woensdag in week 2 van de advent

Waar Gods zorg Mens wordt

Tekst overweging: Kris

Wat Jesaja profeteerde over Gods zorg voor zijn volk zien we vandaag belichaamd in het evangelie, waar Jezus dezelfde nabijheid laat zien in een menselijke gestalte. Wat Jesaja verkondigt als een belofte van Gods dragende kracht, wordt in Jezus een concrete nabijheid die mensen ten diepste optilt. De profeet tekent een God die mensen ondersteunt wanneer hun kracht opraakt, een God die het hart kent van wie moe is en kracht schenkt aan wie uitgeblust dreigt te raken. Hij toont een scheppende Liefde die nooit uitgeput raakt en die de mens omhult met een geduld dat elke wanhoop doorbreekt. Diezelfde beweging van tederheid en nabijheid verschijnt nu in Jezus, die Gods betrokkenheid tastbaar toont en mensen opnieuw vertrouwen geeft.

Centraal in die zorg staat de uitnodiging die als een sleutel doorheen heel de Schrift loopt: 'Kom allen tot Mij'. God zoekt relatie. Hij spreekt de mens niet toe vanuit een verre hemel, maar nodigt uit tot een levende verbondenheid die de mens en God met elkaar verbindt. Kom tot Mij. Ik ben er voor jou. Ik draag je. Ik neem je op. Ik word in jou geboren en jij in Mij.

Jezus spreekt het woord ‘allen’ uit. Iedereen is dus welkom bij Hem, zonder uitzondering, zonder selectie. Wij - laat ons eerlijk zijn - gaan vaker anders om met selectie. Bij Jezus is iedereen welkom. Geen onderscheid.
Tegelijk klinkt er telkens weer die aandacht voor wie vermoeid is of onder lasten gebukt gaat. Ook in dit evangelie richt Hij zich tot mensen die het zwaar hebben. Hij spreekt tot hen die gebukt gingen onder de druk van religieuze verplichtingen van die tijd, waar verwachtingen soms zwaarder wogen dan het hart kon dragen. Maar Hij sprak heel zeker ook tot wie moe waren door de zwaarte van het leven.

Diezelfde zorg klinkt vandaag tot ieder van ons: Kom tot Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan. Vermoeidheid neemt vele vormen aan: onzekerheid door oorlogsdreiging, angst door klimaatverandering, zorgen om het dagelijks rondkomen, pijn door gebroken relaties. Er is ook de innerlijke last die niet meteen zichtbaar is: eenzaamheid, verdriet, verantwoordelijkheden, hoge verwachtingen. Jezus nodigt uit om al die lasten in zijn nabijheid te leggen en te ademen in de rust die Hij schenkt. Hij zegt: 'Kom'. Wel, laat ons gaan. Laten we ons - met al wat we hebben en zijn - neervlijen in zijn aanwezigheid.

Tegelijk zegt Hij: 'Leer van Mij, Ik ben zachtmoedig en nederig van hart.' Het is de levensstijl van de Heer zelf: nederigheid, zachtmoedigheid en een hart dat openstaat voor wie moe is. Rust vinden in de Heer is één ding. Deze rust zijn voor je naaste – in naam van de Heer – is iets anders. Voor Jezus vormen naar Hem toegaan en zijn liefde uitdragen één geheel. Zoals Hij oog en hart had voor wie moe was, worden ook wij uitgenodigd om aandachtig te zijn voor de brozen en de kwetsbaren in onze samenleving. Ouderen die vaak eenzaam zijn, jongeren die hun weg zoeken, weemoedigen die er alleen voor staan: zij mogen tot ons komen, en wij mogen naar hen toegaan.

Christendom is een weg van gemeenschap, een samenzijn met de Heer dat zich voortzet in het samenzijn met elkaar.

Laten we bidden

Heer,
U nodigt ons uit om tot U te komen.
Neem ons op in de rust van uw hart
Vernieuw ons wanneer onze kracht verdwijnt.
Maak ons aandachtig voor wie moe is.
Geef dat wij elkaar dragen zoals U ons draagt.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, moge deze advent ons hart ontvankelijk maken voor zijn komst, zodat wij - vanuit Hem - een teken van troost en licht kunnen zijn voor elkaar.
Een toegewijde woensdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Ga in op de uitnodiging van de Heer en ga naar Hem toe. Drink van zijn liefde, zoals een baby zijn dorst lest aan de borst van zijn moeder. Leg al je onrust, je zorgen en alles wat je vandaag met je meedraagt neer in zijn schoot. Laat je vernieuwen in zijn aanwezigheid.
En leer van Hem, zodat je deze zorg verder draagt naar wie jou zijn toevertrouwd.