Geboorte van Joh de Doper

Gekend, geroepen, gezonden

Tekst overweging: Kris

Vandaag klinken drie lezingen die elk op hun eigen manier spreken over de komst van Johannes de Doper. Jesaja bezingt een profeet die al in de moederschoot wordt geroepen; Paulus vertelt hoe Johannes het volk uitnodigt tot bekering en wijst op de komende Messias; en Lucas verhaalt de geboorte van Johannes, het kind dat niet de naam van zijn vader krijgt, maar een naam van bovenaf: Johannes, ‘God is genadig’. Drie lezingen die elk getuigen van Gods handelen in een mensenleven, van een roeping die ons voorafgaat, en van een weg die door Hem wordt voorbereid.

Johannes is profeet in de volle zin van het woord – de laatste van de profeten van het Oude Verbond, en tegelijk de wegbereider van het Nieuwe: hij staat op de drempel, wijst de Messias aan en maakt Hem bekend. Zijn hele leven is afgebakend door zijn roeping. Hij leeft afgezonderd, eenvoudig, met een scherpe blik op wat waar en onwaar is, met een vurige toewijding aan zijn opdracht. Hij is niet het Licht, maar wijst ernaar. Hij is niet de Messias, maar baant de weg. Hij is geen man van compromissen, maar van waarheid. En tegelijk is hij de vreugdevolle vriend van de Bruidegom, een beeld dat hij later zelf zal gebruiken om zijn plaats tegenover Jezus te omschrijven (Joh 3, 29). Alles in zijn leven verwijst naar Christus. In Johannes ontmoeten we een man die zijn bestaan volledig laat vormen door Gods roep, waaraan hij zich met zijn hele leven toevertrouwt.

Toch spreekt het feest van vandaag niet alleen over Johannes. Het richt zich ook tot ieder van ons. Wij zijn geen profeten zoals hij, maar dragen wel een unieke roeping in ons. Iedere mens wordt geroepen – zonder uitzondering – en niemand anders kan op die roep antwoorden dan hij of zij zelf. Jouw leven draagt een roeping die geen ander in jouw plaats kan vervullen. En zoals Johannes uiteindelijk naar Christus verwees, zo vindt ook iedere christelijke roeping haar diepste betekenis in Hem.

Christus roept met liefde en wacht op een vrij antwoord. Hij verwacht geen luidruchtige belofte, maar een innerlijke beweging van overgave. Het is het ja van Maria, het ja van Johannes, het ja van zovele gelovigen die hun leven afstemmen op Gods stem. Het is een ja dat getekend is door diepe innerlijke vrede, geen opgewekte emotie, maar een stille vrede, ja zelfs een diepe vreugde. Een vrede die voortkomt uit het besef dat je wandelt met de Heer, dat je leeft in zijn nabijheid, dat je weet: ik ben op weg, ik ben gezonden, ik ben geliefd, ik word gedragen. Johannes groeide op en werd gesterkt door de Geest, zo lezen we vandaag. Diezelfde Geest wil ook ons begeleiden en ons hart openen voor Gods weg.

Die persoonlijke roeping krijgt haar volle betekenis in het samen. Wij zijn niet enkel individuen met elk onze weg; wij zijn ook een gemeenschap van geroepenen. God schrijft zijn verhaal met mensen die Hij uitnodigt tot medewerking. Johannes riep de mensen van zijn tijd op tot bekering, tot een nieuw leven dat ruimte maakt voor God; tot verzoening met Hem en met elkaar. Ook vandaag blijft die oproep klinken. Waar mensen zich laten omvormen door Gods liefde, groeit gemeenschap. Binnen die gemeenschap groeit verzoening. En waar verzoening groeit, krijgt vrede alle kansen.

En vandaag, in een wereld waar conflicten blijven woeden en vrede vaak afhankelijk blijkt van broze bestanden, klinkt onze gezamenlijke roeping des te luider: bouwers van vrede te zijn. De roepstem van God is geen stem die ons afsluit van de wereld, maar een stem die ons naar de wereld zendt. Niet met wapens of woorden van strijd, maar met verzoening en met een vasthoudende trouw aan wat goed en waar is.

Hoe pijnlijk is het om telkens opnieuw te moeten zien hoe wereldleiders, hoe landen en volkeren, en zelfs religies, tegenover elkaar komen te staan, hoe haat zich nestelt, hoe geweld als vanzelfsprekend lijkt. Tegelijk klinkt de oproep om niet te wanhopen. Laat ons bidden voor deze wereld, dag na dag, haar dagelijks neerleggen in de schoot van de Heer.

En laten we niet vergeten – hoe cliché dat ook klinkt – dat vrede begint in het kleine. In de woorden die we kiezen, in de manier waarop we met elkaar omgaan, in het bewaren van het evenwicht en het zoeken naar verzoening.

De eerste woorden van de Verrezene aan zijn leerlingen waren: "Vrede zij u" (Joh 20, 19). Dat is de erfenis die ons wordt toevertrouwd. Die vrede begint bij ons ja-woord, in ons antwoord op Gods roep, in de bereidheid om met en in de Heer te leven. Zo mag de vrede van Christus wortel schieten in ons hart en zichtbaar worden in de wereld om ons heen.

Laten we bidden

God van leven,
zoals Johannes geleid werd door uw hand,
zo vragen wij: leid ook ons.
Maak ons ontvankelijk voor uw roep,
vuur ons aan met uw Geest
en schenk ons de vreugde die groeit uit uw vrede.
Zend ons als dragers van licht,
getuigen van hoop
en bouwers van vrede in deze wereld.
Door en in Christus, onze Broeder en Heer.
Amen.

Geliefde mensen, moge in ieder van ons de liefde groeien voor die unieke roeping die God in ons leven heeft gelegd.
Een zalig hoogfeest!
kris

---

Om mee op weg te gaan

Jouw leven draagt een roeping die geen ander in jouw plaats kan vervullen. Koester haar. Jouw ja-woord bepaalt je diepste levensgeluk en draagt bij aan Gods droom voor de mensheid.