zondag 4 door het jaar A

Waar God zich laat vinden

Tekst overweging: Kris

Bij Paulus lezen we vandaag: “Wat in de ogen van de wereld dwaas is, heeft God uitgekozen om de wijzen te beschamen; wat in de ogen van de wereld zwak is, heeft God uitgekozen om de sterken te beschamen; wat in de ogen van de wereld onbeduidend is en wordt veracht, wat niets is, heeft God uitgekozen om wat wél iets is teniet te doen.”

Het zijn woorden die spreken over mensen die vaak niet gezien worden. Over armen, soms zichtbaar op straat, vaak verborgen achter grijze gevels in onze grootsteden, levend in stilte en schaamte. Over mensen die verstrikt zijn geraakt in de kronkels van het leven en geen uitweg meer zien, mensen met een psychische kwetsbaarheid. Over eenzamen, en vergis je niet, ze zijn met velen! Over ouderen die moeite hebben om hun plaats te vinden in een wereld die steeds sneller draait. Over mensen met een beperking die niet altijd hun plaats krijgen in onze samenleving.

In alle mensen is Christus aanwezig, maar doorheen de ‘armen’ openbaart Hij zich op een bijzondere wijze. Hij heeft zich immers verbonden met het kwetsbare menselijke bestaan zelf, en juist daar laat Hij zich vinden. In hun armoede en kwetsbaarheid wordt zichtbaar waar zijn liefde om nabijheid en zorg vraagt. In die zin zijn de armen niet het object van zorg, maar het subject van openbaring.

God-zij-dank leven wij hier in een samenleving waar zorg vaak goed georganiseerd is, gedragen door professionele inzet en betrokkenheid. Tegelijk zijn er veel mensen die uit de boot vallen, vooral wie arm is of eenzaam leeft.

De oproep die vanuit de lezing van Paulus naar voren komt, gaat dieper dan goede organisatie of goed beleid. De vraag is: wie is eigenlijk de leermeester, en wie is de leerling?

Het zijn de armen en de kwetsbaren die ons leren wat liefde is. Zij nodigen de zogenaamde sterken uit om leerling te worden. Leerling worden betekent hier: leren knielen bij de ander, zoals Jezus deed, en de voeten wassen van wie zorg vraagt. Niet vanuit een machtspositie, en ook niet in de eerste plaats vanuit expertise, waar op zich niets mis mee is. Het gaat vooral om een hart dat zich laat raken.

Jezus draait machtsposities, drang naar erkenning en het idee dat jij de liefdadigheidswerker bent, om. De evangelies zijn een ware paradox voor deze wereld die het ik zo centraal stelt.

Wie is de ware leermeester? Het zijn de armen en de kwetsbaren, zij die de genade in zich dragen om de zogenaamde sterken te leren knielen.

Deze ommekeer klinkt ook in de zaligsprekingen die we vandaag horen. “Gelukkig de treurenden”, “gelukkig wie hongeren en dorsten naar gerechtigheid”. Maar ook: “gelukkig de zachtmoedigen”, “gelukkig de barmhartigen”. Het gaat om twee bewegingen die onlosmakelijk samenhoren: oog hebben voor wie klein is, en zelf klein willen worden, ‘nederig’ en ‘zuiver van hart’.

Wij hebben de neiging om te knielen voor de eucharistie; het is een mooi en vroom gebaar. Maar nog vóór wij knielen voor de Heer, knielt Hij reeds voor ons. “Acht de ander hoger dan jezelf” (Fil 2, 3), belichaamt Hij in zijn menswording en in zijn komen tot ons in de eucharistie. Hij is Degene die voor ons knielt, die ons tegemoetkomt in onze kwetsbaarheid. In zijn nabijheid en in eenheid met Hem worden ook wij uitgenodigd om te leren knielen voor ieder ander.

God kiest doorheen heel de Bijbel voor de armen, de kleinen, de verdrukten en voor wie vervolgd worden. God neemt het voor hen op en engageert zich voor hen. Concreet betekent dit dat Hij ons uitnodigt instrument te zijn van zijn goedheid. Hij nodigt ieder uit, elk mensenkind, ook u en ik, om verantwoordelijkheid te dragen voor het welzijn van ieder. God laat toe dat de ander voor ons een genadevolle aanwezigheid wordt, die ons aanspreekt en oproept om zorg te dragen voor hem of haar.

Moge de diepgang van Paulus’ woorden vlees en bloed worden in deze wereld, in ieder van ons: “Wat in de ogen van de wereld zwak is, heeft God uitgekozen om de sterken te beschamen.”

Laten we bidden

Heer,
U buigt zich naar ons toe in diepe liefde.
Maak ons beschikbaar
om werktuig te zijn van uw goedheid,
los van elke vorm van eigenbelang.
Leer ons nabij te zijn zoals U nabij bent,
waarachtig en trouw.
Vorm ons tot mensen die dienen.
U in ons, wij in U.
Amen.

Geliefde mensen, moge ons gebaar van eerbied voor de Heer doorwerken in een dienende nabijheid bij ieder mens.
Een mooie zondag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Kun je in het kwetsbare rondom je de Heer zien die je uitnodigt het beste in jezelf naar boven te halen, niet als iemand die iets moet oplossen, maar om Gods liefde gestalte te geven: dienend en jezelf gevend?

Kun je in je eigen kwetsbaarheid ook het mysterie van Gods aanwezigheid ervaren, waar je je opent voor Hem en leert ontvangen wat je niet zelf kunt maken, in vertrouwen en overgave?