Witte donderdag

Waar liefde knielt

Tekst overweging: Kris

Vandaag zegt Jezus tot Petrus, en tot ieder van ons: ‘Als Ik je voeten niet mag wassen, kun je niet bij Mij horen.’

Dit gaat in tegen alle wereldse logica. God zelf knielt voor de mens om diens voeten te wassen, om hem te reinigen. Dat kan Christus, omdat Hij een en al Liefde is. De Liefde gaat nooit boven de ander staan, maar treedt de naaste tegemoet als een mindere. Dat is Liefde. Zo is God. Wie deze daad van de Heer niet toelaat, zo zegt Hij, kan niet bij Hem horen. Het gaat hier om meer dan navolging alleen: het is een deelname aan zijn leven zelf, een opgenomen worden in zijn verbondenheid met de Vader.

In de eerste lezing horen we hoe het paaslam wordt bereid, hoe het volk Israël zich gereedmaakt voor de bevrijding uit Egypte. Het bloed aan de deurposten is teken van bescherming en van leven, een teken dat redding brengt. Ook daar gaat het om een overgang: van slavernij naar vrijheid, van dood naar leven. Die beweging klinkt vandaag door in het gebaar van Jezus. Hij reinigt, Hij maakt vrij, Hij brengt ons binnen in een nieuw bestaan, gedragen door zijn Liefde.

In de biecht gebeurt iets gelijkaardigs. Daar knielt de Heer voor de biechteling. Doorheen de priester schenkt Hij de absolutie en herstelt Hij de relatie die door de zonde werd aangetast. Het is een genadevolle reiniging, een terugkeer naar Hem. Tegelijk verwijst deze verzoening naar een diepere eenheid die haar volle gestalte krijgt in de eucharistie, waar Christus ons werkelijk in zich opneemt en ons laat delen in zijn leven.

Het is dus in de reiniging dat Christus ons opent voor die eenheid met Hem. Het gaat over een diepe innerlijke ommekeer, waarin wij – in de Geest – onze zonde erkennen; zonde als gevolg van hoogmoed, de neiging om zelf te bepalen wat liefde is, zonder ons toe te vertrouwen aan Gods stem. Het vraagt moed en nederigheid om die trots los te laten, onze kwetsbaarheid onder ogen te zien en ons over te geven aan de barmhartigheid van Christus. Alleen wie zich als een nederige laat aanraken door zijn liefde, kan werkelijk in Hem opgenomen worden. Daarom zegt Jezus: ‘Als Ik je voeten niet mag wassen, kun je niet bij Mij horen.’

Vanuit die reiniging mogen wij dan elkaar de voeten wassen. Jezus zegt immers: ‘Ik heb een voorbeeld gegeven; wat Ik voor jullie heb gedaan, moeten jullie ook doen.’ Het betekent: verenigd met de Heer, dienend in het leven staan, bereid om neer te knielen voor iedere medemens. Liefde laat de ander altijd voorgaan.

De bron om zo door het leven te gaan, vinden we in de eucharistie, waarvan we vandaag de instelling gedenken en vieren. Wat een geschenk aan de Kerk: de Heer, zicht- en tastbaar onder ons! Heerlijk toch! Wat een creativiteit van God om zo, in zijn Zoon, onder ons aanwezig te zijn. Geniaal!

Lieve mensen, laten we van de eucharistie houden, zoals de Heer doorheen het Brood van ons houdt. Laten we met innige liefde naar Hem kijken, naar Hem verlangen, Hem ontvangen. Naar een eucharistieviering gaan: wat een feest! Een hemels gastmaal hier op aarde, waar de Heer ons tot gemeenschap maakt in Hem, ons in zichzelf opneemt en ons laat delen in zijn leven. Van daaruit mogen wij groeien tot eucharistische mensen in het dagelijks leven, ons gevend in de liefde van Christus, aan allen die God op ons levenspad plaatst en aan allen voor wie wij bidden.

Ik wens ieder van jullie een mooie Witte Donderdag toe. Laat het een feest zijn van communio!

En aan de priesters onder ons: een hartelijke dank voor jullie ja-woord! Jullie mogen op onze steun en gebed rekenen!

Laten we bidden

Heer,
U die ons verzamelt rond uw tafel,
vernieuw ons door uw genade
en schenk dat wij,
in gemeenschap met U,
elkaar de voeten wassen
en leven vanuit uw liefde.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij ons toevertrouwen aan de Heer en in ons dagelijks leven een bron van liefde worden voor elkaar.

---

Om mee op weg te gaan

Ben je je ervan bewust dat Jezus in elke eucharistieviering, doorheen het Woord en het Brood, tot jou komt om je te reinigen en je binnen te leiden in zijn leven? Zien wij het wonder dat telkens opnieuw gegeven wordt: de levende Heer die ons als gemeenschap samenbrengt en ons met zich verenigt? Wordt de liturgie voor ons een plaats waar wij ons werkelijk door Hem laten raken en aan Hem toevertrouwen?

Moge deze Witte Donderdag in ons het verlangen wekken om het feest van de liefde niet alleen te vieren, maar het ook gestalte te geven in ons leven, in wat wij zeggen en doen, en in hoe wij er zijn voor elkaar. Moge die liefde ons dragen, ook wanneer zij ons voert langs de weg die Christus zelf is gegaan.