vrijdag in week 4 van de veertigdagentijd

Waar leven getuigt

Bron overweging: Kris

In het boek Wijsheid lezen we vandaag hoe de rechtvaardige door zijn manier van leven een aanklacht wordt voor zijn omgeving. De goddelozen zeggen: “Hij is een levende aanklacht tegen onze opvattingen geworden; zijn verschijning alleen al is ons een doorn in het oog.” Getuigenis roept dus niet altijd bewondering op, het wekt ook weerstand. Toch is het precies dit getuigenis dat de 'waarheid' geloofwaardig maakt.

Wie vandaag kiest om rechtvaardig te leven, ontkomt niet aan die spanningen. De wereld is jammer genoeg gekenmerkt door oorlogen, geweld, verdeeldheid en uitbuiting. Er gaan miljarden naar defensie-uitgaven, terwijl miljoenen mensen leven zonder brood of dak. In zo’n wereld is getuigenis afleggen geen vrijblijvende optie, maar een daad van hoop en trouw. De christen die weigert mee te draaien in systemen van onrecht, die radicaal kiest voor geweldloosheid, zijn stem verheft voor de kleinen en in zijn daden Gods barmhartigheid weerspiegelt, wordt vaak als lastig ervaren. Maar precies daar, in een leven dat tegelijk vreedzaam en confronterend is, ligt de kracht van het getuigenis.

Christenen zijn geroepen tot een vreedzaam samenleven, over grenzen en verschillen heen. Wanneer wij weigeren mee te stappen in het geweld van polarisatie of haat en kiezen voor ontmoeting, dialoog en verzoening, wordt ons leven een krachtig getuigenis. Zulk getuigenis kan alleen vrucht dragen wanneer het diep geworteld is in de levende aanwezigheid van Christus, die ons van binnenuit vormt en ons samenbrengt als het levend hart van de Kerk, gevoed door gebed, het Woord en de eucharistie.

Nederigheid is daarbij onmisbaar. We getuigen niet om onszelf in het licht te stellen, maar om doorheen ons leven iets te laten oplichten van het leven dat God met ieder mens voorheeft. Waar getuigenis gedragen wordt door eenvoud en liefde, kan het harten openen.

Ook de Kerk is geroepen tot zulk nederig getuigen: door binnen haar eigen gemeenschap een leven van liefde en vrede te laten groeien. Tegelijk wordt zij gezonden naar de periferieën van onze samenleving, naar die plaatsen waar mensen vergeten, gewond of uitgesloten zijn. Paus Franciscus heeft herhaaldelijk opgeroepen om deze periferieën niet te mijden, maar ze te verkiezen. Daar, aan de randen van de samenleving, wordt het evangelie zichtbaar als teken van hoop en als spoor van Gods trouw aan mensen die, op welke manier ook, door het leven zijn verwond.

De 'Leestip van de dag' heeft het vandaag over de zusters Franciscanessen Missionarissen van Maria in Clichy-Sous-Bois nabij Parijs, waar getuigenis vorm krijgt in een stille en trouwe aanwezigheid. Midden in een diverse wijk, waar christenen een kleine minderheid vormen, leven zij diep verbonden met de mensen, met openheid, gebed en eenvoudige zorg. Hun manier van leven laat zien hoe getuigenis niet luid hoeft te zijn om krachtig te zijn: in kleine ontmoetingen, in aandacht en in volgehouden nabijheid wordt iets zichtbaar van God die mensen samenbrengt en van zijn liefde die geleefd wordt. Warm aanbevolen om te lezen.

Laten we bidden

Heer,
laat ons wonen in uw nabijheid,
zodat ons hart stil wordt en open.
Vorm ons tot mensen van vrede,
die luisteren, dragen en dienen.
Zend ons, niet om te heersen,
maar om nabij te zijn
als een licht dat uitnodigt.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij overal waar we komen en gaan, dragers en uitdragers zijn van Gods vrede.
Een gezegende vrijdag.
kris

---

Om mee op weg te gaan

Hoe leef ik mijn geloof in het dagelijks bestaan? Ben ik mij bewust van de stille kracht van mijn woorden, keuzes en daden? Op welke manier kan ik iets laten zien van de Liefde die mij draagt?