dinsdag in de Openbaring van de Heer

Van Kerstmis naar zending

Tekst overweging: Kris

Volgende zondag vieren we de Doop van de Heer. Daarmee komt de kersttijd liturgisch gezien tot haar einde. Wat we in deze dagen nog lezen, mag daarom beluisterd worden in het licht van Kerstmis: het geheim van Gods Zoon die in onze wereld is gekomen en zich met ons mensen heeft verbonden.

In de eerste brief van Johannes horen we vandaag een zin die dat geheim samenvat: het wezenlijke van de liefde is niet dat wij God hebben liefgehad, maar dat Hij ons heeft liefgehad en zijn Zoon heeft gezonden om verzoening te brengen voor onze zonden. Johannes maakt duidelijk dat Gods komst naar de wereld geen reactie is op menselijk gedrag. God kijkt niet eerst of de mens Hem wel voldoende bemint om dan te beslissen of Hij zich zal geven. God is liefde, en liefde maakt geen berekeningen. Hij komt, eenvoudigweg omdat Hij liefheeft. Die liefde krijgt in een gebroken wereld de gestalte van verzoening: het herstellen van een relatie die door de mens beschadigd is geraakt. Mensen gaan soms hun eigen wegen en raken verwijderd van God en van het leven dat Hij schenkt. Precies daar komt Gods liefde nabij als een liefde die opnieuw verbindt.

In tegenstelling tot God rekenen wij mensen wél. Onze liefde is dikwijls verbonden met wederkerigheid, met herkenning, met de vraag hoe de ander in het leven staat of wat hij van ons denkt. Bij God speelt dat geen rol. Zijn liefde is vrij, onverdiend en universeel. Jezus verwoordt dat wanneer Hij zegt dat God de zon laat opgaan over goeden en slechten en regen geeft aan rechtvaardigen en onrechtvaardigen (Mt 5,45).

Tegelijk laten de evangelies zien dat deze liefde zich met bijzondere aandacht richt op wat kwetsbaar is. Hij geneest zieken, raakt hen aan, zoekt wie innerlijk vastgelopen is en gaat om met zondaars. Over deze laatste groep zegt Hij zelfs dat Hij juist voor hen gekomen is (Mc 2,17). Dat is geen voorkeur uit berekening, maar het hart van Gods liefde, die zich buigt naar waar het leven geknakt is.

Het evangelie van vandaag toont die liefde concreet. Een grote menigte zit bijeen: mensen van allerlei slag, getekend door het leven, vromen en zondaars, zoekenden en moegewordenen. Wanneer het laat wordt en de honger zich aandient, stuurt Hij de mensen niet weg. Die honger is lichamelijk, maar raakt ook aan een dieper verlangen. Jezus betrekt zijn leerlingen en zegt: “Geven jullie hun maar te eten.” Het wonder van de broodvermenigvuldiging gebeurt door Hem, maar het brood gaat door de handen van de leerlingen.

Daarin ligt een diepe les voor de Kerk en voor ieder van ons. Gods liefde wil mensen raken via mensen. Wie leerling van Jezus is, wordt opgenomen in zijn beweging van geven en delen. De Kerk wordt gezonden om, in het spoor van de leerlingen, Gods brood uit te delen: woorden die leven wekken, gebaren van nabijheid, tekenen van barmhartigheid.

Zo blijft het kerstgeheim levend. God komt mensen nabij, niet alleen toen in Bethlehem, maar telkens opnieuw waar zijn liefde zich laat delen en ontvangen, waar zij handen en voeten krijgt in mensen. Daar wordt zichtbaar wat Kerstmis betekent: God die zich toevertrouwt aan mensen, die zich laten opnemen in zijn beweging van liefde en zo ruimte maken waarin anderen weer kunnen leven.

Laten we bidden

God van leven,
Uw liefde gaat ons altijd vooraf.
U wacht niet op onze antwoorden,
maar komt ons tegemoet met genade.
Wij danken U oprecht voor die liefde.
En wij bidden U:
maak ons deelgenoot van die liefde.
Mogen wij, net als de leerlingen van Jezus,
uw brood van barmhartigheid delen,
het leven dat U
door ons heen tot stand brengt.
Door Christus, onze Heer.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij dragers zijn van Gods nabijheid, vandaag en telkens opnieuw.
Een toegewijde dinsdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Ben je je bewust van de uitnodiging van de Heer om instrument te zijn van zijn liefde? Hoe kan die liefde door jou heen een actualisering zijn van het Kerstgebeuren?