donderdag in week 15 door het jaar

Het juk van Christus

Tekst overweging: Kris

Jezus richt zich tot mensen die vermoeid zijn en onder zware lasten gebukt gaan. Je zou verwachten dat Hij zegt: "Leg die last neer. Gooi dat juk van je af." Maar dat zegt Hij niet. Integendeel, Hij nodigt uit: "Neem mijn juk op."

Laten we eerst eens kijken wat een juk is. Van daaruit kunnen we beter begrijpen wat Jezus bedoelt. Een juk is een houten dwarsbalk die op de schouders van twee ossen wordt gelegd, zodat zij samen een ploeg of een wagen kunnen voorttrekken. Het verdeelt de last en maakt zwaar werk mogelijk. Vaak wordt een jonge, onervaren os onder hetzelfde juk geplaatst als een oudere, sterke os. De ervaren os kent de weg, bepaalt het tempo en draagt het grootste gewicht. De jonge os leert al werkend van zijn metgezel. Dergelijk gebruik bestaat vandaag nog steeds op heel wat plaatsen in de wereld, al zullen we het in onze streken nog zelden tegenkomen.

In de Bijbel heeft het juk meestal geen positieve betekenis. Het roept beelden op van slavernij en onderdrukking. Israël kende het juk van Egypte (Lev 26,13) en later dat van Babel (Jer 27,8-12). De profeten verkondigen dat God dat juk zal verbreken en zijn volk zal bevrijden (Jes 9,3; 10,27; Jer 30,8). Ook in de tijd van Jezus sprak men over het juk van de Wet. Wat bedoeld was als een weg naar het leven, was voor velen een zware last geworden door de vele voorschriften en menselijke toevoegingen (vgl. Mat 23,4).

Er zijn dus jukken die mensen neerdrukken en gevangen houden. Maar er is ook het juk van Christus. Het eerste put uit. Het tweede geeft rust en leven.

Zoals de jonge os samenloopt met de ervaren os, zo nodigt Jezus ons uit om naast Hem te lopen. Hij vraagt niet dat wij vóór Hem uitlopen, noch dat wij ons achter Hem aanslepen. Hij wil dat wij met Hem optrekken, ons door Hem laten leiden en dragen.

Tegelijk zegt Hij: "Leer van Mij." Dat leren is meer dan onderwijs ontvangen. Het is leren leven in zijn nabijheid. Leren kijken zoals Hij kijkt. Leren liefhebben zoals Hij liefheeft. Leren vergeven, onderscheiden en zorgvuldig omgaan met onze woorden. Het is zijn liefde laten groeien in ons hart.

Met de uitspraak: "Ik ben zachtmoedig en nederig van hart", laat Hij zien wie Hij is en hoe Hij zijn leerlingen wil leiden. Een os die een ploeg trekt, wordt soms hard aangespoord en kan daardoor bruusk reageren of ongeduldig vooruitstormen. Jezus is anders. Hij dwingt niet. Hij sleurt niemand mee. Hij begeleidt. Hij leert. Hij geeft ruimte om te groeien. Hij trekt niet aan ons, maar gaat met ons op weg. Anders gezegd: zijn leiding komt enkel en alleen voort uit liefde.

"Leer van Mij wat het betekent zachtmoedig en nederig van hart te zijn." Als wij, in welke hoedanigheid of functie ook, mensen leiding geven, mogen wij dus van Jezus leren wat dit betekent. Waar wij vandaag spreken van 'dienend leiderschap' op de werkvloer, of van 'gelovige opvoeding' thuis of voor de klas, spreekt Jezus over 'zachtmoedigheid en nederigheid van hart'. Een ware leerschool!

Wat het evangelie van vandaag vooral niet wil zeggen, is dat het dragen van zijn juk geen inspanning vraagt. Maar, en daar gaat het over, wij hoeven de weg niet alléén te zoeken en de last niet alléén te dragen. Wie met Christus verbonden leeft, ervaart niet dat de lasten en zorgen van het leven verdwijnen, maar wel dat zij worden meegedragen door Iemand die ons in liefde nabij is.

Dat klinkt mooi en heel uitnodigend. Toch blijkt het in de praktijk niet zo eenvoudig om ons werkelijk aan Hem toe te vertrouwen. Wij zijn geneigd onze eigen weg te gaan, zelf antwoorden te zoeken en te vertrouwen op onze eigen kracht. Een christen is echter geroepen zijn leven te verbinden met Christus. Hij nodigt ons uit in zijn voetsporen te gaan. Dat doen wij door te luisteren naar zijn woord, ons te laten vormen door zijn Geest, te leven vanuit de gemeenschap van de Kerk, ons te voeden met de sacramenten en ons hart af te stemmen op het zijne. Dat verandert niet noodzakelijk onze levensweg, maar wel de manier waarop wij hem gaan.

Misschien is dat wel de mooiste les van het juk dat twee ossen met elkaar verbindt. De jonge os hoeft niet voortdurend te bewijzen dat hij sterk genoeg is. Hij mag vertrouwen op degene die de weg kent, die hem leidt en draagt.

Wat Christus ons uiteindelijk wil leren, is dat zijn liefde steeds meer de maat wordt van ons leven. Laten wij daarom van Hem leren en zijn juk opnemen.

Laten we bidden

Jezus,
blijf bij ons
wanneer de weg zwaar wordt.
Open onze ogen en ons hart
voor uw aanwezigheid.
Houd ons aan uw zijde
en leer ons uw juk op ons te nemen.
Wil ons leiden, dragen en behoeden.
Opdat wij dragers mogen worden
van uw liefde.
Amen.

Geliefde mensen, laten we ons verbinden met de Heer.
Een mooie donderdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Kunnen wij groeien naar een leven in zo'n verbondenheid met de Heer dat wij ervaren hoe Hij ons leidt, draagt en behoedt?