zaterdag in week 1 door het jaar

De tafel als plaats van herstel

Tekst overweging: Kris

Wanneer wij mensen uitnodigen om mee te werken, om deel te nemen aan een project of om tot onze kring te behoren, doen we dat meestal niet willekeurig. We kijken wie talent heeft, wie betrouwbaar lijkt, wie iets kan bijdragen. Vaak kiezen we mensen van wie we vermoeden dat ze onze verwachtingen kunnen waarmaken. Dat is menselijk en begrijpelijk.

In het evangelie zien we bij Jezus een heel andere beweging. Het spreekt voor zich dat ook Hij mensen rondom zich had bij wie Hij zich thuis voelde. Toch valt vooral op hoe Hij zich telkens opnieuw richt tot mensen die wij niet spontaan zouden uitkiezen. Hij gaat naar wie vastzit, wie verdacht is, wie gebroken door het leven gaat. Dat gebeurt niet toevallig, maar doelbewust, gedragen door zijn zending en gevoed door liefde.

Dat zien we heel concreet in de roeping van Levi. Levi is tollenaar, iemand in dienst van de Romeinse bezetter, iemand die als onbetrouwbaar en moreel verdacht wordt beschouwd. Hij staat aan de rand van de gemeenschap. Jezus loopt niet aan hem voorbij. Hij spreekt hem aan en zegt eenvoudig: “Volg Mij.”

Het blijft daar niet bij. Jezus gaat met hem aan tafel. Niet alleen voor enkele opbeurende woorden, maar om samen te eten. In de Bijbel is dat nooit zomaar een detail. Samen eten betekent uitnodiging, gemeenschap, deelname.

En het blijft niet bij Levi alleen. Rond die tafel liggen, zo lezen we, vele tollenaars en zondaars. Voor buitenstaanders is het een vreemd gezelschap, voor velen zelfs aanstootgevend. Toch is het precies daar waar het wezenlijke van Jezus' zending zichtbaar wordt.

Hij zegt het zelf: “Gezonde mensen hebben geen dokter nodig, maar zieken wel; Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te roepen, maar zondaars.” Dat is goed nieuws voor Levi en de anderen aan tafel. Jezus zoekt hen op en raakt hen aan. Zijn liefde voor hen is onvoorwaardelijk, wat - voor alle duidelijkheid - iets anders is dan vrijblijvend. Die liefde komt mensen nabij om te genezen maar zet hun leven ook opnieuw in beweging. Het gaat niet enkel om aanraking en herstel, maar ook om een nieuwe wijze van leven.

Het goede nieuws is niet enkel voor Levi en zijn tafelgenoten, maar ook voor ieder van ons. Want wie kan zeggen dat zijn leven tot nu toe zonder breuken is verlopen? Wie heeft een feilloos parcours afgelegd? We dragen allemaal kwetsbaarheid mee, falen, momenten waarop liefde tekortschoot. Jezus zoekt ons precies dáár op. Waar wij elkaar vaak beoordelen en afstand nemen, wordt zijn nabijheid juist intenser. Hij komt niet met oordeel, maar met liefde en met het verlangen naar herstel.

Opvallend is hoe Hij mensen samenbrengt rond de tafel. De maaltijd wordt een plaats waar uitsluiting wordt doorbroken en gemeenschap wordt hersteld. Jezus schept gemeenschap door samen te eten. Anders gezegd: de tafel wordt ruimte van herstel. Dat roept het beeld op van de eucharistie. Ook daar brengt Hij ons samen, met Hem en met elkaar. In de eucharistieviering komt Hij ons tegemoet in onze gebrokenheid om te herstellen wat beschadigd is in onze liefde tot God en tot elkaar. De eucharistie is geen viering van volmaaktheid, maar een plaats waar verzoening gebeurt.

Daarom blijft het pijnlijk wanneer mensen ervaren dat zij uitgesloten worden van de tafel van de Heer. De Kerk heeft heel zeker haar theologische redenen om voorzichtig te zijn, bijvoorbeeld wat betreft het communiceren in het geval van gescheiden mensen. Die voorzichtigheid wil het sacramentele teken beschermen. Tegelijk staat ook de Kerk zelf onder het evangelie dat zij verkondigt. Zij leeft van de nabijheid van Jezus, die mensen niet afschrijft maar opzoekt. Daarom mag de vraag gesteld worden wie uiteindelijk het laatste woord heeft aan de tafel van de Heer. Wat zou Jezus gedaan hebben? Die vraag gaat niet over het verdoezelen van breuken, maar over het herstel dat Hij wil schenken aan wie gekwetst door het leven gaat.

God roept mensen vóór geschiktheid. Roeping gaat vooraf aan verdienste. Men hoeft zich niet eerst te bewijzen of te solliciteren. God roept, heiligen én zondaars, met een bijzondere nabijheid voor wie gebrokenheid draagt.

Die roep klinkt zelden spectaculair. Meestal gebeurt ze midden in het gewone leven. In de eerste lezing van vandaag wordt Saul geroepen terwijl hij niet naar God zoekt, maar naar verloren ezelinnen. Hij is bezig met zijn dagelijkse taak en wordt onderweg gevonden. God spreekt midden in het leven: thuis, op het werk, jong of oud. Hij roept. Hoe je ook geleefd hebt, wat je mogelijk ook hebt uitgespookt: Hij roept. Ook jou.

Laten we daarom waakzaam blijven voor zijn stem. Laten we ons door Hem laten verzamelen rond zijn tafel, tussen Levi en al de anderen. En laten we toelaten dat Hij daar het herstel laat gebeuren. Blijde boodschap!

Laten we bidden

Heer Jezus,
U kent ons leven van binnenuit.
U ziet waar wij zoeken en waar wij vastlopen.
Kom ons tegemoet in het leven van elke dag.
Open ons hart voor uw stem.
Leer ons U te volgen,
ook wanneer wij onszelf niet geschikt achten.
Blijf ons nabij op de weg die wij gaan.
Vandaag, en alle dagen van ons leven.
Amen.

---

Geliefde mensen, als God zo barmhartig is voor ieder van ons, laat dit voor ons, geschapen naar Gods beeld en gelijkenis, een uitnodiging zijn om ook naar elkaar te kijken en met dezelfde barmhartigheid met elkaar om te gaan.
Een mooi weekend,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Voel je je soms onwaardig tegenover God? Spiegel je dan aan Levi en de anderen daar aan tafel. Laat de Heer je aanraken tot in het diepst van je zijn. Hij doet niet liever. Laat het herstel gebeuren. Laat het een feest van verzoening zijn!