maandag in week 4 van de advent

Danken met Hanna en Maria

Tekst overweging: Ricky Rieter

Beste  vrienden, bijna is het Kerstmis. Als we aan twintig mensen zouden vragen wat we met Kerstmis vieren, dan zouden er twintig verschillende antwoorden gegeven kunnen worden. Het gaat er enerzijds om wat wij gezamenlijk gaan vieren en anderzijds wat we individueel willen vieren. Dankzij een blik naar ons eigen innerlijk kunnen we er persoonlijk misschien woorden aan geven.

Vandaag komen we in de lezingen twee grote vrouwen tegen, één uit het eerste Testament: Hanna, de moeder van Samuël. De andere vrouw is Maria, de moeder van Jezus. Twee heel verschillende vrouwen, geboren in een andere tijd, Hanna uit de 11^e eeuw voor Christus en Maria leeft rond de overgang tussen het oude en nieuw e Testament. Wat hebben die twee vrouwen met elkaar gemeen?

Ze zijn beiden in verwachting, met ieder een bijzondere voorgeschiedenis en een eigen roeping. Hanna baart een zoon die Samuël gaat heten, wat betekent: van God afgesmeekt. Maria verwacht een zoon die Jezus genoemd zal worden. Zijn naam betekent: Jahweh redt. Het bijzondere rond Jezus was, dat de engel bij Maria kwam en vroeg of ze de moeder wilde worden van Jezus. Maria was nog maagd, maar de Geest zou haar overschaduwen.

Hanna had, volgens de Midrash, al negentien jaar gehoopt zwanger te worden, (de Midrash is een rabbijnse methode van uitleg over de Hebreeuwse Bijbel). Jaar in, jaar uit ging ze, met haar man, Elkana, naar de tempel in Silo om te bidden en te offeren. Nu was ze ‘overstelpt door droefheid en ellende’. Eli, de tempelpriester, dacht dat ze dronken was, wat ze ontkende. Hij vroeg waarom ze dan zo bedroefd was. Zij vertelde het. Eli gaf dit antwoord: Ga dan in vrede. De God van Israël zal u geven waarom u vraagt. Met die belofte gingen ze weer naar huis. Na enige tijd bleek Hanna tot hun grote verrassing en overgrote vreugde zwanger te zijn. Hanna sprak een groot dankgebed uit.

Maria was opgegroeid met de Bijbel en kende dit verhaal. Ze was er zo door geïnspireerd dat ze met ongeveer dezelfde woorden haar danklied uitsprak na de ontmoeting met Elizabeth:

Mijn ziel prijst en looft de Heer,
mijn hart juicht om God mijn Redder:
Hij heeft oog gehad voor mij, zijn minste dienares.
Alle geslachten zullen mij voortaan gelukkig prijzen,
ja, grote dingen heeft de Machtige voor mij gedaan,
heilig is zijn naam.

Indrukwekkend is het hoe deze twee vrouwen, buiten eigen ‘mogelijkheden,’ een kind ontvingen, waarin de geschiedenis in een totaal ander perspectief kwam te staan.

Nog indrukwekkender is het dat de zoon die ze baarden hen niet echt toebehoorde.

Hanna had het al beloofd voordat ze zwanger was, dat, indien dit zou mogen gebeuren, ze haar zoon af zou staan aan de tempel, (waarna de jongen een groot profeet zou worden). Een ongelooflijk aanbod van de vouw die na negentien jaar eindelijk een kind kreeg en het vervolgens weer aan God teruggaf zodra de jongen van de borst was.

Maria mocht dan wel de moeder worden van de Verlosser die ter wereld kwam als bevrijder van de hele mensheid, maar een zwaard zou haar hart doorboren was haar aangezegd door de wijze Simeon. Haar Zoon zou sterven aan het kruis. Gelukkig niet als definitief eindpunt. Hij zou verrijzen uit de dood en alle mensen tot zich trekken.

Vrouwen uit de Bijbel, en vrouwen in de loop der tijden, voorbeelden te over als we naar de geschiedenis kijken. We kunnen op allerlei gebieden grote vrouwen aanwijzen. De vraag is: Wie zijn wij, vrouwen uit deze tijd? Word er van ons ook grote moed gevraagd, en worden ook wij geleid door de Eeuwige, die nu niet anders is dan in het verleden?
In de vrouw zelf is een kracht gelegd die hen helpt om op te staan en het woord te voeren of om begaanbare wegen te creëren waar woestenij is en onrecht. Of om in de stilte van je hart je te verenigen met alle lijden en te bidden om je weg daarin te mogen vinden als vrouw.

---

Laten we bidden

Goede God,
onze woorden schieten te kort als wij zouden willen benoemen alles wat ons intens dankbaar stemt. Wij hoeven ons niet te meten aan de kracht van Maria en Hanna. Wel vragen we U om ons inzicht te geven in onze eigen roeping, als vrouw, als man. Roeping die heel persoonlijk is. Schenk ons, ook in deze dagen nu het bijna Kerstmis is, de gave om in de stilte van de kribbe, uw stem te horen en uw kracht te ontvangen. Dit vragen we U in grote dankbaarheid door, Maria en Hanna.
Amen

Beste vrienden, volg je hart, en voed je innerlijke ruimte van dag tot dag!
Ricky

---

Om onderweg mee te nemen

Niets anders dan onze bereidheid en onze tijd. Wel kun je een terugblik doen op je leven om de ontelbare momenten te memoreren waarvoor je zo dankbaar bent en blijft. Dat is een prachtig kerstcadeau voor het Kind!