donderdag in week 12 door het jaar

Aan het slot van de Bergrede

Tekst overweging: Kris

Sinds maandag 8 juni hebben we – met uitzondering van de zondagen en enkele feestdagen – geluisterd naar de Bergrede van Jezus. Sinds de zaligsprekingen heeft Hij zijn leerlingen, en met hen ook ons, meegenomen op een weg waarop het hart steeds meer gevormd wordt naar Gods verlangen. Hij heeft gesproken over zachtmoedigheid, barmhartigheid, zuiverheid van hart en de roeping om vredestichters te zijn. Hij heeft zijn leerlingen opgeroepen zout van de aarde en licht van de wereld te zijn. Hij heeft gewezen op de diepere betekenis van de wet, die niet begint bij uiterlijke naleving maar bij de houding van het hart. Hij heeft geleerd hoe te bidden, hoe te vasten en hoe aalmoezen te geven zonder zichzelf in het middelpunt te plaatsen. Hij heeft gewaarschuwd tegen de macht van bezit en tegen een leven dat verteerd wordt door zorgen. Hij heeft opgeroepen tot vertrouwen op de Vader, tot vergevingsgezindheid en tot een liefde die verder reikt dan de grenzen van eigen belang. Heel de Bergrede tekent het beeld van een mens die zich door Gods koninkrijk laat vormen en het zichtbaar maakt in het dagelijks leven. Nu Jezus deze rede afrondt, stelt Hij zijn leerlingen, en ons, voor een beslissende vraag: wat gaan wij met deze woorden doen?

Jezus maakt duidelijk dat het niet voldoende is Hem met de mond te belijden. “Heer, Heer” zeggen is op zichzelf geen garantie dat iemand leeft volgens Gods wil. Zelfs indrukwekkende religieuze prestaties zijn niet het doorslaggevende criterium. Uiteindelijk gaat het om een hart dat zich laat vormen door Gods woord en om een leven dat daarvan getuigt in concrete daden.

Jezus wil ons behoeden voor de illusie dat geloof enkel bestaat uit vrome woorden, mooie gebeden of uiterlijke betrokkenheid. Hij weet hoe gemakkelijk een mens zichzelf kan wijsmaken dat dit voldoende is. We kunnen trouw bidden, deelnemen aan vieringen en ons christen noemen, terwijl het evangelie weinig invloed heeft op onze keuzes, onze omgang met anderen en onze manier van leven. Dan dreigt er een kloof te ontstaan tussen wat wij belijden en hoe wij daadwerkelijk leven.

Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van het huis op de rots en het huis op het zand. Het verschil zit niet in het uiterlijk van het huis. Beide huizen krijgen dezelfde regen, dezelfde overstromingen en dezelfde stormen te verduren. Het verschil zit verborgen onder de grond, in het fundament waarop gebouwd werd. Pas wanneer de storm komt, wordt zichtbaar waarop het huis werkelijk rust.

Zo is het ook met ons geloof. Er zijn momenten waarop het leven ons op de proef stelt. Ziekte, verdriet, ontgoocheling, verlies, twijfel of onzekerheid kunnen de grond onder onze voeten doen beven. Dan blijkt waarop wij hebben vertrouwd. Wie zijn leven bouwt op Christus, ontdekt een stevigheid die niet uit zichzelf komt. Wie vooral vertrouwt op eigen kracht, op eigen gelijk, op het beeld dat hij van zichzelf heeft opgebouwd of op een Godsbeeld dat vooral zijn eigen verwachtingen weerspiegelt, merkt hoe kwetsbaar zulke fundamenten kunnen zijn.

Met dit gevaar voor ogen nodigt Jezus ons aan het einde van zijn Bergrede uit om ons leven volledig aan Hem toe te vertrouwen. Hijzelf is de rots waarop wij mogen bouwen. Wanneer zijn woord wortel schiet in ons hart en gestalte krijgt in ons handelen, groeit er een geloof dat standhoudt, ook wanneer stormen opsteken. Laten we daarom de verbondenheid met Hem voeden in het persoonlijk gebed, in de eucharistie en in het leven van de Kerk. Zo kan zijn woord steeds dieper doordringen in ons hart en vrucht dragen in ons dagelijks leven.

Laten we bidden

Heer Jezus,
bewaar ons ervoor ons geloof te beperken
tot woorden alleen.
Geef ons een luisterend hart,
dat ontvankelijk blijft voor uw stem.
Schenk ons de genade U te volgen
in de kleine en grote keuzes van elke dag.
Laat uw woord vrucht dragen in ons leven,
zodat ons geloof zichtbaar wordt in liefde.
Maak ons volhardend in hoop
en standvastig in vertrouwen.
Amen.

Geliefde mensen, het zijn erg warme dagen. Ga eens langs bij mensen in de buurt van wie je weet dat ze kwetsbaar zijn. Vraag hoe het met hen gaat en of ze misschien iets nodig hebben. Ook dat is Kerk zijn.
Zegen over deze dag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Waarop of op wie bouw jij je leven werkelijk? Het evangelie nodigt ons uit ons leven op Christus te bouwen, maar krijgt die keuze ook daadwerkelijk gestalte in ons dagelijks leven? Waar ervaren wij een verschil tussen wat wij geloven en hoe wij leven? Hoe kunnen wij onze verbondenheid met de Heer verdiepen, zodat Hij steeds meer het fundament van ons leven wordt?