zaterdag in week 5 van de veertigdagentijd

Eén mens voor allen

Tekst overweging: Kris

We staan aan de vooravond van de Goede Week. Morgen, met Palmzondag, begint de weg die ons naar de kern van ons geloof voert. Maar vandaag houden de lezingen ons nog even stil bij iets wat als een diepe onderstroom doorheen heel de Schrift loopt, een oude droom van God: een verlangen naar eenheid onder de mensen. Een verlangen dat God zelf in het hart van de mensheid heeft gelegd, een heden en een toekomst waarin mensen verbonden met Hem en met elkaar leven, gedragen door zijn liefde.

Wanneer we naar de wereld van vandaag kijken, zien we dat die droom nog lang niet zichtbaar is. Grote en kleine oorlogen tekenen onze tijd en trekken sporen van pijn en dood. De kloof tussen rijk en arm blijft schrijnend groot. Ook religie, die mensen tot elkaar zou kunnen brengen, is vaak een reden tot verwijdering tussen mensen, al zijn er gelukkig ook vele tekenen van ontmoeting en verbondenheid. Dat zagen we de voorbije tijd, waarin moslims en christenen tijdens de ramadan en de vastenperiode samenkwamen in mooie initiatieven zoals iftarmaaltijden, gezamenlijke gebedsmomenten, ontmoetingsavonden en ook momenten van gezamenlijke zorg voor de armen. Zo wordt iets zichtbaar van die eenheid als gave van God, die hier en daar lichtend doorbreekt. Tegelijk blijven we leven in een gebroken wereld, waarin het verlangen van God verre van voltooid is.

Laten we in dit bewustzijn de eerste lezing van vandaag omarmen. Ezechiël spreekt over een volk dat uiteengedreven is, maar door God zelf wordt samengebracht. Hij zal hen bijeenbrengen uit alle landen, hen één maken, hen een herder geven, en Hij zal in hun midden wonen. Het is een visioen van herstel, van verbondenheid die dieper gaat dan menselijke inspanning. God zelf is degene die eenheid schept, die mensen bijeenbrengt tot één volk, gedragen door een verbond van vrede. In het beeld van de ene herder klinkt al een belofte door die in Jezus haar vervulling zal vinden.

Verrassend horen we die woorden vandaag terug in de uitspraak van Kajafas: “Besef toch dat het in jullie eigen belang is dat één mens sterft voor het hele volk.” Woorden die bedoeld waren als een berekening, maar die een diepere waarheid droegen dan hij zelf besefte. In die woorden ligt namelijk het geheim van het kruis besloten. Jezus zal inderdaad sterven voor het volk, om alle verstrooide kinderen van God weer bijeen te brengen.

Aan het kruis voltrekt zich iets dat ons begrip te boven gaat. Jezus geeft zijn leven, niet voor een kleine groep vrome Joden, niet enkel voor wie Hem al volgen, maar voor allen, voor alle mensen van toen én nu, voor elke mens zonder uitzondering. Zijn overgave op het kruis raakt de wortel van de verdeeldheid. In zijn lijden en sterven draagt Hij wat mensen uit elkaar drijft en opent Hij een weg naar verzoening. De eenheid waar Ezechiël over spreekt, wordt hier werkelijkheid. Niet als een idee, maar als een gave die geboren wordt uit liefde die zichzelf schenkt.

Het kruis heeft beslist veel meer betekenissen, en in de komende dagen zullen we daar dieper bij stilstaan. Toch is het goed om vandaag dit aspect helder voor ogen te houden: het kruis herstelt de gekwetste en gebroken eenheid.

Dit reikt veel verder dan ons persoonlijk heil, waar we maar al te graag bij stilstaan. Het gaat over de mensheid als geheel, over een toekomst waarin mensen opnieuw verbonden kunnen leven. Werken aan ons persoonlijk heil gebeurt nooit los van die grotere beweging.

Met die gedachte mogen we morgen de Goede Week binnengaan. We zullen zien hoe Jezus Jeruzalem nadert, toegejuicht door velen, maar in zijn hart het drama diep aanvoelend. Jezus weent over de stad: “Had ook jij op deze dag maar geweten wat vrede kan brengen”. Jezus draagt de oude droom van God in zich en voelt als geen ander hoe pijnlijk de werkelijkheid daarvan verwijderd is.

Aan het einde van het evangelie van vandaag horen we hoe Jezus zich terugtrekt, weg van de openbaarheid, naar de omgeving van de woestijn. Laten we dit niet lezen als een toevallige beweging. Zelf zijn we zo de veertigdagentijd begonnen, en zo worden we ook uitgenodigd om haar te voltooien. Niet door de wereld achter ons te laten, maar door een innerlijke ruimte te openen, een plaats van stilte waarin we ontvankelijk worden voor wat God wil geven.

Laten we die weg bewust gaan in de komende dagen. Laten we in ons hart een stille, heilige ruimte bewaren, een plek waarin we doorheen de liturgie van deze week ons laten raken door het mysterie van het kruis. Laten we zo de genade van deze heilige week ontvangen in haar volle diepte, om met Pasen het leven te delen dat Christus ons zal schenken.

Laten we bidden

Heer onze God,
U draagt een verlangen naar eenheid, een verlangen dat groter is dan wat wij vaak zien of beleven. Wij willen in uw schoot onze wereld neerleggen, met al haar breuken en verdeeldheid. Ook ons eigen hart vertrouwen wij aan U toe. Schenk ons de genade om ons te laten raken door de weg die Jezus voor ons is gegaan. Leer ons leven vanuit zijn gegeven liefde, die mensen bijeenbrengt en verzoent.

Zend ons uw heilige Geest, dat Hij ons mag binnenleiden in de genade van deze komende Goede Week. Open in ons een stille, ontvankelijke ruimte waarin uw Woord kan wortelen en groeien.

Maak ons tot mensen van vrede, die meewerken aan de eenheid waar U naar verlangt. Mogen wij zo, gedragen door uw liefde, toeleven naar het licht van Pasen.

In naam van Jezus, onze Broeder en Heer.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij samen op weg gaan naar Pasen, gedragen door een liefde die ons met elkaar verenigt.
Een toegewijd weekend,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Zie jij ook de verdeeldheid in deze wereld, zo ver verwijderd van het verlangen van God naar eenheid? Als gewone kleine burgers voelen we ons vaak machteloos. Het blijft moeilijk te vatten hoe enkele machtigen oorlogen in gang kunnen zetten, terwijl 99,999 percent van de mensen dit niet wil. Laten we blijven bidden om vrede, tussen landen en volkeren, in het hart van elke mens. Ja, laat ons niet ophouden te bidden om vrede.