maandag in week 3 van de advent

Op zoek naar onze ster

Tekst overweging: Ricky Rieter

Beste vrienden
misschien weten sommigen van jullie wel iets over de sterren, al zal niet iedereen de namen kennen of er direct in geïnteresseerd zijn. In de winter bij een heldere hemel en in open landschap zou je er op een avondwandeling van kunnen genieten. Zou er, heden ten dage, ook een ster in het luchtruim, of waar dan ook, staan om ons de weg te wijzen? Hoe dan wel? Sterren in het openbare leven zijn er wel, op allerlei gebieden, maar welke ‘ster’ zou jou kunnen helpen om je dichter bij de betekenis van Kerstmis te brengen?

In de Bijbel komen op meerdere plaatsen sterren voor. Zelfs al in het eerste boek: Genesis waar ze aan hemelkoepel verschijnen door Gods scheppende hand (Gn 1, 16).
Abraham kreeg  een toezegging van God dat hij een groot nageslacht zou krijgen: Kijk eens naar de hemel’ zei Hij, en tel de sterren als je dat kunt,  en Hij verzekerde hem: Zo zal het ook zijn met je nakomelingen (Gn 15,5).
En in de psalmen lezen we dat God de sterren bij name kent: Hij bepaalt het getal van de sterren. Hij roept ze alle bij hun naam (Ps 147, 4).

Vandaag in de eerste lezing uit het boek Numeri horen we een klein fragment van een spannend verhaal. De orakelspreuk eindigt met de woorden:
Wat ik zie is niet in het heden, wat ik waarneem is niet nabij. Een ster komt op uit Jacob, een scepter uit Israël (Nu 24,17a).

Het gaat over de verre toekomst. Zou deze ster verband hebben met onze advents- of kerstster?
De tijd waarin Numeri speelde was de tijd waarin het volk Israël door Mozes en Aäron uit Egypte werd geleid. Het was een bevrijdingstocht naar het beloofde land Kanaän. Het verband tussen het verhaal in Numeri en het kerstfeest is gelegd, want deze tekst is in de liturgie rond kerstmis       opgenomen.

Hoe verliep die geschiedenis?
Balak, de koning van Moab was doodsbenauwd voor het naderend volk Israël dat door zijn land wilde trekken. Hij zou er met zijn beste leger niet tegenop gewassen zijn, want dat volk was zo  talrijk. De koning zocht een oplossing. Hij wilde Israël laten vervloeken door Bileam, een heidens profeet en waarzegger. Er zou een grote beloning tegenover staan. Balak en Bileam waren druk met het bereiden van offers waarna Bileam zich eerst terugtrok om daarna de vervloeking uit te spreken. Maar tot drie keer toe lukte het de ziener niet om het volk Israël te vervloeken. Al luisterend naar wat God hem ingaf kon hij niets anders doen dan dat volk zegenen. Balak beloofde hem telkens grote schatten goud en zilver, als hij het nog eens probeerde, maar het lukte geen enkele keer. De laatste woorden van onze lezing waren, zoals we hierboven al zagen: Een ster komt op uit Jacob, een scepter uit Israël (Nu 24,17a).

In de kersttijd zullen we het verhaal horen over een ster die de Wijzen uit het Oosten hadden gezien als teken van een nieuwgeboren koning. De eeuwenlange Messiaanse verwachting zou tot vervulling komen.

Hoe staat het met onze verwachting? Waar concentreren we ons op? Misschien hebben we bij al onze versierselen ook een adventsster in huis en prijkt die al vanaf het begin van de advent voor jullie raam, zichtbaar lichtgevend naar de buitenwereld?
Iemand merkte op je dat je nog geen kerstsymbolen vóór Kerstmis op moest hangen, maar die persoon zag de symboliek er niet van in. De viering van de Advent betreft juist de verwáchtingstijd die voorafgaat aan de geboorte van de nieuwe koning, Omwille van die verwachting  hangen we juist die ster op en steken elke week een kaars meer aan, tot vier keer toe. Pas daarna zal het Kerstmis worden.

Ik weet het wel: de praktijk van veel mensen is anders, omdat voor velen de feestelijkheid van al die lichtjes in de straten aansluit bij de verwachting van mensen. Motief: het is zo gezellig, maar het vervroegt in zich wat we vieren. We kunnen niet wachten. We verkorten zo de advent en daarmee ook ons groeiend verlangen. Een kind moet niet te vroeg geboren worden, het moet wel levensvatbaar zijn. In de praktijk van veel mensen wordt de advent dus drastisch ingekort. Daaruit blijkt dat ze de symboliek van het uitzien, het verlangen, het verwachten, het waken, het bidden, het hopen, het toevertrouwen deels gewoon overslaan.

Toen ik van mijn eerste kind in verwachting was, viel dat samen met de advent. Het maakte me zo gelukkig. Ik mocht het gebeuren in Maria als het ware uitbeelden en doorvoelen. Ik verlangde naar het kind in mijn schoot, en kon het verbinden met het verlangen naar Kerstmis, wanneer we vieren dat het goddelijk Kind geboren is.

In onze leefstijl is december een overvolle  maand en is het logische dat we een plan maken voor de werkzaamheden die als voorbereiding op het feest nodig zijn. We kunnen dan verdrinken in die praktische zaken, terwijl de kernbetekenis van de advent verwaarloosd wordt. Zo jammer.

Laten we bidden

Jezus,
we vieren over een paar weken
onder andere, uw geboorte.
In de tijd, maar ook uw  geboorte in onszelf
en in de wereld, en zelfs de eindtijd.

Wij vragen u om de weg te wijzen
in de drukte rond onze levens.
Uzelf bent de grootste Ster aan ons firmament.
Soms zijn we verblind door alle schitteringen,
waardoor we niet altijd meer kunnen zien waarover het gaat.

Geef ons inzicht in wat Uw komst betekent
voor het leven van de wereld,
voorbij aan de ‘versierselen’,
die er heus mogen zijn om onze vreugde uit te drukken.

Maak ons meer en meer bekend
met wie U bent
en waarom U voor ons  heil geboren bent.
Kom , Heer Jezus, kom!
Amen

Beste vrienden, laat er een stil plek zijn in ons hart, om toe te leven naar dit feest, vandaag en de komende dagen.
Ricky

---

Om onderweg mee te nemen

De verstilling ten dienste van de drukte. Elke dag wat stapjes. Sta stil bij hetgeen je ten diepste verlangt en verwacht. Laat je verrassen door dit naderend feest en herken de geboorte in je eigen diepste wezen.