dinsdag in week 8 door het jaar

Zijn we beschikbaar ?

Tekst overweging: Kris

Het evangelie van vandaag volgt onmiddellijk op het verhaal van de rijke jongeman. Die man was oprecht op zoek naar een leven met God. Hij leefde de geboden trouw na, maar toen Jezus hem uitnodigde om zijn bezit los te laten en Hem te volgen, ging hij bedroefd weg. Zijn rijkdom hield hem vast. Dat deed Petrus naar zichzelf kijken. Hij zei: “Wij hebben alles achtergelaten om U te volgen.” Dat was ook werkelijk zo. Zij hadden hun netten en hun oude bestaan achtergelaten. En toch moet Petrus hebben aangevoeld dat het bij Jezus om een nog diepere overgave ging. Achter zijn woorden zat dus meer dan fierheid. Het was ook een vraag: wat betekent het eigenlijk om alles achter te laten omwille van U?

Jezus verwijst inderdaad naar een diepere weg, een weg die eigenlijk voorafgaat aan het delen van goederen met de armen. Want een mens kan uiterlijk veel achterlaten en innerlijk nog volledig rond zichzelf blijven draaien. De akkers en huizen waar Jezus over spreekt, liggen vaak verborgen in ons hart. We hebben angst ons leven uit handen te geven. Het is moeilijk het roer van ons leven werkelijk aan de Heer toe te vertrouwen. Vaak ankeren we ons leven liever aan onszelf dan aan Hem. De vrees om onszelf te verliezen zit diep in ons. Terwijl we als christenen eigenlijk weten dat ons meest waarachtige zelf juist te vinden is in de Heer. Onze ware identiteit ligt in Christus, wanneer wij ons door Hem laten opnemen in zijn leven.

Konden we maar eens de vrijheid en de vreugde bevroeden van een leven dat zich ten volle schenkt aan de Heer. Vaak kiezen wij voor een soort grafleven en weigeren we de steen van ons graf te laten wegrollen. Jezus wil ons doen opstaan. Hij wil ons een nieuw leven schenken in Hem. Hij wil dit in ons bewerken. Hij verlangt dat wij kinderen van het licht worden, levend vanuit zijn verrijzenis, en geen mensen die opgesloten blijven in de duisternis van het gesloten graf. Christus volgen vraagt meer dan een paar uiterlijke keuzes. Het vraagt een hart dat zich laat openen en dat toelaat dat Christus ons opneemt in zijn leven en ons omvormt tot mensen die leven vanuit zijn liefde.

Toch mogen we de woorden van Jezus ook niet losmaken van hun letterlijke betekenis. Jezus spreekt over het achterlaten van broers, zussen, moeder, vader, kinderen, huis en akkers. Dit kan soms heel concreet en letterlijk zijn. Doorheen de geschiedenis hebben mensen werkelijk huis en familie verlaten om hun leven volledig aan Christus toe te vertrouwen. Jezus minimaliseert die keuze niet. Ik denk aan de vele missionarissen die de wereld doorkruist hebben en zoveel hebben achtergelaten omwille van het Rijk Gods. Ik denk ook aan de vele kloosterlingen, priesters en leken die gekozen hebben voor een godgewijd en celibatair leven. Ondanks hun menselijke verlangens hebben zij ervoor gekozen zich ten volle aan de Heer toe te vertrouwen, alles achterlatend om de weg te gaan die Christus in hen wilde gaan. Daarmee keert Jezus zich niet tegen huwelijk, familie, vriendschap of materie. Hij vraagt geen minachting voor menselijke relaties of het geschapen leven. Maar Hij maakt wel duidelijk dat niets de plaats van God mag innemen. Zodra bezit, zekerheid of zelfs menselijke relaties een hindernis worden om Jezus te volgen, moeten wij ons de vraag stellen wie werkelijk het middelpunt van ons hart is, en waaraan wij ons leven uiteindelijk hebben verankerd.

Wanneer Jezus spreekt over achterlaten, spreekt Hij ook over "vervolging". Het evangelie schuurt immers vaak met menselijke logica. Liefde, vergeving, eenvoud en overgave botsen dikwijls met de geest van de wereld, die vaak draait om bezit, succes, macht en zelfbescherming. Wie werkelijk leeft en keuzes maakt vanuit Christus zal soms met onbegrip, weerstand of zelfs vervolging - in welke vorm ook - te maken krijgen. Dit is geen romantiek. Dit is kruis-liefde. Van belang is in Christus te blijven, in zijn liefde en in zijn barmhartigheid voor de wereld. Hoogmoed, de drang om de held te willen uithangen of zich boven de ander te stellen, staan haaks op die weg. In Christus blijven, met de liefde waarmee Hij zijn kruis gedragen heeft, is de boodschap, gelovend dat deze nederige houding Christus ruimte geeft om Kerk en wereld te vernieuwen.

Op de weg van kruis en loslaten groeit ware heiligheid, waartoe de eerste lezing vandaag oproept: “Wees heilig, want Ik ben heilig.” In dat woord ‘heilig’ mogen we iets van ‘heling’ beluisteren. Heilig worden is je laten helen door de Heer. Het is het oude, gesloten zelf afleggen, zodat Christus steeds meer ruimte krijgt in ons hart. Heiligheid is geen afstand nemen van het leven, maar juist je dieper laten opnemen in het leven van Christus zelf. Het is groeien naar innerlijke eenheid, waar een mens niet langer verdeeld leeft tussen liefde en eigenbelang, maar steeds meer geworteld raakt in Hem. En daarvoor moeten we inderdaad dingen achterlaten. Gewoontes, gehechtheden, bezit, alles wat ons opgesloten houdt in onszelf. Alleen zo kan Christus ons vanbinnen omvormen en ons laten delen in zijn leven.

Zijn we beschikbaar? Daarover gaat het.

Laten we bidden

Heer,
rol de steen weg
van alles wat ons hart
gesloten houdt voor U.
Voer ons binnen in het licht
van uw verrijzenis.
Doe ons opstaan in U.
Amen.

Geliefde mensen, laten wij ons leven toevertrouwen aan Christus en ons verankeren in zijn liefde die nooit vergaat.
Een mooie dinsdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Merk je in jezelf dat er zaken zijn - dat kunnen gewoontes zijn, neigingen, goederen of zelfs mensen zijn - die een heroriëntatie vragen in hoe we ermee omgaan? Welke plaats krijgt Christus werkelijk in de keuzes, gehechtheden en zekerheden in ons dagelijks leven?