer of zus.

Ook wanneer iemand zich keert naar het kwaad, blijft die blik van verbondenheid essentieel. Christus deed niet anders. Het goede nieuws wordt zichtbaar waar barmhartigheid een plaats krijgt, waar mensen ervaren dat ze niet herleid worden tot hun fouten, maar gezien worden in hun waardigheid en menszijn.

Die weg vraagt in de diepte om nederigheid, zowel tegenover God als tegenover de naaste. De eerste lezing is daar heel duidelijk over: "In de omgang met elkaar moet ieder van u altijd de minste willen zijn, want God keert zich tegen hoogmoedigen, maar aan nederigen schenkt Hij zijn genade. Onderwerp u dus nederig aan Gods grote macht, dan zal Hij u op de bestemde tijd verheffen." Nederigheid is geen houding van jezelf niet waardig achten, maar juist integendeel: het is een manier van bestaan waarin ruimte ontstaat voor Gods kracht. Dat is christelijke waardigheid. Het gaat erom Hem alle ruimte te geven in je leven, zodat zijn liefde ten volle werkzaam kan zijn. Nederigheid brengt ons altijd dichter bij God én de ander, omdat ze ons losmaakt van zelfverheffing, de kern van alle kwaad.

Deze weg vraagt waakzaamheid. Ook hier spreekt de eerste lezing van vandaag klare taal: "Wees waakzaam, wees op uw hoede, want uw vijand, de duivel, zwerft rond als een brullende leeuw, op zoek naar een prooi. Stel u tegen hem teweer, gesterkt door uw geloof." Er is veel dat ons aantrekt en meesleept, dat ons verwijdert van de eenvoud van het evangelie en van de gerichtheid op God. Waakzaam leven betekent dat we ons hart blijven richten op onze roeping, dat we trouw blijven aan wat ons gegeven is. Het vraagt keuzes, soms tegen de stroom in, om niet mee te gaan in patronen die de liefde uithollen. Het is een voortdurende oriëntatie op God, een leven dat zich laat voeden door gebed en door het besef dat Iemand ons roept en ons draagt.

Het is de roeping van de Kerk en van iedere gelovige gemeenschap. Wij kunnen en mogen in deze wereld een verschil maken. Niet door ons te laten gelden, maar gewoon door een leven te leiden 'in de Heer'. Waar mensen samenkomen rond Christus, waar ze leven in Hem, waar ze elkaar dragen en opbouwen, waar ze de liefde gestalte geven in het concrete leven, daar wordt zichtbaar wat God met de mensheid voorheeft.

"Trek heel de wereld rond en verkondig het goede nieuws aan alle schepselen." Laten we deze roeping ten diepste omarmen. Moge ze zichtbaar zijn in het gewone leven van elke dag, met een bijzondere genegenheid voor al wat broos is rondom ons, gedragen door Gods genade.

Laten we bidden

Heer Jezus,
leer ons leven als paasmensen,
geworteld in uw verrijzenis,
opdat wij vrij en toegewijd
de weg van de liefde kunnen gaan.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, moge de vrede van de Opgestane de bedding zijn van onze liefde voor ieder.
Een mooi weekend,
kris

---

Om mee op weg te gaan

“Trek heel de wereld rond en verkondig het goede nieuws aan alle schepselen.” Hoe krijgt deze zending concreet vorm in jouw woorden, je keuzes en je omgang met anderen?