zondag 3 in de veertigdagentijd A
Waar dorst en genade elkaar ontmoeten
Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia – uit 'Het Woord van God elke dag - 2026' (Otheo/Sant’Egidio)
Het evangelie van deze zondag in de veertigdagentijd doet ons stilstaan in Sichar, in Samaria, een land vol herinneringen aan het geloof van de oude aartsvaders. Jakob had het gekocht voor zijn zoon Jozef. Jezus is vermoeid van de reis en stopt bij de bron die toen nog de 'Jakobsbron' werd genoemd. Het is ongeveer middag. De leerlingen gaan eten halen. Je zou kunnen zeggen dat Jezus honger en dorst heeft, zoals iedereen op dat uur.
Maar Hij heeft niet alleen honger naar brood en dorst naar water. Hij zal dit straks aan zijn leerlingen duidelijk maken als zij terugkomen en tegen Hem zeggen: “Rabbi, U moet iets eten”. Jezus antwoordt: “Ik heb voedsel dat jullie niet kennen ... Mijn voedsel is: de wil doen van Hem die Mij gezonden heeft en zijn werk voltooien”. De leerlingen begrijpen niet wat Jezus tegen hen zei, zoals dat ook vaak bij ons het geval is.
Die bron is voor ons de zondagse liturgie, waar de Heer zich aanbiedt als voedsel en drank van het heil en waar ook wij, net als de Samaritaanse, de waarheid en de zin van ons leven begrijpen. Hij ontmoet ons zodat ook wij zijn reddende liefde van Hem kunnen ontvangen.
Zijn verzoek aan de vrouw: “Geef Mij wat te drinken”, is een vraag om liefde, om vriendschap, om ons te betrekken bij de zending van de Verlosser van de wereld. In die vraag om liefde weerklinken de hulpvragen van de armen, de zwakken, degenen die in oorlog zijn, de migranten, de ouderen en de eenzamen. Met hen vraagt Jezus ons: “Geef Mij wat te drinken”. Het is een verzoek dat zo groot is als het aantal dorstigen en hongerigen naar gerechtigheid.
Jezus kent onze weerstand, onze luiheid en onze berusting. En net als bij die vrouw wil Hij ons hart aansporen: “Als u wist wat God wil geven, en wie het is die u om water vraagt, zou u Hém erom vragen en dan zou Hij u levend water geven”.
Jezus hield al van die vrouw toen ze nog ver weg was: Hij wachtte op haar. Tijdens het lange gesprek met Jezus voelt de vrouw de vele bittere knopen in haar leven langzaam loskomen: ze had vijf mannen gehad en geloofde niet meer dat er vriendelijke en krachtige woorden voor haar konden bestemd zijn.
Jezus vernedert haar niet - liefde vernedert nooit - en laat haar begrijpen dat ze bemind moet worden om zelf ook te kunnen liefhebben.
En als ze begrijpt voor wie ze staat, laat ze meteen haar kruik staan - sommigen vertalen dit als: ze laat ze vallen, alsof ze een breuk met haar verleden wil maken - en haast zich naar het dorp. En ze vertelt iedereen over die ontmoeting die haar hart en haar leven heeft veranderd.
Het hele dorp loopt naar die bron. En Jezus staat daar op hen te wachten. Ook wij worden geholpen om onze ogen van onszelf op te heffen en te kijken naar “de velden die wit staan, rijp voor de oogst”.
Laten we bidden
Heer Jezus Christus,
U kent ons leven
en alles wat wij meedragen.
Laat in ons een bron van uw liefde opwellen
die ook anderen verkwikt en hoop geeft.
In uw naam.
Amen.
Geliefde mensen, mogen wij ons laten raken door de ontmoeting met de Heer en zo zelf dragers van hoop worden voor anderen.
Een mooie zondag,
kris
Reacties
Een reactie posten