dinsdag in week 3 van de advent

Een spiegel voor ons geloof

Tekst overweging: Kris

Jezus vertelt ons vandaag over een vader met twee zonen die allebei dezelfde opdracht krijgen: ga vandaag in de wijngaard werken. De eerste weigert, maar komt later tot andere gedachten en gaat alsnog. De tweede antwoordt beleefd en instemmend, maar blijft uiteindelijk weg. Het verhaal is eenvoudig, herkenbaar en zonder veel uitleg te volgen.

Als Jezus ons dit verhaal zou vertellen en ons daarna zou vragen wie van de twee de wil van de vader heeft gedaan, wat zouden wij dan antwoorden? Waarschijnlijk hetzelfde als zijn toehoorders toen: de eerste zoon. Eerst nee zeggen en daarna toch doen voelt juister aan dan een mooi ja zonder gevolg. Tot op dat punt is er niets vreemds aan dit evangelie. Iedereen voelt spontaan aan waar echte gehoorzaamheid om draait.

Maar precies daar begint het te schuren. Jezus laat het niet bij het juiste antwoord. Hij spiegelt dat antwoord aan het leven van zijn toehoorders. Het verhaal blijkt geen oefening in moreel inzicht, maar een spiegel waarin mensen zichzelf herkennen of ontwijken. Het gaat Hem niet om wie netjes spreekt of correct antwoordt, maar om wie zich werkelijk laat raken en in beweging komt. De tollenaars en de hoeren worden niet opgevoerd als voorbeeld, maar omdat zij zich door Johannes hebben laten aanspreken en een andere weg zijn ingeslagen. De religieuze leiders daarentegen kenden de Wet van binnenuit en genoten erkend gezag, maar Johannes’ oproep liet hen onbewogen.

Dit evangelie raakt ook ons. Misschien denken wij dat ons geloof wel in orde is, omdat we vertrouwd zijn met de Schrift en doorgaans de juiste antwoorden weten te geven. Misschien zeggen we vaak “ja” tegen God, terwijl we nauwelijks merken dat we blijven staan waar we altijd al stonden en echte bekering geen ruimte krijgt waar die nodig is. Geloof is meer dan instemming of weten, en zeker meer dan het anderen voorhouden. Het vraagt een voortdurende bereidheid tot bijsturing, tot bekering. Dat hoeft niet altijd spectaculair of opvallend te zijn. Vaak speelt het zich af in de binnenkant. De hamvraag is: laten we ons dagelijks raken door de Schrift, of blijven we leven in een vastgeroeste vanzelfsprekendheid?

Johannes kwam als profeet om mensen wakker te schudden en hun leven open te breken. In zijn spoor komt Jezus zelf als Redder, om die weg te verdiepen en er zelf drager van te worden: de weg van Gods liefde. Zijn we bereid ons oude ik af te leggen om in Christus een vernieuwd ik te ontvangen? Het is een vraag die ons mag bezighouden in de advent.

Laten we bidden

Heer Jezus,
U komt ons tegemoet in uw Woord.
Maak ons waakzaam en beschikbaar.
Breek open wat gesloten is.
Dat wij niet alleen zeggen wat juist is,
maar leven naar wat U vraagt.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, moge het evangelie ons raken waar wij vastlopen en richten op wat werkelijk telt.
Een toegewijde dinsdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Neem de tijd om in stilte bij God te zijn. Zie waar je stil blijft staan en tegelijk waar je hart verlangt naar vernieuwing. Leg je leven in Christus’ handen en laat je meenemen op de weg van innerlijke omvorming. Kom zo steeds dieper thuis in Hem.