donderdag na de Openbaring van de Heer

Waar liefde vastloopt, opent God een weg

Tekst overweging: Kris

In de eerste lezing horen we woorden die kunnen binnenkomen: wie zegt God lief te hebben en de ander haat, leeft in de leugen. Anders gezegd: Iemand kan God geen liefde toedragen als hij zijn medemens afwijst. Klare taal, zonder omwegen. Liefde tot God en liefde tot de de naaste zijn blijkbaar onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Diep in onszelf onderschrijven we allemaal deze waarheid. Tegelijk botst zij met onze eigen ervaring. Het is immers heel herkenbaar dat het ons niet altijd lukt om iedereen met dezelfde openheid tegemoet te treden. Relaties raken beschadigd, spanningen sluipen binnen, oude wonden blijven gevoelig. Dat is van alle tijden en het gebeurt overal waar mensen elkaar nabij zijn: in gezinnen, in families, in gemeenschappen, op het werk.

Wat kunnen deze woorden uit de brief van Johannes dan voor ons betekenen? Wil Johannes zeggen dat ons onvermogen om lief te hebben meteen betekent dat we God niet beminnen? Dat zou een harde en uiteindelijk onhoudbare conclusie zijn. Het zou betekenen dat God bijna door niemand bemind wordt, behalve door die enkelen die menen onbevlekt ontvangen te zijn.

Het evangelie van vandaag brengt op dit punt een bevrijdende boodschap. Jezus zegt: ‘De Geest van de Heer rust op Mij, want Hij heeft Mij gezalfd. Om aan armen het goede nieuws te brengen heeft Hij Mij gezonden, om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken en aan blinden het herstel van hun zicht, om onderdrukten hun vrijheid te geven.’ Het zijn woorden voor de mensen van toen, maar tegelijk ook woorden voor ons vandaag. Ze reiken ons een sleutel aan om om te gaan met ons onvermogen niet iedereen te kunnen beminnen.

Jezus spreekt over wat God zelf in beweging zet. Dat vierden we met Kerstmis: God die afdaalt naar de mens in het kind Jezus. Diezelfde Jezus spreekt vandaag woorden van genezing en bevrijding. Hij wil aanwezig komen in het hart van ons onvermogen, om wat donker is om te keren naar zijn licht. Ook wanneer relaties zijn vastgelopen, wanneer wrok de overhand krijgt, wanneer we botsen op onze onmacht om lief te hebben.

Het probleem ligt dan ook niet in de vaststelling dat liefde soms niet lukt, maar in het moment waarop we ons bij dit onvermogen neerleggen en haar als definitief aanvaarden. Dan sluiten we ons af voor het licht dat God wil laten binnenkomen. Dán blijft de leugen bestaan dat het zo wel goed is, terwijl het hart, door de Geest geraakt, juist verlangt naar herstel.

Jezus komt precies in dat spanningsveld staan. Hij daalt af in dat innerlijk gevecht, in ons niet kunnen openen voor Hem. Dat is de bevrijdende boodschap van het evangelie vandaag. Hij wil aanwezig zijn in het hart van ons onvermogen. Wat Hij vraagt, is dat we ophouden onszelf als de sleutel van onze bevrijding te zien. Die sleutel wil Hij zelf zijn. Van ons vraagt dit dat we nederig worden, van onze troon afdalen, en de genade van Gods aanraking toelaten, het feest van Gods barmhartigheid, zoals André Louf het noemt. Wie zich zo aan Hem toevertrouwt, laat Gods bevrijding ten diepste toe. Het zal jouw Pasen zijn.

Liefhebben is geen prestatie die we zelfstandig volbrengen. Het is een weg waarin we ons laten meenemen door Gods eigen liefde. Het betekent Hem alle ruimte geven om in ons en door ons liefde te zijn. Laat ons de leugen – om nogmaals de woorden van Johannes aan te halen – voorgoed vaarwel zeggen en ons ten volle openen voor Jezus’ aanraking, voor zijn genezing, voor zijn redding. Een bevrijdende en blijde boodschap voor ons allen!

Laten we bidden

Jezus,
kom in ons onvermogen.
Wees de ruimte waarin wij mogen groeien.
Schenk ons uw vrede
en maak ons vrij
om te leven in uw liefde.
Om deze genade bidden wij U,
vandaag en alle dagen van ons leven.
Amen.

Geliefde mensen, moge Gods licht ons hart raken en ons leven openen naar liefde.
Wees voorzichtig als je de weg op moet.
Genegen, kris

---

Om mee op weg te gaan

Ga bij jezelf na waar liefde vandaag vastloopt. Loop niet weg van die pijn. Leg haar neer bij de Heer. Heet Hem welkom in het hart van je onvermogen. Laat toe dat Hij jou omarmt en aanraakt met zijn barmhartigheid. Laat het een weg van bekering zijn, een waar feest.