maandag in week 3 van de veertigdagentijd

Geloven, een kunst, én genade

Tekst overweging: Ricky Rieter

Beste vrienden, vandaag horen we twee verschillende verhalen, die met geloven en niet geloven te maken hebben. In beide verhalen komt de geloofwaardigheid aan de orde van mensen die er een rol in spelen.

Bijbelverhalen dragen altijd een waarheid in zich, maar niet steeds een waarheid die je meteen herkent. Kunnen we meegaan met de emoties die er bij de betreffende personen onder liggen? Of hebben we er meteen een oordeel over? Misschien herkennen we er iets van onszelf in.

Wat me opvalt in de lezing uit het boek Koningen is dat de geloofwaardigheid van de feiten meerdere keren betwijfeld wordt, onder andere door Naâman, de hoofdpersoon. Hij heeft een ernstige huidziekte waardoor hij onrein is. Hij zou daar graag van verlost worden. Via een tip van het dienstmeisje betreffende een profeet uit Samaria, gaat hij erheen met een aanbeveling van de koning. Naäman staat hoog bij de koning aangeschreven. Hij neemt veel cadeaus mee om ermee te belonen als de genezing tot stand zou komen.

Aangekomen in Israël is het de koning al die er niet in gelooft en als uiting van zijn ongeloof de kleren scheurt. Ook is hij bang dat er iets kwaads mee bedoeld is. De profeet Elisa is dat het ter ore gekomen. Toch vraagt hij om de zieke man naar hem door te sturen. Naäman gaat daarheen, en krijgt via iemand anders de opdracht om zich zevenmaal in de Jordaan onder te dompelen. Naäman wordt boos, gelooft het niet, is verontwaardigd, mede omdat hij de profeet niet eens te zien krijgt. Ook boos om de ongeloofwaardige opdracht. Hij had een hele ceremonie verwacht: Heeft hij daar een hele reis voor ondernomen en hij wordt niet eens door de profeet ontvangen en bovendien voor zijn gevoel met een kluitje in het riet gestuurd. Hij is ook niet gek. In eigen land zijn er rivieren genoeg waarin hij zich kan onderdompelen.

Verontwaardigd draaide hij zich om en ging weg.

Hij gelooft er niet in.
Gelukkig heeft hij nog dienaren die hem proberen te overreden:

Maar meester, als de profeet u een ingewikkelde opdracht had gegeven, had u die toch ook uitgevoerd? Dus nu hij tegen u zegt: “Baad u en u zult weer rein worden”, moet u dat zeker doen.’

Naäman luistert naar die woorden. Is er innerlijk plots een vonkje genade in hem op goede bodem gevallen en gelooft hij nu wel dat zal gebeuren waar hij zo naar verlangt? Ja, hij dompelt zich zevenmaal onder én geneest. Zijn huid werd, zo gaaf als de huid van een kind en hij was weer rein.

Deze man is op slag veranderd van een ongelovige in een gelovige. In grote dankbaarheid keerde hij terug naar de godsman en zei: Er is in de hele wereld geen god behalve in Israël.

Het tweede verhaal lezen we in het Lucas-evangelie. Dat lijkt wel heel dramatisch af te lopen. Het bovenstaand verhaal wordt aangehaald door Jezus.

In de tijd van de profeet Elisa waren er veel mensen in Israël met een huidziekte die hen onrein maakte. Toch werd niemand van hen gereinigd, maar wel de Syriër Naäman.

De toehoorders van Jezus zijn niet rijp om dit te geloven, ze worden woedend omdat Jezus zojuist enkele voorbeelden gaf die niet hen betroffen, maar buitenlanders. Konden ze niet in Jezus geloven, zoals ook de koning van Israël zijn kleren scheurde toen Naäman bij hem kwam?

Voelden ze zich beledigd en in de steek gelaten? De woedende menigte dreef hem de stad uit om hem in de afgrond te storten. Maar Hij liep midden tussen hen door en vertrok.

 Geloven is een moeilijke kunst die we dagelijks moeten inoefenen. En tegelijkertijd een kwestie van genade, van veel genade en een grote ontvankelijkheid.

Hoe staan wij in ons geloof dat zeer beproefd wordt door onder andere de situatie in de wereld waarin de kracht van het geloof lijkt veranderd te zijn in ijsblokken, waar geen leven meer in zit? Hoe kunnen wij nog geloven als we zien dat de leiders van de wereld alleen heil zien in oorlogen en wapens? Ook in onze persoonlijke levens gebeuren er soms heel droevige dingen.

Zijn we in staat te geloven in de kracht van Jezus die midden tussen de woedende massa doorliep om in de afgrond gestort te worden, zonder dat dit gebeurde?

We hebben een enorm geloof nodig, en niet een wat twijfelachtige vraag ‘of we het wel geloven?’. Met die woorden spreken we uit dat we het eigenlijk niet kunnen geloven.

Laten we bidden

Met woorden uit psalm 42 en 43:

Zoals een hinde smacht naar stromend water,
zo smacht mijn ziel naar U, o God.
Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God.

Zend uw licht en uw waarheid,
laten zij mij geleiden
en brengen naar uw heilige berg,
naar de plaats waar U woont.

Goede God,
schenk ons een groot geloof
in al uw beloften.
Wij worden beproefd,
al weten we dat Uw woorden
altijd getuigen van wat waar is.
Mogen we dit geloof telkens weer ontvangen
door Jezus, onze broeder en Heer.
Amen

Beste vrienden, van dag tot dag je overgeven in geloof dat de Ene ons nooit verlaat, ook deze maandag niet, wat er ook gebeurt!
Ricky

---

Om mee te nemen onderweg

Leg je twijfels in het hart van God, de betrouwbare.

In plaats van te piekeren over alles wat er verkeerd is in deze wereld , vernieuw je geloof en houd niet op met bidden: Heer, geef me meer geloof!