dinsdag in week 3 van de veertigdagentijd

Tekst overweging: Kris

De vraag van Petrus houdt ons allemaal bezig: hoe vaak moet ik mijn broer of zuster vergeven wanneer hij of zij mij kwaad doet? Zeven keer? In de ogen van Petrus is dat al royaal. Jezus antwoordt met woorden die elke berekening doorbreken: niet zevenmaal, maar zeventig maal zeven. En dan de gelijkenis. Een koning scheldt een dienaar een onvoorstelbaar grote schuld kwijt. Het gaat om een bedrag dat een mens nooit zou kunnen terugbetalen. De man ontvangt dus een vergeving die alle maat te boven gaat. Wanneer diezelfde dienaar buiten komt, weigert hij een kleine schuld te vergeven aan een mededienaar. Het contrast kan haast niet groter zijn. Het gedrag van die dienaar heeft iets schrijnends: hij leeft van een barmhartigheid die zeer groot is en die hij zelfs in het kleine niet kan doorgeven. Wat Jezus ons leert is dat wie leeft van Gods barmhartigheid geroepen is om ook zelf barmhartig te zijn naar anderen toe.

Iedere mens draagt schuld en leeft van vergeving. Het klinkt als water en vuur dat zich laat verzoenen door barmhartigheid. Vanuit de ontvangen vergeving zijn wij geroepen ook zelf vergevingsgezind te zijn. Deze weg van verzoening begint bij God. Hij schenkt vergeving. Die vergeving is meer dan een daad die een schuld uitwist. Zij draagt genade in zich. Wanneer God vergeeft, raakt Hij het hart van de mens aan en schenkt Hij tegelijk de kracht om ook zelf te vergeven. Zo wordt vergeving een weg die van God naar ons komt en van ons naar anderen mag doorstromen.

Het spreekt voor zich dat het hier niet gaat over onrecht dat wordt goedgekeurd, ook niet over een pijn die zomaar zou verdwijnen. Wonden kunnen diep zijn en herinneringen blijven soms lang nazinderen. Toch opent vergeving ruimte voor iets nieuws. Zij verhindert dat bitterheid het hart gevangen houdt. Zij beschermt het innerlijk leven tegen de verstarring van wrok. In een hart dat vergeeft ontstaat leven en wordt nieuw leven aangereikt. Er ontstaat ruimte voor vrede, voor een toekomst die niet volledig vastligt in wat gebeurd is. Zo gaat God met ons om en zo worden wij geroepen ook met elkaar om te gaan.

De eerste lezing brengt ons bij het verhaal van de drie jongelingen die in de vuuroven worden geworpen omdat zij weigeren een afgodsbeeld te aanbidden. Midden in het vuur spreekt Azarja een gebed uit. Hij bidt niet alleen voor zichzelf, maar namens het hele volk. In zijn bede erkent hij de schuld van Israël en smeekt hij God om erbarmen. Het volk is op de dool geraakt, het kent geen profeten meer en brengt geen offers meer. Alles wat vroeger steun gaf lijkt verdwenen. Terwijl Azarja midden in het vuur staat, klinkt een gebed voor het volk.

Net voor zijn dood zien we deze houding ook bij Jezus. Aan het kruis bidt Hij voor de mensen die Hem veroordelen en doden: “Vader, vergeef hun, want zij weten niet wat zij doen” (Lc 23,34). In dat gebed klinkt een ontferming die verder reikt dan één moment of één groep mensen. Het is een gebed voor de hele mensheid. Wanneer wij vandaag naar de wereld kijken, naar de grote en de kleine oorlogen, naar dat vele bommengeweld met zoveel dood tot gevolg, klinken deze woorden van Jezus des te actueler. Hoe vaak handelen mensen zonder te beseffen wat hun daden aanrichten.

Terug naar de lezingen van vandaag. Wat leren zij ons? Wie vergeven wordt, is geroepen op zijn beurt ook te vergeven. Wie om vergeving bidt, doet dat nooit alleen voor zichzelf, maar draagt de wereld met zich mee. Wij leven van vergeving en worden uitgenodigd om zelf vergevingsgezind te zijn. Alleen barmhartigheid kan het hart van mensen vernieuwen en wegen van vrede openen.

Van Woord naar leven

dinsdag in week 3 van de veertigdagentijd

Reacties

Een reactie posten