zaterdag in week 2 door het jaar

Als trouw onbegrip oproept

Tekst overweging: Kris

Wanneer Marcus vertelt dat men over Jezus zegt dat Hij zijn verstand verloren heeft, gaat het om meer dan uiterlijke tekenen van overbelasting. Natuurlijk waren er die zichtbare tekenen: Jezus nam nauwelijks tijd om te eten, Hij liet zich voortdurend aanspreken en Hij leek geen maat te houden in zijn inzet. Maar de diepere reden van dit oordeel lag elders. Jezus riep vragen op omdat Hij sprak en handelde met een gezag dat men alleen aan God toeschrijft. Hij vergaf zonden met goddelijk gezag, Hij sprak over de Schrift alsof Hij zelf de sleutel ervan droeg, en Hij durfde te zeggen dat het woord dat men zojuist had gehoord in Hem vervuld werd. Daarmee plaatste Hij zichzelf midden in de Schrift.

Voor veel mensen van toen, en zeker voor de religieuze leiders, ging dit te ver. In hun ogen overschreed Hij een grens die niet overschreden mocht worden. Godslastering ten top! En zo ontstond het oordeel dat Hij zijn verstand verloren had.

Daar komt nog bij: Hij legde de lat bijzonder hoog, zowel voor zichzelf als voor zijn toehoorders. Dat riep vragen op, toen al, en dat doet het ook vandaag. En laat ons eerlijk zijn: ook ons laat zijn hoge lat niet onberoerd.

Stel nu, dat een christen wél consequent zou handelen naar het evangelie, roept dit, net als in Jezus' tijd, heel zeker vaak onbegrip op. Ja, als mensen die min of meer hun verstand zijn aan het verliezen.

Denk aan Jezus’ oproep tot grenzeloze vergeving. Altijd bereid blijven om te vergeven, ook wanneer de ander geen berouw toont, wordt al snel gezien als naïef of zelfs als het goedpraten van kwaad. Het klinkt al snel als meeheulen met de zondaar. Of men vreest dat onrecht zo vrij spel krijgt. Toch opent juist deze houding een ruimte waarin de ander niet wordt vastgezet op zijn daden, waarin liefde de mogelijkheid bewaart tot inzicht en omkeer, en waarin herstel van de gemeenschap mogelijk blijft zonder dat uitsluiting het laatste woord krijgt. Mensen niet herleiden tot hun fouten, ook wanneer die zwaar wegen, gaat in tegen een cultuur die snel oordeelt en definitief afschrijft. Het evangelie blijft echter zoeken naar herstel en laat de deur naar toekomst open.

Hetzelfde geldt voor de keuze van geweldloosheid. In een wereld waarin veiligheid vaak wordt verbonden met macht en afschrikking, lijkt het onverantwoord om niet terug te slaan, zelfs niet met woorden. Wie weigert mee te gaan in verharding of demonisering, wordt gemakkelijk als wereldvreemd beschouwd. En toch is het precies die weigering die de spiraal van geweld niet verder voedt en die ruimte openlaat voor een andere toekomst.

Ook de omgang met vluchtelingen confronteert ons met deze spanning. De keuze om mensen op de vlucht te verwelkomen roept veel weerstand op. Ze raakt aan angst voor verlies en aan de vraag wie erbij hoort en wie niet. Het evangelie roept echter op tot gastvrijheid voor de vreemdeling. Dat is vandaag niet populair en botst met wat als normaal, verstandig of haalbaar wordt voorgesteld.

Ook het onverkort blijven kiezen voor het leven, ook wanneer het geconfronteerd wordt met fysieke kwetsbaarheid, roept vragen op. Waar autonomie en zelfbeschikking centraal staan, klinkt eerbied voor het leven vaak als een storende stem die niet meegaat met wat vanzelfsprekend is geworden. Toch blijft het evangelie het leven zien als gave die zorg en bescherming vraagt.

En zo zouden nog vele andere voorbeelden genoemd kunnen worden.

Al deze voorbeelden maken duidelijk dat het hier niet gaat om extremisme of provocatie. Het gaat om trouw aan een andere logica, die van het Koninkrijk van God. Jezus laat zien dat deze logica niet altijd samenvalt met wat als redelijk, haalbaar of verstandig geldt. Dat veroorzaakt spanning en roept vragen op, toen en nu. Wie deze weg consequent gaat, loopt het risico door velen als onredelijk te worden beschouwd.

Het evangelie nodigt ons uit om die spanning niet te ontwijken. Niet door ons af te zetten tegen de wereld, maar door eerlijk te onderzoeken waaruit wij leven. De beslissende vraag is niet hoe mensen over ons spreken, maar of ons leven werkelijk geworteld is in Christus en in zijn evangelie. Of wij, in onze keuzes en houdingen, de naam christen dragen als een etiket, of als een weg die ons vormt en draagt.

Laten we bidden

Heer Jezus,
U ging de weg van trouw.
Leer ons die weg te gaan,
zonder angst voor oordeel,
in gehoorzaamheid
en met liefde voor elke mens.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, moge ons leven getuigen van Christus, ook waar trouw ons kwetsbaar maakt.
Een mooi weekend,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Ben je zelf soms bang om door anderen gezien te worden als iemand die zijn verstand verloren heeft? Wat doet dat met je? Heb je dan de neiging gas terug te nemen, of kun je kracht, vrede en zelfs vreugde vinden in de Heer? De vraag blijft: voor wat, of voor wie, leef je?