HH. Petrus en Paulus, hoogfeest

Ik heb de goede strijd gestreden

Tekst overweging: Ricky Rieter

Beste vrienden,
zeg ik dit nu tegen deze twee heiligen, Petrus en Paulus, of tegen de lezers van deze site? Het kan natuurlijk tegen beiden gezegd worden. Ik denk overigens niet dat deze twee grote mannen in de gewone omgang vrienden zouden zijn. Wel wordt hun feestdag gezamenlijk gevierd. Het zijn twee totaal verschillende mensen. We hoeven niet te kiezen waar onze voorkeur naar uitgaat, want ze horen gewoon bij elkaar. Wat schitterend dat zo twee werelden bij elkaar komen en elkaar aanvullen. Petrus, de visser, en Paulus, van origine een farizeeër die een gedegen opleiding heeft ontvangen in de joodse achtergrond. Natuurlijk zijn er verschillen in aard en roeping, maar dat is juist zo mooi. Bovendien zijn deze twee mannen ‘gelukkig’ allebei geen volmaakte mensen. Paulus heeft zelfs de christenen hartgrondig vervolgd. En Petrus heeft in de laatste uren van Jezus’ leven beweerd dat hij Hem helemaal niet kende. Zolang samen opgetrokken en dan tot drie keer toe! Dit neemt niet weg dat Jezus hen allebei toch gekozen heeft. Vergeving is een van de grootste gaven van een levende Kerk. En Jezus ging hier op grootse wijze in voor.

De drie lezingen van vandaag vertellen wonderlijke dingen. Namelijk:

• de bevrijding uit de handen van Herodes door een engel Gods, die snel en adequaat Petrus, ondanks zijn uiterst strenge bewaking, uit de gevangenis bevrijdt. Petrus dacht dat het een visioen was, maar het bleek realiteit. (Hand. 12, 1-11)
• bemoedigende woorden van Paulus aan Timoteüs, vlak voordat Paulus’ laatste vonnis voltrokken zou worden. Een stroom van woorden, vol overtuiging. (2 Tim. 4, 6-8.17-18)
• de bevestiging van Petrus als steenrots waarop de Kerk gebouwd is. (Mt. 16, 13-19)

Wat de meeste indruk op me maakt, is dat Jezus de gemaakte fouten vergeeft en dat deze twee mannen uitgroeiden tot stevige personen die niet meer twijfelden en geworteld bleven in Jezus, met een zekerheid die groeide in de mate waarin hun eigen sterven voor de deur stond. Hun leven is bijna voltooid. Ze zijn er nu helemaal klaar voor.

Allebei hebben ze de goede strijd gestreden en zijn ervan overtuigd dat het zo goed is. We mogen voelen dat hun overgang naar de laatste stap nu met rasse schreden nadert. Het wordt niet met evenzovele woorden uitgesproken, maar ze hebben allebei met glans bereikt waar ze hun hele leven voor hebben ingezet. Tot op heden klinken hun verhalen, hun woorden, hun getuigenissen door de eeuwen heen.

Waar staan wij? Misschien hebben we iets van Timoteüs, die in een lang verhaal door Paulus toegesproken wordt. Wij zijn, net als Timoteüs, niet altijd zo zeker, hebben ook bemoediging nodig. Er gebeurt in onze wereld zoveel wat niet door de beugel kan, en niet alleen in de wereld, maar soms ook in onszelf. Waar moet het naartoe? We werken wel aan onszelf, maar het lukt niet altijd zoals we het eigenlijk ten diepste verlangen. We hebben ook onze zwakke plekken. Die bemoediging, waar halen we die vandaan? Van elkaar? Ook onze omgeving heeft last van dezelfde ‘onmogelijkheden’, dezelfde twijfels. We zijn samen onderweg. De allereerste die deze bemoediging geeft, zijn we niet zelf, maar is de Vader.

Jezus antwoordt Petrus: Gelukkig ben je, Simon Barjona, want dit is je niet door mensen van vlees en bloed geopenbaard, maar door mijn Vader in de hemel.

Laten we bidden

Goede Vader,
wij vertrouwen onszelf aan U toe,
wij met onze zwakheden en fouten.
Moge de voorspraak van Petrus en Paulus
een krachtbron voor ons worden.
Wij als Kerk, en alle mensen buiten de Kerken,
wij in onze persoonlijke levens.
Moge Jezus zelf, onze grootste Voorspreker
en Gids op onze weg zijn.
Amen, zo zij het.

Beste vrienden, laten we dankbaar zijn voor alle voorbeelden die ons in het leven gegeven zijn, vooral voor de Gever van alle gaven. En mogen wijzelf elkaar meenemen in gebed, ook op deze feestelijke maandag.
Ricky

---

Voor onderweg een suggestie

Door welke van deze twee mannen voel je je het meest aangesproken? Is er een woord van een van hen dat als het ware je lijfspreuk kan worden? Of misschien een woord van allebei. In verhouding heeft Paulus heel wat meer gesproken dan Petrus, maar het gaat uiteraard niet over de hoeveelheid woorden. Misschien is het een zin of een daad van allebei die indruk op je heeft gemaakt. Ooit of nu. En durf jij, nu je nog onderweg bent, je ook te realiseren dat je de goede strijd gestreden hebt? Of voelt dat aan als grootspraak?

Troost: je hoeft geen Petrus of Paulus te zijn. Als je maar probeert jezelf te zijn, met de gaven die juist jij gekregen hebt. Uiteraard met vallen en opstaan, om steeds weer opnieuw te mogen beginnen. Die genade zal je gegeven worden!