vrijdag in week 2 door het jaar

Bij Hem geroepen, door Hem gezonden

Tekst overweging: Kris

Gisteren stonden we stil bij het bootje op het meer, waar Jezus plaatsnam om tot de mensen te spreken, en bij de mystieke ruimte tussen Hem en ons die ons behoedt voor grijpen en willen vasthouden. Vandaag brengt het evangelie ons naar de berg, waar de Heer zijn leerlingen roept. Ook hier speelt wellicht een praktische reden mee: Jezus zoekt een plek waar Hij ongestoord bij zijn leerlingen kan zijn, weg van de druk van de menigte die Hem voortdurend opzoekt. Toch mogen we, net als bij het bootje, ook hier een diepere betekenis zien. De berg is de plaats van nabijheid, van intimiteit, van afstemming. Hier gaat het niet eerst over handelen, maar over verblijven, niet over doen, maar over zijn.

Jezus roept zijn leerlingen bij zich nog vóór er sprake is van zending. Ze worden niet meteen uitgezonden, maar eerst samengebracht rond Hem. Om van Hem te ontvangen, om van Hem te leren, om in Hem te leren verblijven. Pas van daaruit groeit de opdracht die Hij hun zal toevertrouwen. In de stilte, in de tijd die genomen wordt, in de lering en in het luisteren wil Jezus hen binnentrekken in zijn eigen verbondenheid met de Vader. Vanuit die liefdesband, die in wezen het werk is van de heilige Geest, worden zij gezonden in de wereld. Voor de leerlingen was zending geworteld in intimiteit met de Heer. Van zodra die band zou worden losgelaten, zou zij haar kracht en haar genade verliezen.

Voor ons betekent dit dat onze relatie met de Heer voorop mag staan en richtinggevend mag zijn voor alles wat we doen. We zenden niet onszelf, we bepalen onze zending niet naar eigen inzicht, we brengen de liefde niet voort uit onszelf. Wij zijn niet het centrum. Laat de Heer dit alles zijn. Hij roept ons bij zich, Hij vormt ons, Hij zendt ons. Het gaat om zijn liefde, en Hij is het levende hart van ons leven. Wat we doen wordt dan gedragen door genade, gestuwd door de Geest, geleid door Jezus en ingebed in Gods wil. Zo weten we ons niet alleen gezonden, maar ook gedragen, niet louter als een gevoel van troost, maar als een werkelijk gebeuren van genade. Hij met ons, in ons, door ons. Dat is de mystieke beweging waarin het leven zich opent, de stroom waarin we mogen gaan staan, het ontvangen en het deelnemen aan de genade van Pinksteren die ons telkens opnieuw wordt geschonken.

Opvallend in dit evangelie is ook dat het Jezus is die kiest. Hij roept wie Hij wil en brengt hen samen. De leerlingen kiezen elkaar niet uit, zoals wij dat zo vaak doen. Het is de Heer die roept, en Hij is het ook die bijeenhoudt, rond Hem als degene die leven geeft en zendt. Een christelijke gemeenschap bestaat omwille van Jezus, niet op basis van afkomst, bloedbanden of gedeelde belangen. Hun enige band is leerling te zijn van Hem. Dat vraagt van ons dat we leren ontvangen wie door de Heer wordt geroepen, ook wanneer dat schuurt met onze sympathieën en voorkeuren. Gemeenschap wordt zo een weg van gehoorzaamheid en groei, in het kleine en in het grote, in huisgezinnen, religieuze gemeenschappen, parochies en in de wereldwijde Kerk.

Laten we daarom met regelmaat de berg van het leven opgaan. Om bij Hem te zijn en van Hem te ontvangen. Om in Hem en door Hem gezonden te worden. En om ons leven, in alles wat het vraagt, door Hem gedragen te weten.

Laten we bidden

Heer,
breng ons telkens opnieuw naar de plaats
waar wij U kunnen ontmoeten.
Zuiver ons verlangen
en stem ons af op uw wil.
Laat ons leven een antwoord zijn
dat groeit uit verbondenheid met U.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, moge de Heer ons steeds opnieuw bijeenbrengen rond Hem en ons leven vruchtbaar maken voor de wereld waarin wij leven.
Een toegewijde vrijdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Vind je dat jij vooral zelf richting geeft aan je leven, of krijgt de Heer daarin werkelijk zijn plaats, niet als iets bijkomstigs, maar als het centrum van je bestaan?