woensdag in week 4 van de advent

Je hart als kribbe

Tekst overweging: Kris

Vanavond sluiten we de advent af, waarin we - gevoed door de Schrift - samen hebben gewacht en verwacht. Wachten is in de Schrift nooit leeg. Bijbels wachten rust op beloften en op een geschiedenis waarin God zijn trouw heeft bewezen. Tegelijk draagt dit wachten een verlangen in zich: een actief uitzien naar wat God tot stand brengt, in het diepe vertrouwen dat Hij zijn woord gestand doet.

Vandaag luisteren we naar de lofzang van Zacharias, het Benedictus. Iedere morgen, elke dag van het jaar, zingt de Kerk dit lied in het Getijdengebed. Deze lofzang leert ons de dag te beginnen vanuit Gods verbondstrouw. De hele heilsgeschiedenis wordt erin bezongen: de belofte aan Abraham, Gods trouw doorheen de geschiedenis van Israël, en zijn komst in de wereld in Jezus Christus. Tegelijk spreekt Zacharias over de roeping van zijn eigen zoon, Johannes, die geroepen is om vooruit te gaan en de weg voor de Heer te bereiden. Het licht waarover Zacharias spreekt, is het licht van Kerstmis zelf: Gods nabijheid die opgaat als de zon voor allen die leven in duisternis. Door dit Benedictus dagelijks te zingen, richt de Kerk zich op wat God tot stand brengt: vergeving die het leven vernieuwt, bevrijding die mensen losmaakt van alles wat hen bindt, en een weg van vrede waarop Hij ons allen in Christus voorgaat.

In de eerste lezing horen we hoe David voor God een huis wil bouwen. Zijn verlangen is oprecht, maar God wijst hem een andere weg. De Heer laat zich niet vastleggen in een bouwwerk dat mensen Hem aanbieden. Hij belooft zelf een huis te bouwen, een toekomst die gedragen wordt door zijn trouw en standhoudt doorheen de generaties.
In Christus krijgt deze belofte ten volle haar vervulling. Hij is het fundament en de hoeksteen van het huis dat God zelf bouwt. En dat huis, zo zegt Paulus, dat zijn wij (1 Kor 3,9.16; Ef 2,19-22). Als gemeenschap van gelovigen zijn wij Gods bouwwerk, tempel van de Geest: mensen in wie God wil wonen, een levende gemeenschap die zijn liefde zichtbaar maakt door haar wijze van leven en door Gods barmhartigheid door te geven in de wereld.

In de komende nacht ontvangen en vieren we het hart van dit gebeuren: de geboorte van Jezus. Gedenkend wat zich heeft voltrokken in de grot van Betlehem, ontvangen wij Hem vandaag in onze eigen gemeenschap. Broos en kwetsbaar, en tegelijk machtig en tot alles in staat komt Hij ons nabij. Eén beweging wordt van ons gevraagd: Hem erkennen en ontvangen, in nederigheid en overgave, opdat Hij ons leven kan worden, een Licht voor onszelf en, door ons heen, voor deze wereld.

Laten we van deze nacht een stille en heilige nacht maken, waarin wij, al dan niet letterlijk, neerknielen voor het Kind. Moge ons hart de kribbe zijn waarin God neerdaalt en zichzelf aan ons schenkt in zijn Zoon. Mogen wij als Kerk dit gebeuren belichamen door dragers te zijn van Gods barmhartigheid voor ieder mensenkind.

Laten we bidden

Trouwe God,
in de komende heilige nacht
komt U in Christus naar ons toe.
U daalt af in ons menselijk bestaan
en zoekt een woning in ieder van ons.
Moge uw Geest ons hart openen
voor uw komst.
Goede God, U bent welkom,
méér dan welkom.
Amen.

Geliefde mensen, een heilige kerstnacht straks.
Genegen, kris

---

Om mee op weg te gaan

Wees straks zoals de herders rond het Kind: eenvoudig, ontvankelijk en vol verwondering. Laat je hart zich vullen met blijdschap en dankbaarheid. Moge de komende nacht vooral een nacht van gebed zijn, waarin je mag verwijlen bij wat God schenkt.