dinsdag in de Goede Week

Licht midden de duisternis

Tekst overweging: Kris

We bevinden ons in deze dagen op een kantelpunt. De Goede Week brengt ons binnen in een spanningsveld tussen licht en duisternis. Licht en duisternis laten zich tegelijk zien, soms scherp, soms bijna onmerkbaar door elkaar heen, maar heel reëel aanwezig. Het licht schittert in de woorden en de gebaren van Jezus: het breken van het brood, de voetwassing, de gave van zichzelf tot het uiterste, en uiteindelijk de opstanding met Pasen. Tegelijk zien we donkere wolken: verraad, angst, verloochening, geweld. Het hoort bij dezelfde weg.

We beluisteren dit vandaag ook in de lezingen. Jesaja spreekt over een dienaar "die tot licht wordt voor alle volken". In het evangelie klinkt een andere zin, kort en indringend: “Het was nacht.” Het wordt gezegd op het moment dat Judas naar buiten gaat. Het licht is aanwezig, tastbaar nabij, en toch kiest een mens de weg naar de duisternis. Beide werkelijkheden staan naast elkaar, zonder dat het ene het andere meteen opheft. En toch draagt het licht een kracht in zich die de duisternis niet kan doven.

Dat maakt deze week zo aangrijpend. Het is geen eenvoudig verhaal van goed dat kwaad verdrijft. Het is een weg waarin het licht zich toont in een wereld die er niet voor openstaat. Het is een licht dat blijft geven, ook wanneer het wordt afgewezen. In een wereld zoals we die vandaag kennen, getekend door oorlog, onrecht en uitsluiting, is het belangrijk dit voor ogen te houden: midden in de duisternis houdt het licht niet op te schijnen, ook al wordt het vaak verduisterd door geweld en uitbuiting. De mensheid is vaak blind voor het licht.

Een christen is niet per definitie gevrijwaard van die blindheid. Dat neemt niet weg dat het wel degelijk onze roeping is ons te richten op dat licht. Niet in een soort droomwereld ver weg van de werkelijkheid, maar midden in het leven zoals het is.

En ook al zijn er de grote oorlogen waar wij als persoon niet onmiddellijk schuld in dragen, en ook al bevindt veel onrecht zich ver van ons persoonlijk leven, de duisternis speelt zich niet enkel buiten ons af. De voorspelling die Jezus vandaag doet aan het adres van Petrus, dat hij Hem drie keer zal verloochenen, is een heel actueel verhaal. Verloochening is soms heel subtiel aanwezig in het dagelijks leven. Wanneer we niet opkomen voor het recht terwijl we hadden kunnen spreken. Wanneer we niet, of maar half, beminnen waar liefde mogelijk was. Wanneer we ons hoofd wegdraaien van een arme die ons pad kruist. Wanneer we het gebed verwaarlozen terwijl er tijd voor was.

Net zoals Petrus schrok toen Jezus zei dat hij Hem drie keer zou verloochenen, kent Jezus ons beter dan wij onszelf kennen. Het mooie is dat Hij zich niet afwendt van ons innerlijk gevecht, integendeel: Hij komt ons daarin nabij, precies in het hart ervan. Hij laat ons niet vallen. Zijn enige beweegreden daartoe is de liefde, die zich toont als barmhartigheid, waarmee Hij ons bezoekt in het hart van onze duisternis. Dat heeft Hij op het kruis gedaan, en Hij houdt niet op dat ook vandaag te doen, daar waar het gevechtje plaatsvind tussen licht en donkerte.

Maar misschien moeten we ophouden te vechten alsof alles van ons afhangt. Dat maakt ons alleen maar geestelijk moe. Misschien moeten we leren rustig worden en de neiging tot zelfredding naast ons neerleggen. We mogen ons namelijk toevertrouwen aan de heilige Geest die in ons leeft en die al werkzaam is, nog voor wij antwoorden. Hij wacht tot wij van onze tronen komen en ons aan Hem schenken, om ons binnen te voeren in de barmhartigheid van Jezus, die ons geneest en optilt, en die ons brengt in zijn Licht, in zijn Pasen.

Laat ons stil worden. Laat ons bidden. Laat ons ons toevertrouwen.

Laten we bidden

Heer Jezus,
U weet hoe wij soms tekortschieten.
Toch blijft U ons nabij.
Leer ons ons toe te vertrouwen aan U,
en breng ons in uw Licht.
Amen.

Geliefde mensen, laten we ons laten dragen door Gods liefde die ons niet loslaat.
Zegen over deze dinsdag,
kris