zaterdag in week 12 door het jaar

Spreek, Heer, en ik zal gezond worden

Tekst overweging: Kris

Gisteren hoorden we hoe Jezus een melaatse genas. Vandaag volgen nog meer genezingen: die van de knecht van een Romeinse centurio, die van de schoonmoeder van Petrus en ten slotte die van vele zieken en bezetenen. Matteüs plaatst deze genezingsverhalen bewust onmiddellijk na de Bergrede. Jezus brengt nu zelf in praktijk wat Hij zojuist heeft verkondigd. Hij die er zo op gehamerd heeft dat het niet bij woorden mag blijven, maakt zijn eigen boodschap nu waar in daden.

Wat Hij in deze genezingen ook toont, is dat Gods koninkrijk in Hem zichtbaar wordt. Waar Hij komt, wijken ziekte, uitsluiting en gebrokenheid. Zo laat Hij zien wat het betekent wanneer Gods koninkrijk doorbreekt in het leven van mensen.

Laten we eens stilstaan bij de ontmoeting tussen Jezus en de centurio. Opmerkelijk genoeg is de grootste gelovige in dit evangelie geen Israëliet, maar een Romeinse officier, iemand die behoort tot de bezettende macht. Dat moet de toehoorders van Jezus ongetwijfeld hebben verbaasd. Daarmee maakt Jezus duidelijk dat Gods koninkrijk openstaat voor alle mensen. Niet afkomst, niet religieuze status en ook niet verdiensten geven toegang tot Gods genade. Wat telt, is een hart dat zich in vertrouwen voor Hem opent.

Dat vertrouwen zien we bij de centurio. Hij probeert Jezus niet te overtuigen met zijn goede werken. Hij beroept zich niet op rechten of voorrechten. Hij weet zich klein voor Jezus en spreekt woorden die getuigen van diepe nederigheid: "Heer, ik ben het niet waard dat U onder mijn dak komt. Spreek slechts één woord en mijn knecht zal genezen." Zijn vertrouwen rust niet op zichzelf, maar volledig op de kracht van Christus.

Het is een zin die wij kennen vanuit de eucharistieviering. Vlak vóór wij de communie ontvangen, bidden ook wij: "Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt, maar spreek en ik zal gezond worden." Hoe gaan wij om met deze woorden die wij op dat moment uitspreken? Geloven wij werkelijk dat Christus 'met één woord' ons hart kan aanraken? Geloven wij dat Hij ons kan genezen van wat ons gevangenhoudt: onze angst, ons egoïsme, onze hardheid, onze moedeloosheid of onze onverschilligheid? Durven wij met dezelfde nederigheid als de centurio erkennen dat ook wij genezing nodig hebben? Geen mens kan zonder Gods genade.

Misschien is het goed om die ene zin tijdens onze volgende eucharistievieringen eens heel bewust uit te spreken: biddend, in overgave en vanuit ons hart. "Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt, maar spreek en ik zal gezond worden." Misschien wordt de communie dan opnieuw wat zij ten diepste is: een ontmoeting met Christus die ons aanraakt, geneest en zendt.

Laten we tot slot toch ook eens kijken naar de genezing van Petrus' schoonmoeder, en vooral naar wat er onmiddellijk na haar genezing gebeurt. "Ze stond op en begon voor Hem te zorgen", zo lezen we. Ontvangen liefde wil gedeeld worden.
Hoe verlaten wij de kerk na een eucharistieviering, nadat wij als gemeenschap hebben toegelaten dat Jezus ons heeft aangeraakt door zijn Woord en doorheen het Brood? Gaan we daarna gewoon weer over tot de orde van de dag? Of laten we ons, zoals de schoonmoeder van Petrus, oprichten om zorgzaam in het leven te staan? Anders gezegd: worden de woorden van de Bergrede zichtbaar in de manier waarop wij omgaan met onze partner, onze kinderen, onze collega's, onze buren of de mensen die ons nodig hebben? Dan pas krijgt de eucharistie haar volle betekenis. Dan blijft Gods Woord niet beperkt tot wat wij horen of uitspreken, maar krijgt het, net als bij Jezus, handen en voeten in ons leven.

Laten we bidden

Heer Jezus,
geef ons het gelovige hart van de centurio.
Leer ons op uw woord te vertrouwen
en ons voor U te openen.
Raak ons aan in de eucharistie,
genees wat in ons gewond is
en zend ons uit
om uw liefde zichtbaar te maken.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij in kleine daden laten zien wat wij met onze lippen belijden.
Ik wens jullie een mooi weekend, in de vrede van de Heer.
Genegen, kris

---

Om mee op weg te gaan

Hoe staat het met jouw vertrouwen in de Heer als het gaat om innerlijke genezing? Geloven wij dat ergens in de verte, of durven wij ons werkelijk zo aan Hem toe te vertrouwen dat Hij in ons kan werken? Wat leert de Romeinse centurio jou vandaag?